خلیج فارس:یک پسر سبزواری برای رسیدن به دختر مورد علاقهاش دست به نذر متفاوتی زده که ماجرایش در فضای مجازی مورد توجه قرار گرفته است.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از برترینها؛ یک پسر سبزواری برای رسیدن به دختر مورد علاقهاش دست به نذر متفاوتی زده که ماجرایش در فضای مجازی مورد توجه قرار گرفته است. جزئیات این نذر و ماجرای عشق این پسر سبزواری وایرال شده و کاربران هم واکنشهای بامزهای به آن داشتهاند؛ شاید این یکی از متفاوتترین نذرهایی باشد که برای رسیدن به وصال ثبت شده است!
خلیج فارس:مراسم سنتی و مذهبی ششم حضرت اباعبداله الحسین (ع)، ظهر دوشنبه (۱ مرداد ۱۴۰۳) با حضور اقشار مختلف مردم در حسینیه موسی بن جعفر (ع) شهر برزک از توابع شهرستان کاشان برگزار شد. در این مراسم سنتی، زنان هفت کاسه یا بشقاب از آجیل یا تنقلات محلی را در مجمعه مسی، برروی سر میگذارند، به مسجد محله مصلی میآوردند و در سفرهای که درمسجد پهن میشود میچینند. پس از سفره آرایی و مزین کردن سفره به تنقلاتی نظیر گردو، بادام، کشمش، نخودچی و… که از محصولات باغات بانیان نذر است، با قرائت سوره مبارکه یس سفره را متبرک میکنند و در ادامه با مرثیهسرایی و روضهخوانی به عزاداری میپردازند و در نهایت آجیلها را بین حاضرین تقسیم میکنند. مردم برزک معتقدند با برگزاری این آیین محصول باغات شان پر خیرو برکت میشود.
خلیج فارس:در دنیای مردانه قاجارها جای کوچکی برای فعالیتهای اجتماعی و مذهبی بانوان تهران وجود داشت که خانمها دور هم جمع شوند، نماز، قرآن و… بخوانند و درباره دین، واجبات و شرعیات آن کسب اطلاع کنند و همچنین دورهمی سادهای داشته باشند، جلسات دعا و روضه بود و نذر سفره «بیبی سهشنبه» یکی از آنها بود.
به گزارش «خلیج فارس» به نقل از همشهری آنلاین، برپایی جلسات مذهبی در تهران قدیم فضایی بود برای اینکه زنها چند ساعتی را فارغ از مسئولیتهای سنگین خانهداری کنار هم جمع شوند، نماز، قرآن و… بخوانند و در باره دین، واجبات و شرعیات آن کسب اطلاع کنند و همچنین دورهمی سادهای داشته باشند تا دستهجمعی علاوه بر تازه کردن دیدارها و درددل کردن، یک کار خداپسندانه هم برای رفع مشکلات زندگی خود و دوستان و آشنایان انجام دهند.
نذر سفره «بیبی سهشنبه» یکی از این نذرهای پرطرفدار و گرهگشا در میان بانوان تهران قدیم بود؛ نذری که هیچ مردی و همچنین زن بارداری اجازه خوردن نذورات سفره را نداشت. در باره نحوه اجرای این نذر مونسالدوله، ندیمه دربار ناصرالدینشاه، در کتاب خاطراتش نوشته است: «در تهران دوران ناصری که نذر سفره بیبی سهشنبه، بیبی حور و بیبی نور در میان زنان بهشدت رواج داشت، زن روضهخوان بالای سفره مینشست و یک مجلس روضه میخواند و خانمها اطراف سفره گریه میکردند و آنگاه که روضه تمام میشد، خوردنیهای درون سفره را قسمت میکردند.»
به گفته تهرانشناسان، در زمان اجرای این نذر مراسمی مثل جمع شدن بانوان دور دیگ کاچی و تعریف کردن قصه و روایتهای دینی و مذهبی قبل از خوردن کاچی و نذر و نیت کردن برای قبولی حاجات از دیگر آیینهای این سفره نذری بود. در واقع این مراسم مذهبی جالب و پرطرفدار با توجه به آیین و آدابی که داشت، باید شرکتکنندگان حساسیتهایی در زمینه طبخ و پخت کاچی به خرج میدادند؛ شبیه مراسم تعزیه یا شبیهخوانی.
برای مثال میهمانان حتما باید زن میبودند و حتی هیچ پسربچهای اجازه حضور در این مراسم را نداشت. خوردن کاچی و محتویات سفره برای زنان باردار به دلیل اینکه شاید فرزندش پسر باشد و مردان ممنوع بود. باور عامه این بود که مردان اگر از خوراکی و کاچی مراسم بخورند بیناییشان را از دست میدهند.
خلیج فارس:مصرف قهوه در تهران تاریخچهای طولانی دارد و به دوره ناصرالدینشاه بر میگردد و ظاهراً از همان دوره تاریخی عدهای بنای «نذر قهوه» را در تکیه ساداتاخوی گذاشتند.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از همشهری آنلاین، نصرالله حدادی، تهرانشناس، میگوید: «در دوره قاجار مردم عموماً چای نمینوشیدند و این نوشیدنی در فهرست خوراکیهای مردم تهران نبود. تهراننشینها تا دوره قاجار اساسا صبحانه نمیخوردند و شاید به همین دلیل مصرف چای بین آنها مرسوم نبود. نوشیدنی مورد علاقه مردم، بهخصوص طبقه اعیان، قهوه بود و نام و آوازه قهوه قجری از همان روزگار بر سر زبانها افتاد.»
نذر قهوه برای نخستین بار در تکیه ساداتاخوری تهران ادا شد و عدهای معتقدند این نذر قدمت ۱۷۰ساله دارد. حدادی معتقد است مصرف قهوه ابتدا در مراسم ختم رایج و بعدها پدیدهای به نام نذر قهوه در برخی تکایای تهران دیده شد: «در دوره قاجار رسم بر این بود که صاحبان عزا در مجالس ختم با قهوه ترک که مزه تلخی دارد از مهمانان پذیرایی میکردند. این رسم نمادین بود، چراکه عدهای از مردم تهران، بهویژه طبقه اعیان، قهوه را نمادی از چشیدن مزه تلخ فراق و جدایی میدانستند. در مجالس ختم آنقدر قهوه را غلیظ میکردند که با هزار بار هم زدن حبه قند هم شیرین نمیشد. قهوه را در فنجانهای بسیار کوچک میریختند و نیت این بود که مردم به شکل نمادینی طعم تلخ فراق را بچشند.»
آنطور که در برخی منابع مکتوب آمده، نذر قهوه در دوره حکومت مظفرالدینشاه باب شده و برای نخستین بار در تکیه ساداتاخوی با قهوه ترک از عزارادان حسینی پذیرایی شده است. حدادی، اما معتقد است تاریخ دقیقی نمیتوان برای نخستین نذر قهوه در تهران تعیین کرد: «در دوره قاجار، بسیاری از اعیان و رجال سیاسی در ماه محرم به تکیه ساداتاخوی میرفتند و با قهوه ترک از آنها پذیرایی میشد. نذر قهوه در تکیه ساداتاخوی چنین ماجرایی دارد، اما کسی نمیداند دقیقاً این نذر از چه سالی در این تکیه ادا شده است. مصرف چای بعد از انقلاب مشروطه که اداره و سازمانها در تهران سر و شکل گرفتند رایج شد و بدون تردید ماجرای نذر قهوه به قبل از دوره مشروطه برمیگردد و این سنت هنوز در تکیه ساداتاخوی پابرجاست.»
