لبــریـــزِ درد ؛ در رگ شعـــرم شــناورم
صف می کشند حــــــــادثـه ها در برابرم
این روزها کـه بغض زمین شعله می کشد
باید به زخــــــــــم های خود ایمان بیاورم
در خلوت غـــــــــــریب دلم لانه کرده اند
گنجشک های زخـمـی ِ بی بال و بی پرم
با این همـه زمینه , بگو، ای زمین که من
باید کجــــــای خــاک تو سـر در بیاورم ؟
بغض مـرا مجــــــــــال شکفتن نمی دهند
شاید به جــــرم اینکه زمانی ست شاعــرم
تنها گنـــــــــــاه شاعـریَم یک غزل ، سپید
با یـک ردیــف تــازه ی داغ کبــــــوتـــرم
نسخه چاپي 
ارسال به دوستان 