پاکو رابان

به گزارش«خلیج فارس» به برترین‌ها؛ نمای متفاوت یک ساختمان مشهور در بیرمنگام، داستانی عجیب پشت خود دارد؛ جایی که ایده یک لباس فلزی و زنجیری از دنیای مد دهه ۱۹۶۰ به مقیاسی غول‌پیکر رسید و تبدیل به پوسته بیرونی یک بنای شهری شد. ساختمان سلفریجز که در سال ۲۰۰۳ افتتاح شد، امروز یکی از نمادهای معماری این شهر محسوب می‌شود. گزارش «عصرایران» را می‌خوانید:

ایده اصلی این نمای متفاوت از لباس‌های فلزی و زنجیری مشهور پاکو رابان در دهه ۱۹۶۰ الهام گرفته شد. یان کاپلیتسکی به طور مشخص از لباس زنجیری رابان به عنوان یکی از منابع الهام طراحی یاد کرده بود؛ به این ترتیب، چیزی که در دنیای مد به صورت قطعات فلزی روی بدن انسان قرار می‌گرفت، در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر به پوسته بیرونی یک ساختمان تبدیل شد.

ساختمان سلفریجز بیرمنگام، طراحی شده توسط دفتر معماری فیوچر سیستمز به سرپرستی یان کاپلیتسکی و آماندا لِوِت، در سال ۲۰۰۳ به عنوان بخشی از پروژه بازسازی منطقه بول رینگ افتتاح شد و خیلی زود به یکی از نمادهای معماری شهر بیرمنگام تبدیل شد. این ساختمان با فرم سیال و منحنی خود، بیشتر به یک مجسمه عظیم شهری شباهت دارد تا یک فروشگاه بزرگ معمولی.

نمای ساختمان با حدود ۱۵۰۰۰ دیسک محدب از جنس آلومینیوم آنادایز شده پوشیده شده است. این دیسک‌های درخشان روی سطح منحنی بنا قرار گرفته‌اند و با تغییر نور طبیعی در طول روز و نورپردازی مصنوعی، جلوه‌های متفاوتی ایجاد می‌کنند. انتخاب این ساختار علاوه بر ایجاد ظاهر متفاوت، امکان پوشاندن سطح منحنی و پیچیده ساختمان را با قطعات کوچک و مجزا فراهم کرد.

ایده اصلی این نمای متفاوت از لباس های فلزی و زنجیری مشهور پاکو رابان در دهه 1960 الهام گرفته شد. یان کاپلیتسکی به طور مشخص از لباس زنجیری رابان به عنوان یکی از منابع الهام طراحی یاد کرده بود؛ به این ترتیب، چیزی که در دنیای مد به صورت قطعات فلزی روی بدن انسان قرار می گرفت، در مقیاسی بسیار بزرگ تر به پوسته بیرونی یک ساختمان تبدیل شد.

البته لباس های رابان تنها منبع الهام نمای ساختمان نبودند. برخی منابع معماری، بافت هرمی کلیسای گِزوی نووُ در ناپل را نیز یکی دیگر از منابع الهام این طراحی معرفی کرده اند. با این حال، شباهت میان دیسک های آلومینیومی سلفریجز و لباس های فلزی رابان یکی از شناخته شده ترین ویژگی های داستان طراحی این ساختمان است.

کلیسای گِزوی نووُ