در امتداد سكوت... (كريم جعفري) / /avareh58.blogfa.com
دوست خوبم مهدی لایقی از کانادا آمده بود و دو شبی را میهمان ما بود. از بچه محل بودن تا هم مدرسه ای و هم خوابگاهی و همخانه ای بودن را با هم تجربه کرده ایم. در خیلی از مسایل با هم اختلاف نظر داریم اما هیچ وقت این اختلاف نظرها تاثیری در دوستی و همراهی ما با هم نداشته است. در ایران نماند و رفت کانادا. بیش از دو سال است. دکتری بیوانفورماتیک در مونترال کانادا می خواند و خانمش نیز به همین منوال. از روزی که رفته با هم در ارتباط نزدیک هستیم چه از طریق چت و چه تلفن و ایمیل و.... از آنجا که آدم کنجکاوی هستم و مهدی هم از من کنجکاوتر، همواره در مورد مسایل مختلف با هم صحبت می کنیم به خصوص مقایسه ای ناقص داریم از کانادایی که ۳۰۰-۴۰۰ سال از حضورش در نقشه جغرافیا نمی گذرد با ایرانی که تمدنی هفت هزار ساله دارد. به حسب پیشه روزنامه نگاری از او در مورد کانادا و روزنامه هایش پرسیدم. می گفت قدمت روزنامه های کانادا معمولا بالای ۱۵۰ سال است و برخی از روزنامه های محلی- بیشتر روزنامه ها در کانادا محلی هستند - بیش از ۲۵۰ سال است و یکی از روزنامه ها نیز ۲۸۰ سال سابقه انتشار دارد. به حال زار و نزار خودم افسوس خوردم که چرا در کشور ما روزنامه ها نمی توانند بیش از سه چهار سال - در خوشبینانه ترین حالت، چرا که روزنامه های ما سه ماهه و چهارماهه فاتحه اشان خوانده است. و این شامل کیهان و اطلاعات که بود و نبودش فرقی ندارد نمی شود - ماندگاری داشته باشند و پس از اندکی فعالیت همه تعطیل و نویسندگانش دربه در و دست آخر هم فراری به خارج از کشور می شوند.
در روزگاری که دنیا به سمت یکی شدن و تحمل همدیگر می رود ما در ایران گرفتار تنگ نظری ها هستیم و تاب تحمل هیچ چیزی را نداریم. مطبوعات ما در ایران از روزگار تولد گرفتار همین سانسورها و بدبینی ها بوده است. چقدر تلخ است که باید وابسته به حکومت بود تا بتوانی روزنامه ات را نگه داری. دوستم البته خیلی از خوبی های دیگر از کانادا گفت اما چکنم که یک روز ایراان را با تمام طول و عرض آنجا عوض نخواهم کرد.
امیدوارم روزی برسد که ما هم بتوانیم در کشورمان ایران روزنامه نگاری بدون دردسر داشته باشیم و هم برای ایران بنویسم و روزنامه نگاران بتوانند در این حرفه بازنشسته شوند. افراط و تفریط ما را به ناکجاآباد خواهد برد. آرزویم این است که این روزها را به چشم ببینم و سرخوش از این دنیا بروم.
نسخه چاپي 
ارسال به دوستان 