واکنش «فارس» به کناره‌گیری ۲ بازیکن از تیم ملی در پی اتفاقات اخیر

خلیج فارس:خبرگزاری فارس نوشته: «پوشیدن پیراهن تیم ملی همیشه برای من بزرگ‌ترین افتخار بوده و هست؛ اما این روزها حالِ دلِ مردم خوب نیست و نمی‌توانم بی‌تفاوت از کنار این غم عبور کنم».

این را بهنام یخچالی، بازیکن تیم ملی بسکتبال در پستی اینستاگرامی نوشته و اعلام کرده که از تیم ملی کناره‌گیری می‌کند.

اما واقعاً‌ نرفتن به تیم ملی راهی برای همدلی و احترام به مردم است؟

در سال‌های اخیر شبکه‌های ضدایرانی تمام تلاششان را برای دوری مردم از تیم‌های ملی ایران انجام داده‌اند. تاکتیکی که پشت آن هدفی بزرگ است: ازبین‌بردن تمام نقاطی که مردم ایران را کنار هم نگه‌ می‌دارد. اینجا در عرصۀ ورزش هدف اول حملات، تیم‌های ملی هستند.

برچسب حکومتی به تیم‌ها و بازیکنان ملی از همین‌جا شکل گرفت. جایی که تلاش شد تا حس همدلی با آن‌ها از بین برود و بیننده با دیدن موفقیتشان نه احساس غرور، افتخار و پیروزی بلکه احساس ناراحتی و عذاب وجدان بکند.

درحالی‌که تیم‌های ملی در همه جای دنیا فارغ از نوع حکومتشان برای همه مردم است. کمااینکه بازیکنان ایالات باسک و کاتالونیا که رسماً جدایی‌طلب هستند زیر پرچم اسپانیا برای موفقیت اسپانیا، کشورشان می‌جنگند و اختلافاتشان را هر چقدر که بنیادی هم باشد، کنار می‌گذارند.

تلاش برای دوقطبی‌سازی در جامعه و در اینجا ورزش، دقیقاً هدف‌گرفتن همان نخی است که دانه‌های تسبیح یک ملت را کنار هم نگه می‌دارد. وقتی ورزشکار ملی در دوراهی «تیم ملی» یا «مردم» قرار داده می‌شود، در واقع دوگانۀ کاذب طراحی شده.

اگر پیراهن تیم ملی «بزرگ‌ترین افتخار» است، پس این افتخار متعلق به جغرافیای ایران و تاریخ آن است، نه لزوماً یک حکومت. کناره‌گیری از تیم ملی به بهانه غم مردم، در لایه‌های عمیق‌تر، محروم‌کردن همان مردم از دلخوشی است.

همدلی با مردم در «نرفتن» نیست. در «ماندن» برای نام ایران است. تریبونی که با کناره‌گیری، پیشکش کسانی می‌شود که آرزوی خاموشی ایران را دارند.