اخبار ویژه 1

ممدانی در مورد مأموران مهاجرت گفت: مأموران نقابدار، که از پول مالیات خودمان حقوق می‌گیرند، قانون اساسی را نقض می‌کنند و همسایگان ما را وحشت‌زده می‌کنند.

ممدانی گفت: آن‌ها چنان وارد می‌شوند که گویی بر اسبی رنگ‌‌پریده (نماد مرگ) سوارند و در پی خود مسیری از ویرانی به جا می‌گذارند. مردمی که از خودروهایشان بیرون کشیده می‌شوند. اسلحه‌هایی که به سمت افراد غیرمسلح نشانه رفته است. خانواده‌هایی که از هم پاشیده می‌شوند. زندگی‌هایی که بی‌صدا، سریع و بی‌رحمانه خرد می‌شوند.

شهردار فرمان اجرایی شماره ۱۳ را امضا کرد که ورود مأموران فدرال به املاک شهر نیویورک را بدون حکم قضایی ممنوع می‌کند.

ممدانی مدت‌هاست که خود را به عنوان مدافع صریح جوامع مهاجر و پناهنده، به‌ویژه در نیویورک، معرفی کرده است.

اظهارات اخیر او تلاشی گسترده‌تر از سوی دولت جدید شهرداری را تقویت می‌کند تا مهاجرت را به‌عنوان یک مسئله اخلاقی و حقوق بشری قاب‌بندی کند، نه صرفاً یک مسئله مربوط به اجرای قوانین مرزی.

استفاده ممدانی از ارجاعات اسلامی به سرعت در شبکه‌های اجتماعی پخش شد؛ جایی که بسیاری این سخنرانی را لحظه‌ای نادر از دفاع مبتنی بر ایمان برای حقوق مهاجران در گفتمان سیاسی آمریکا توصیف و تحسین کردند.

حامیان، این سخنرانی را چالشی قدرتمند در برابر روایت‌هایی توصیف کردند که مهاجران را به جای انسان‌هایی که به دنبال امنیت و فرصت هستند، به عنوان تهدید به تصویر می‌کشند.

دیگر کاربران بر اهمیت نمادینِ استناد آشکار یک مقام منتخب مسلمان به متون مذهبی در یک بستر سیاسی تأکید کردند؛ بستری که اغلب تحت سلطه چارچوب‌های سکولار یا مسیحی است، به‌ویژه در زمانی که مسلمانان و مهاجران در ایالات متحده با نظارت‌های شدیدتری روبرو هستند.

منبع:عصرایران

خلیج فارس: مراسم قهرمانی تیم ملی فوتسال ایران در اندونزی با یک اتفاق غیر منتظره و عجیب همراه بود. در حالی که بازیکنان ایران برای بالا بردن جام قهرمانی آماده بودند، به یک باره متوجه عدم حضور وحید شمسایی و دستیاران وی محمود خوراکچی و محمد طاهری در جشن شدند؛ اتفاقی که واکنش مهدی تاج رئیس فدراسیون فوتبال را در پی داشت و در ادامه حسین طیبی به آن ورود کرد و شمسایی و دو کمک او را به صحنه قهرمانی آورد.

در ابتدا گمانه‌زنی می‌شد که مسئولین اجرایی مسابقات مرتکب به اشتباه بزرگی شده‌اند و از شمسایی برای حضور در جشن قهرمانی دعوت نکرده‌اند، اما بررسی‌های خبرنگار ورزش سه نشان می‌دهد که برخی از اعضای کادر تیم ملی که روی نیمکت حضور نداشته‌اند و معمولا AFC مدالی را برای آن‌ها برای اهدا در جشن قهرمانی در نظر نمی‌گیرد، به شکل عجیبی همراه با بازیکنان به مراسم اضافه می شوند و در نهایت منجر به اتمام موجودی مدال شده است.

با این تفاسیر، گویا شمسایی بیشتر از AFC، از اطرافیان خود گله‌مند بوده است و در حالی که قصد داشت ابتدا بازیکنان تیم ملی مدال‌های خود را دریافت کنند و به عنوان آخرین نفر راهی جشن شود، اما در نهایت با یک اتفاق غیر منتظره رو به رو شده است.

گفتنی است، پس از اضافه شدن شمسایی، خوراکچی و طاهری به مراسم، تعدادی از بازیکنان مدال های خود را به مهدی تاج دادند تا از مربیان تیم ملی تجلیل کند و به همین دلیل شمسایی بلافاصله مدال را از گردن خود در آورد و از کنار سکوی قهرمانی، جشن ملی پوشان را تماشا کرد.

خلیج فارس: نماینده مجلس در شبکه افق مدعی شد: عملیات ربایش نظیر آنچه در ونزوئلا رخ داد در جنگ ۱۲ روزه اتفاق افتاد اما شکست خورد.

