خلیج فارس- نیما جوادپور: برنده بوشهری دوره گذشته سیمرغ بلورین جشنواره فجر و چندین جایزه بین المللی از جشنواره های مختلف دنیا در پاسخ به پرسش من که «چه حمایت هایی از جانب متولیان و مسئولان فرهنگ و هنر استان از شما شده است» می گوید: «راحتتان کنم! من در این شهر اگر برنده جایزه اسکار هم بشوم باید از صبح تا ساعت 8 شب در چاپخانه کار کنم.»
شاید سکانس بعدی این فیلم صحبت های یکی از مسئولان فرهنگی کشور باشد با موضوع ضرورت حمایت از هنر و هنرمند!
گفت و گوی من با «داریوش غریب زاده» چهره این روزهای فیلم کوتاه استان در دفتر «خلیج فارس» انجام شد و در پایان وقتی مدیرمسئول نشریه از غریب زاده درباره این گفتگو پرسید، او پاسخ داد: «این بهترین مصاحبه ای بود که تاکنون انجام داده ام».
***
*اولین فیلمی که از شما دیدم "لاک پشت" بود. سرنوشت آن فیلم چه شد؟
من امتیاز آن فیلم را به حوزه هنری واگذار کردم، اما آنها برای شرکت فیلم در جشنواره ها چندان روابط عمومی خوبی ایجاد نکردند و فیلم در آرشیو حوزه هنری ماند.
*به چه صورت امتیاز آن فیلم را به حوزه هنری واگذار کردید؟
امتیاز فیلم را 750 هزار تومان به حوزه فروختم.
*"لاک پشت" فیلم خوب و خوش ساختی بود چرا با این قیمت این امتیاز را واگذار کردید؟
به جهت مشکلات مالی. در آن زمان اگر امتیاز فیلم را 200 هزار تومان هم می خریدند آن را واگذار می کردم!
*درباره فیلم "بومرنگ" چطور؟ امتیاز این فیلم در اختیار کیست؟
امتیاز فیلم در اختیار انجمن سینمای جوان است؛ اما آنها روابط عمومی خوبی دارند و فیلم را در چندین جشنواره کشوری و بین المللی ارائه کردند که جوایز بسیاری نیز کسب کرد.
*انجمن سینمای جوان امتیاز این فیلم را با چه قیمتی از شما خریداری کرد؟
450 هزار تومان! و خوب است بدانید که 300 هزار تومان از این مبلغ را بنده خرج تعمیر دوربین کرده و مابقی را میان عوامل فیلم تقسیم کردم تا عملاً حتی یک ریال هم عاید من نشود.
*می پذیرید که این وضعیت برای فیلمسازی کوتاه در کشور تأسف بار است؟
بله، حتماً همین طور است. اما چه می شود کرد؟
*این پرسش من از شماست. شما به عنوان یک هنرمند که اکنون در سطح دنیا شناخته شده هستید چه گامی می توانید در جهت حل این مشکلات بردارید؟
بنده به عنوان یک فیلمساز کاری نمی توانم انجام بدهم. شما فکر می کنید مسئولین از وجود مشکلات موجود مطلع نیستند؟ همه می دانیم که به خوبی مطلع هستند.
*اما شما با استفاده از ابزار سینما می توانید اهرم فشار و تأثیرگذاری بر مسئولان باشید، اینگونه نیست؟
من چه باید بکنم؟ آیا مسئولی که از کوچه های شهر عبور می کند فاضلاب و لجن را در سطح کوچه های شهر نمی بیند؟ من باید حتماً در این باره فیلم بسازم که مسئول مورد نظر وظیفه اش را انجام بدهد؟
*آقای غریب زاده! مگر شما برای جامعه ای که در آن حضور دارید فیلم نمی سازید؟
نه! بنده تنها برای خودم فیلم می سازم. برای درمان زخم های درون خودم و منتی بر جامعه نمی گذارم!
*این زخم های درون شما از خلاء می آیند؟ جامعه در ایجاد آنها تاثیری ندارد؟
اگر هم تأثیر داشته باشد وظیفه من نشان دادن دوباره این زخم ها نیست.
