چرا در شرایط جنگی به یاد بنزین و پوشش افتادید؟

یک پایش در اسکیت بنزین و دیگری روی اسکیت طرح‌های اجتماعی و پوشش. می‌خواهد این بار با سرعتی چنان برود و کار خود را پیش ببرد که سایه‌اش را هم نتوانیم ببینیم. از خانه هم اسکیت نمی‌آورد می‌خواهد در خانه ما قد راست کند و از مسائل اجتماعی ما اسکیت بسازد و خود را به مقصد برساند. بعضی هامان هم انگار -دانسته یا ندانسته- بدمان نمی‌آید اسکیت سواریش را ببینیم. بعضی‌ها هم- دانسته یا ندانسته خوش خوشانشان می‌شود که او را به پیش هول هم بدهند.

بخوانید خبرها را. ببینید در فضای مجازی شایعات بنزینی از آتش برخاسته از بنزین هم داغ تراست. بخوانید که برخی‌ها دوباره یاد ماجرای پوشش افتاده‌اند و برخی‌ها هم در ذهن خود، داغ و درفش را برای دیگران آماده می‌کنند. نمی‌خواهیم بفهمیم که هرچیز اگر در زمان خود انجام نشود، نتیجه‌اش خلاف مقصود طراحان رقم خواهد خورد. بارها تجربه کرده‌ایم و عبرت دیگران شده‌ایم اما خودمان عبرت نگرفته ایم.

باز انگشت در همان سوراخی می‌کنیم که بارها از آن گزیده شده ایم. اسمش را چه باید گذاشت نمی‌دانم اما این را خوب می‌دانم که اسمش عقلانیت نیست. ربطی هم به ایمان و انقلاب ندارد. عقل همه امور را قبل از انجام دقیقا می‌سنجد و بعد از سنجه کردن همه چیز، تصمیم می‌گیرد.

ایمان هم با کیاست هم معنا می‌شود در وجود افراد. این کلام رسول خداست، صلوات‌الله علیه در این باره که: «المؤمنُ کَیِّسٌ فَطِنٌ حَذِرٌ مؤمن، زیرک و با هوش و هشیار است.» پس انسان هوشیار و با هوش، اسکیت‌ها را پیش پای دشمن چِفت نمی‌کند. اما…من همیشه در «اما» ها می‌مانم که چه باید گفت.

واقعا چه باید گفت که در شرایطی که گرفتارِ «هم جنگ و هم صلح» هستیم و سهم جنگ بیشتر است چرا برخی‌ها یک دفعه یاد طرح‌هایی می‌افتند که در زمان صلح صد در صدی هم می‌تواند آتش جنگ را روشن کند حالا که آتش جنگ برپاست فقط قامتش کوتاه و بلند می‌شود.

الان با طرح‌هایی که به پمپ بنزین‌ها ختم شود یا در خیابان‌ها آغاز شود دوباره شعله‌ها بلندتر می‌شود. شاید کبریتش را برخی‌ها به گمان خیر بکشند اما آتش شری به پا می‌شود که همه چیز را می‌سوزاند. اسکیت سوار چند دور زده است و من همچنان ذهنم گرفتار اسکیت‌هایی است که به پای دشمن می‌کنیم…»