خلیج فارس: سید «مرتضی کراماتی» باسابقه ترین کارمند ارشاد دیر که گفته می شود به دلیل حضور در مراسم استقبال از خاتمی برکنار شد، نامه ای سرگشاده خطاب به «نصرالله شفیعی» مدیرکل ارشاد استان نوشت.

متن این نامه که در هفته نامه «پیغام» منتشر شده به شرح زیر است:

جناب آقای نصرالله شفیعی  
ابتدا قرار بود این نامه زودتر از این ها نوشته شود که به دلیل روزمرگی ها به تأخیر افتاد ...بعد دوست داشتم در هفته معلم ـ با تبریک این ایام ـ آقای شفیعی را خطاب قرار دهم چرا که معلمی قبل از این مسئولیت خطیر و بی شک بعد از آن به عنوان شغل اصلی اش بوده و خواهد بود البته اگر این سلسله ـ متوقف شود و او از قطاری که به یمن همراهی با نظارت ... فراهم آمده ـ به ایستگاه آخر برسد که بعید نمی دانم.
اما بعد

این قلم به دست، در تاریخ 16/3/75 یعنی در مسئولیت آقای علی افراشته و معاونت فرهنگی آقای خلیل عمرانی جذب این اداره ]اداره فرهنگ و ارشاد[گردیدم. با "ماهی 17 هزار تومان" و همین طور ـ موج ها آمد و شد داشته و خیلی آمدند و رفتند ـ یادم باشد اشاره کنم که شعری در دفتر معاونت فرهنگی نصب بود که "این میز که می بینی گاه از من و گاه از تو/ جاوید نخواهد ماند خواه از من و خواه از تو.
بعد آقای قلیشلی، بعد سید نورالدین ابطحی، بعد دکتر پولادی ریشهری و الآن هم آقای شفیعی و در این میان چندین سرپرست عهده دار امور بودند و این قافله ی فرهنگ و هنر بود که هر روز با خوب و بد گذراند ـ یعنی مدیران یا تحمّل روحیه ی هنرمندان را نداشتند و یا این که سیاست حاکم برنامه ریز احوالشان بود. قهر و آشتی هم بود ـ مثل همیشه و مثل تا ابد، دوستی هم موج می زد یعنی خانواده ای پر جنب و جوش که اگر هنرمندان نیز گاهی دچار مشکل می شدند و افراد معلوم الحال چه در مرکز استان و چه شهرستان ها به قصد حذف هنر و هنرمند با اتهاماتی مدیران را وادار می کردند که به جنگ صاحبان قلم و اندیشه بروند، این تیرها با قاطعیت مدیران به سنگ می خورد و گاهی هم موثر می افتاد اما زودگذر بود و بعد از تغییر مدیر، امواج خروشان آرامش می یافتند و روز از نو شروع می شد.

هر چند این زد و بندها دامن هنرمندان را در بر می گرفت اما پرسنل و کارمندان و کارکنان ادارات هم همواره پا به پای هنرمندان بودند و چه بسیار وقت ها که سبب صلح و آشتی مدیر و هنرمندان را فراهم می ساختند. هر چند دغدغه نان داشتند و تحمل می کردند چون عاشق شغلشان بودند و با همه ی مشکلات باز هم شکرگذار بودند.

و حالا 13 سال می گذرد یعنی پایان اسفند ماه سال گذشته 87 را می گویم که نامه ای در تاریخ 13/12/1387 با مضمون "به دلیل سهل انگاری و عدم رعایت مقررات و با استناد به صورتجلسه شورای تحول اداری به امضای آقای شفیعی مبنی بر عدم نیاز تا پایان اسفند 87 به اینجانب»، به اداره فرهنگ و شهرستان دیر ارسال می گردد که به محض دریافت این نامه موجی از ناباوری اول پرسنل اداره، بعد هنرمندان دیری و بعد همه را در بر می گیرد که اولین اقدام نامه ای به امضای آقای شعرانی رئیس ادراه فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان دیر خطاب به آقای شفیعی است که ضمن برشمردن خدمات ناچیز این جانب در طول ایام خدمت باعث می گردد که آقای شفیعی مدیردولت عدالت و مهرورزی از کوره در رفته و خواهان توبیخ این مدیر شهرستان می گردد که با وساطت دیگران ختم به خیر می گردد.

تماس فرماندار شهرستان و در خواست جمعی از مدیران ارشاد شهرستان ها در انتقال اینجانب به شهرستان های دیگر نیز با جواب رد ایشان همراه می گردد. و حال که جامعه در کنکاش این مهم برآمده با رضایت کامل و با هدف روشن شدن حقایق از جناب آقای شفیعی خواهانم که دلایل اخراج این جانب را به صورت شفاف از طریق رسانه ها به اطلاعم برساند تا جامعه خود قضاوت کند و این که ایشان چرا قصاص قبل از جنایت نموده اند و با کدام مدرک و دلیل و باز هم خواهانم پاسخگوی این سوالات باشند:
1ـ گناه دو دختر خردسال 3 و 5 ساله ی من چیست که باید تاوان بی عدالتی، غرور کاذب و خشم اصول گرایی شما را به دوش بکشند هر چند خرسندم که در آینده مفتخرند که پدرشان فدای سیاست های حاکمان بی تدبیر و...گردیده است. راستی اگر کسی در حق دختران شما این کار را می کرد آیا باز هم ساکت می نشستید؟
2ـ شما ادعا نموده اید که اخراج این جانب با هماهنگی مسئولین شهرستان دیر صورت گرفته است. شجاعانه نام مسئولین را اعلام نمایید.
3ـ شما در جمع بعضی از مسئولین عنوان نموده اید که دلیل اخراج من مستندات و مدارکی است که موجود می باشد که اگر بازگو شود؟، باید اینجانب از شهرستان تبعید شوم. به کدامین دلیل و با کدامین پشتوانه این حرف را اثبات می کنید؟
و سوال آخر اینکه آیا وجدان بیدار و آزاده ای در این استان وجود ندارد که بعضی آزادانه اسب خود را زین نموده و تاخت و تاز می نمایند؟ و یادم باشد که بگویم: بالاتر از سیاهی رنگی نیست.