*اما اگر شما به عنوان یک هنرمند شناخته شده این استان برای حل مشکلات مردم مسئولیتی بر خود نبینید مردم دیگر از که باید متوقع باشند؟
از مسئولان مربوطه!
*اما مگر نه اینکه شما گفتید همین مسئولان مربوطه ابتدایی ترین نیازهای شما را تأمین نمی کنند؟
شما اگر باور کنید مسئولان همه مشکلات را به خوبی می دانند این سوال ها را دیگر از من نخواهید پرسید.
*اما اگر مسؤلی که به قول شما از وجود مشکلات مطلع بود به وظیفه اش عمل نکرد سینما نمی تواند ابزاری برای اصلاح رفتار آن مسئول یا در مجموع آن معضل مورد نظر باشد؟
به هیچ وجه! سینما بسیار کوچکتر از آن است که بتواند از وقوع اینگونه معضلات جلوگیری کند.
*آقای غریب زاده! خیلی ناامیدانه صحبت می کنید. این نا امیدی از کجا می آید؟
از واقعیات موجود. من برای ساخت فیلمی که هم اکنون مشغول آن هستم یک میلیون تومان تا به حال از جیب خودم هزینه کرده ام. هیچ کمکی در این راه به من نشده است. این واقعیات را هم باید دید.
*شما از مسئولان درخواست کمک کرده اید؟
نه! هرگز این کار را نمی کنم. مسؤلی که به من کمک کند حتماً می خواهد که من طبق خواسته و سلیقه او فیلم بسازم و من چنین نخواهم کرد.
*با وجود این نوع نگاه فکر می کنید تا کجا می توانید دوام بیاورید و فیلم بسازید؟
واقعاً نمی دانم، اما در جامعه ما که توسعه فرهنگی قرار است از جانب دولت انجام بگیرد دو نکته حائز اهمیت است. نکته مثبت اینکه دولت به نحوی از فرهنگ حمایت می کند و نکته منفی اینکه این حمایت ها در چارچوب موضوعات مشخص و خط کشی شده صورت می گیرد که خواسته های همه اهالی فرهنگ را دربر نمیگیرد.
*به عنوان یکی از چهره های موفق سینمای کوتاه کشور و استان؛ وضعیت حال حاضر سینمای کشور را چگونه می بینید؟
فقط این را بگویم که من در این سال ها هیچ فیلم سینمایی ایرانی بلند ندیده ام!
*چرا؟
چون کیفیت و ارزش کارهای ارائه شده در این سینما بسیار نازل است.
*اما فیلمسازانی هم در این میان بوده اند که دغدغه های اجتماعی داشته اند و بر پایه همین دغدغه ها آثاری تولید کرده اند...
... این نوع سینما که می گویید تنها برای عرضه در جشنواره های دیگر کشورها ساخته می شود و هدف از ساخت این نوع فیلم ها چیزی جز کسب پول برای سازندگان نیست. ضمن اینکه در این آثار از قشر فرودست جامعه تنها به عنوان ابزاری برای رسیدن به این اهداف استفاده می شود.
*اما فیلم شما هم از همین جشنواره ها جایزه کسب کرد...
موضوع فیلم من چیز دیگری بود. من با این نوع نگاه فیلم "بومرنگ" را نساختم.
*هر چند مایل نیستم وارد این داستان شوم اما برای روشن شدن موضوع اگر امکان دارد در مورد اعتراض هنرمندان بوشهری درباره صحبت های معاون ارشاد بوشهر و موضوع پس گرفتن امضای خودتان توضیحی می دهید؟
من از طریق همین مصاحبه رسماً اعلام می کنم اصلاً بیانیه و درخواست و طوماری را امضا نکرده ام که بخواهم امضایم را پس بگیرم، مخصوصاً که موضوع آن طومار اخراج کسی باشد. اما این نکته را هم رسماً اعلام می کنم که با صحبت های معاون فرهنگی ارشاد بوشهر کاملاً مخالف بوده و هستم.
نسخه چاپي 
ارسال به دوستان 