خلیج فارس: نیوشا ضیغمی، بازیگر سینما و تلویزیون، با انتشار استوری‌ای در صفحه شخصی خود از مردم خواست با توجه به اتفاقات اخیر در کشور و کاهش درآمد بسیاری از هموطنان، بیش از گذشته هوای یکدیگر را داشته باشند.

او در پیام خود با اشاره به شرایط اقتصادی برخی خانواده‌ها تأکید کرد که همدلی و حمایت اجتماعی در چنین روزهایی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند و هر فرد، حتی با کمک‌های کوچک، می‌تواند بخشی از مشکلات اطرافیان خود را کاهش دهد.

خلیج فارس: شامگاه سیزدهم شهریور سال ۱۳۹۹، اهالی یکی از خیابان‌های جنوب‌شرق تهران با صحنه‌ای هولناک روبه‌رو شدند؛ پیکر خونین پسری جوان که هدف ضربه چاقو قرار گرفته، در گوشه خیابان رها شده بود. رهگذران که از مشاهده این صحنه شوکه شده بودند، موضوع را به پلیس و اورژانس اطلاع دادند. دقایقی بعد بازپرس جنایی و تیم تجسس پلیس آگاهی تهران در محل حاضر شدند تا پرده از راز این جنایت بردارند.

بررسی‌های اولیه، نشان داد که جسد متعلق به پسری جوان است و آثار ضربه چاقو روی بدنش دیده می‌شود. شواهد حکایت از این داشت که او در جای دیگری به قتل رسیده و سپس در کنار خیابان رها شده بود.

مهمانی شبانه

تحقیقات میدانی کارآگاهان خیلی زود به نتیجه رسید. با بررسی چهره و مدارک همراه قربانی، هویت او شناسایی شد. او اهل همان محله بود که شب حادثه در مهمانی یکی از دوستانش حضور داشت. این سرنخ کار پلیس را ساده‌تر کرد و بلافاصله تحقیق از میزبان و سایر مهمانان آغاز شد.

میزبان که در ابتدا تلاش داشت جزئیات مهمانی را پنهان کند، سرانجام در برابر پرسش‌های تیم جنایی لب به سخن گشود و گفت: شب حادثه چند نفر از دوستانم را به خانه دعوت کرده بودم. در طول مهمانی، میان مقتول و دو نفر از مهمان‌ها درگیری پیش آمد که یکی از آن‌ها با چاقو ضربه‌ای زد و سپس فرار کرد. ما بلافاصله تصمیم گرفتیم مجروح را به بیمارستان ببریم اما او در بین راه جان سپرد و از ترس گرفتار شدن، جسد را در کنار خیابان رها کردیم.

ماجرای رقیب عشقی

با شناسایی مهمانان حاضر در آن شب، مأموران رد قاتل را پیدا کردند. پسر جوانی که از اهالی همان محله و دوست نزدیک میزبان بود، در کمتر از ۴۸ ساعت در مخفیگاهش دستگیر شد. او ابتدا منکر جرم شد اما پس از مواجهه با شاهدان ماجرا و مدارک موجود، لب به اعتراف گشود.

این جوان در بازجویی‌ها گفت: مدتی بود با دختری به نام آزیتا دوست شده بودم اما چند وقت بود از من دوری می‌کرد و جواب تماس‌هایم را نمی‌داد. در ذهنم حدس زدم شاید با مقتول رابطه دارد چون بارها از زبان آزیتا شنیده بودم که از مقتول و رفتارهایش تعریف می کرد. تا اینکه شب حادثه وقتی در مهمانی مقتول را دیدم، احساس کردم رقیب عشقی من است. هرچند مقتول گفت از آزیتا چیزی نمی‌داند، اما من باور نکردم. وی ادامه داد: آن شب مواد مخدر مصرف کرده بودم و نتوانستم خودم را کنترل کنم. عصبی شدم و با چاقو ضربه‌ای به او زدم. بعد از فرار، فهمیدم چه اشتباهی کرده‌ام اما دیگر دیر شده بود.

پلیس پس از تکمیل تحقیقات، متهم را به دادسرا معرفی کرد و پرونده با صدور کیفرخواست به شعبه چهارم دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد.

قصاص

در جریان جلسات دادگاه، اولیای دم مقتول خواستار قصاص قاتل شدند و پس از بررسی‌ها، قضات حکم قصاص نفس را صادر کردند. این حکم در شعبه هفتم دیوان عالی کشور نیز تأیید شد و با ارجاع پرونده به شعبه چهارم اجرای احکام دادسرای جنایی تهران، شمارش معکوس برای قصاص قاتل شروع شد.

وصیت در واپسین روزهای زندگی

روز اجرای حکم نزدیک بود و پسر جوان آخرین شب‌های عمرش را در سلول انفرادی سپری می‌کرد. او در این مدت تغییرات رفتاری چشمگیری داشت و بارها از خطای خود ابراز پشیمانی کرده بود. در آخرین لحظات پیش از اجرای حکم، جوان زندانی تصمیم گرفت وصیت‌نامه‌ای بنویسد. در وصیت‌نامه‌اش خواسته بود اعضای بدنش پس از مرگ اهدا شود تا شاید با این کار بتواند از بخش کوچکی از گناهانش کم کند و زندگی دیگران را نجات دهد.

