زنده نام «علی اکبرکبگانیان»؛ سرو بلند قامت فوتبال بوشهر

این متن درباره روحی است که از جنس فولاد، اما با لطافت ابر بهار بود؛ شخصیتی که قامتش نه برای کج شدن، که برای سایه افکندن بر سرِ حق و حفیقت آفریده شده بود.

او در گذرگاه‌های تاریخ ایستاد، جایی که بادهای سهمگینِ قدرت و ثروت وزیدن گرفتند. هر قدرتمندی که بر تخت زرین خود تکیه زد و با چشمانِ غرور به او نگریست، تنها انعکاسِ سرسختیِ او را در مقابل خود دید. او نه از تازیانه ترسید، نه از وعده و نه از تهدید.

گردن خم نکردن: برای او یک عمل سیاسی یا تاکتیکی نبود؛ حکمی بود که در تار و پود وجودش بافته شده بود. او می‌دانست که خم شدنِ سر، آغازِ مُردنِ روح است. اگرچه جسم ممکن است روزی خسته شود، اما روحی که تسلیم نشده باشد، تا ابد زنده است. او در تنهاترین لحظات، با حقیقت خود هم‌قسم بود و این صداقت، سدی نفوذناپذیر در برابر تمام زرق و برق‌های باطل ساخت.

او نماد آن است که شرافت، بالاترین مقام است و داناییِ به حق، قدرتمندترین سلاح. تاریخ به نام کسانی نوشته می‌شود که با صدای رسا گفتند: «من فقط در برابر “پروردگارم” سر فرود می‌آورم.» و این‌گونه، در سکوتِ روزگار، نامش به بلندی کوه و پایداری‌اش به وسعت آسمان ثبت شد. او هرگز نباخت، چرا که هرگز تسلیم نشد…

هیجده بهمن سالگرد در گذشت زنده نام علی اکبرکبگانیان بنیانگذار باشگاه ایران جوان و پدر نوین فوتبال بوشهر گرامی باد.