طلوع رمضان در سرزمین دریا و نخل

وحید امیری، فعال رسانه در یادداشتی نوشت: رمضان که از راه می‌رسد، بوشهر حال‌وهوایی دیگر می‌گیرد؛ گویی دریا هم نفسش را آرام‌تر می‌کند و نخل‌ها سر به تعظیم ماه خدا فرود می‌آورند. ورود به مبارک رمضان در این دیار، تنها تغییر تقویم نیست؛ ادامه‌ میراثی است که قرن‌ها در سینه‌ی مردم جنوب، میان گرمای آفتاب، نمک دریا و صفای دل‌ها جریان داشته است.

در بوشهر، رمضان با صدا آغاز می‌شود؛ صدای اذان‌هایی که از گلدسته‌های قدیمی بلند می‌شود و در کوچه‌های باریک بافت تاریخی می‌پیچد. کوچه‌هایی که دیوارهایشان خاطره‌دارند و هر آجرشان شاهد روزه‌داری مردمانی بوده که ساده زیستند و عمیق باور داشتند. پیش از آن‌که چراغ‌های مدرن روشن شوند، فانوس‌ها خبر از سحر می‌دادند و صدای در زدن همسایه، میراثی انسانی بود برای بیدار کردن اهل خانه.

سحر در بوشهر، آیینی آرام و صمیمی است. سفره‌ها ساده‌اند اما پرمعنا؛ نان محلی، خرماهایی که از نخلستان‌های همین خاک آمده‌اند، چای شیرین و غذایی که بیشتر از آن‌که شکم را سیر کند، دل را گرم می‌کند. مادران و مادربزرگ‌ها با همان دستورهای قدیمی، غذاهایی می‌پزند که بویشان خاطره است؛ خاطره‌ نسل‌هایی که رمضان را با قناعت، دعا و همدلی گذرانده‌اند.

با نزدیک شدن به غروب، شهر رنگ دیگری می‌گیرد. آفتاب که آرام‌آرام در دل خلیج فرو می‌رود، بوشهر به انتظار افطار می‌نشیند. صدای موج‌ها با زمزمه‌ی دعا درهم می‌آمیزد و لحظه‌ای شکل می‌گیرد که فقط در جنوب می‌توان آن را حس کرد؛ لحظه‌ای که زمان کند می‌شود و دل‌ها به آسمان نزدیک‌تر. افطار در بوشهر، تنها گشودن روزه نیست؛ دیدار است، بخشش است و نشستن کنار هم.

از میراث‌های شیرین رمضان در بوشهر، رسم همسایه‌داری است. غذا از خانه‌ای به خانه‌ی دیگر می‌رود و هیچ سفره‌ای تنها نمی‌ماند. این رسم کهن، یادگاری است از روزگاری که مردم بیش از هر چیز، به هم تکیه داشتند. رمضان، ماهی است که در آن فاصله‌ها کم می‌شود و دل‌ها به هم نزدیک‌تر.

شب‌های رمضان، قصه‌ دیگری دارند. بعد از افطار، کوچه‌ها جان می‌گیرند؛ صدای خنده‌ی کودکان، قدم‌زدن خانواده‌ها و نسیمی که از سمت دریا می‌آید. مساجد قدیمی، پناه شب‌زنده‌داران می‌شوند؛ جایی که قرآن با لهجه‌ی جنوب تلاوت می‌شود و دعاها رنگ صمیمیت دارند. این شب‌ها، میراثی زنده‌اند؛ نه فقط در بناها، بلکه در رفتار و باور مردم.

ورود به مبارک رمضان در بوشهر، یادآور این حقیقت است که سنت‌ها هنوز نفس می‌کشند. در میان زندگی مدرن و شتاب‌زده‌ی امروز، رمضان فرصتی است برای بازگشت؛ بازگشت به ریشه‌ها، به سادگی، به نخل و دریا. این ماه، مردم بوشهر را دوباره به خودشان یادآوری می‌کند؛ به میراثی که اگرچه بی‌صداست، اما عمیق و ماندگار است.

رمضان در بوشهر، ماه مهمانی خداست با لهجه‌ی جنوب؛ ماهی که در آن دریا، نخل، کوچه و دل انسان، همه با هم روزه‌دارند و همه با هم به نور می‌رسند.