گذشت

خبر وصیت‌نامه و تغییر رفتار قاتل، به گوش خانواده مقتول نیز رسید. آن‌ها وقتی از نیت نیک قاتل مطلع شدند و دیدند در زندان به انسان دیگری تبدیل شده، تصمیمی بزرگ گرفتند. خانواده مقتول از حق قصاص گذشتند؛ با این انگیزه که بخشش، آرامش بیشتری برای روح فرزندشان و خودشان به همراه داشته باشد.

در پی این بخشش، قاتل از چوبه‌ی دار رهایی یافت تا به زودی از لحاظ جنبه عمومی جرم در دادگاه محاکمه شود.

امیرحسین ثابتی، نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی در مطلبی با عنوان «سه سناریوی پیش رو مذاکرات با امریکا» در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:

آینده دور جدید مذاکرات ایران و امریکا خارج از ۳ حالت پیش رو نخواهد بود؛

۱. یا بازهم مانند دور قبلی مذاکرات که در خردادماه انجام شد، امریکایی‌ها از پوشش مذاکره برای غافلگیری ایران استفاده خواهند کرد و وسط مذاکرات حمله نظامی به ایران را شروع میکنند که در این صورت تکلیف مشخص است و ایران پاسخی خواهد داد که ابعاد جنگ را به “کل منطقه” خواهد کشاند.

۲. ممکن است به علت زیاده خواهی و ذات استکباری امریکا، مذاکرات به هیچ نتیجه ای نرسد و امریکایی‌ها با دبه کردن یا اصرار بر خلع سلاح ایران در حوزه موشکی و… فضای مذاکرات را به سمتی ببرند که هیچ توافقی امضا نشود.

۳. احتمال دارد در حوزه هسته‌ای توافقی صورت بگیرد و طرفین هم مانند برجام تعهداتی را به یکدیگر بدهند اما آنچه قطعی خواهد بود این است که در چنین توافقی نیز امریکا “تحت هیچ شرایطی” تحریمهای اصلی اقتصادی خصوصا تحریمهای نفتی و بانکی را «لغو» نخواهد کرد و در مقابل با ارائه وعده های نسیه که همانها را هم درست انجام نخواهد داد، عملا ایران را سرکار خواهد گذاشت و مثل برجام توافق یک طرفه ای را به ایران تحمیل خواهد کرد که برنده اش خودش و بازنده اش ایران خواهد بود.

لذا هرکدام از سه سناریوی فوق که عملیاتی شود، ایران هیچ نفعی از مذاکره با امریکا نخواهد برد و علت اصلی این مساله نیز ذات بی منطق، زورگو و استکباری امریکاست. البته همین چندماه قبل یعنی در اول مهر سال جاری نیز رهبر انقلاب با صراحت گفتند که با مذاکره با امریکا موافق نیستند و اگر امروز در کشور به جای “برخی مسئولان بزدل و بی تدبیر” که کارشان تحمیل مذاکره با امریکا به رهبر انقلاب است، افراد شجاع و با تدبیری وجود داشت قطعا چنین مذاکراتی شکل نمی گرفت.

به سخنان رهبرانقلاب در اول مهر امسال توجه کنید: «مذاکره‌ی با دولت آمریکا، اوّلاً هیچ کمکی به منافع ملّی ما نمیکند، هیچ سودی برای ما ندارد، هیچ ضرری را هم از ما دفع نخواهد کرد؛ یعنی کاری است بدون سود، بدون اینکه برای کشور فایده‌ای داشته باشد، بدون اینکه ضرری را دفع کند؛ مطلقاً چنین تأثیری ندارد. این اوّلاً. ثانیاً بعکس، زیانهایی هم بر آن مترتّب است. یعنی سود که ندارد هیچ، مطلب دوّم این است که مذاکره‌ی با آمریکا در شرایط کنونی ضررهای بزرگی برای کشور دارد که شاید بشود گفت بعضی از این ضررها جبران‌ناپذیر هستند؛ یک چنین زیانهایی هم دارد.» ضمنا اگر هنوز کسانی در کشور تصور می کنند مسئولان کشور تمام سیاست های خود را به صورت جزیی با رهبرانقلاب هماهنگ می کنند و هیچ خطایی هم ندارند، بهتر است برای نمونه فقط همین یک فیلم از حسن روحانی رییس جمهور اسبق را ببینند که خودش اعتراف میکند چطور با کمک عراقچی (وزیر خارجه فعلی و معاون وزیر خارجی اسبق) بدون اجازه و بدون هماهنگی رهبرانقلاب و تمام ساختارها و نهادهای کشور، کار خودشان را می کردند و هر پیامی را که اراده میکردند به امریکایی‌ها میدادند و بعد هم همه چیز را به اسم نظام و رهبری فاکتور می کردند.