از بازی با اسم معین خسته نشده‌اید؟ بس کنید

خلیج فارس:ادعای اخیر بهمن بابازاده درباره احتمال بازگشت چهار چهره سرشناس موسیقی ایرانی خارج از کشور، بار دیگر فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی را دستخوش گمانه‌زنی‌های گسترده کرد.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از برترین‌ها؛ ادعای اخیر بهمن بابازاده درباره احتمال بازگشت چهار چهره سرشناس موسیقی ایرانی خارج از کشور، بار دیگر فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی را دستخوش گمانه‌زنی‌های گسترده کرد؛ ادعایی که از همان ابتدا با ابهام همراه بود و به سرعت به میدان حدس و نام‌بردن از هنرمندان مختلف تبدیل شد. بابازاده در روایت خود اشاره کرده بود که دو نفر از این افراد از چهره‌های قدیمی و دو نفر دیگر از چهره‌های بسیار مشهور هستند، همین توصیف کلی کافی بود تا موجی از تحلیل‌ها و شایعات شکل بگیرد.

در این میان، نام‌هایی مانند بیژن مرتضوی به دلیل رفت‌وآمدهای پیشین به ایران، شادمهر عقیلی به واسطه برخی مواضعش، و حتی معین به عنوان گزینه‌ای جدی مطرح شدند. درباره معین، تحلیل‌ها رنگ جدی‌تری به خود گرفت؛ بسیاری معتقد بودند که کارنامه هنری و مواضع او در تضاد مستقیم با ساختار رسمی نیست و همین موضوع می‌تواند زمینه بازگشتش را فراهم کند. انتشار گزارشی در رسانه‌هایی مانند «تابناک» که از توافق برای بازگشت و حتی برگزاری کنسرت او خبر می‌داد، این گمانه‌ها را به اوج رساند و موجی گسترده در میان مخاطبان ایجاد کرد.

اما این موج چندان دوام نیاورد. در حالی که تنها ساعاتی از اوج گرفتن شایعات گذشته بود، ابتدا خود بابازاده اعلام کرد که نام معین اساساً در میان گزینه‌ها نبوده و کمی بعد، معین نیز با انتشار پیامی صریح، هرگونه برنامه برای بازگشت به ایران را رد کرد. او با اشاره به شرایط فعلی کشور و وضعیت روحی جامعه، چنین شایعاتی را نامناسب دانست و تأکید کرد که قصد بازگشت ندارد. این موضع‌گیری، عملاً قوی‌ترین گزینه مطرح‌شده را از فهرست احتمالات حذف کرد.

الگوی تکراری در بازی با نام‌ها
آنچه در این میان جلب توجه می‌کند، تکرار سناریویی آشنا در سال‌های اخیر است؛ استفاده از نام برخی خوانندگان محبوب، به‌ویژه معین، برای ایجاد موج‌های خبری کوتاه‌مدت. در چهار تا پنج سال گذشته، بارها خبرهایی مشابه درباره بازگشت او منتشر شده، گاه با استناد به «منابع نزدیک» یا «گفت‌وگوهای سطح بالا»، اما در نهایت همه این موارد تکذیب شده‌اند. این چرخه تکراری، بیش از آنکه اطلاع‌رسانی باشد، به نوعی بازی رسانه‌ای شباهت پیدا کرده است.

تأثیر بر افکار عمومی
در شرایطی که جامعه با فشارهای اقتصادی، تورم شدید و نااطمینانی‌های سیاسی و اجتماعی مواجه است، شکل‌گیری چنین موج‌های خبری می‌تواند پیامدهای منفی به همراه داشته باشد. امید کوتاه‌مدتی که ایجاد می‌شود، با تکذیب‌های سریع جای خود را به سرخوردگی می‌دهد و حتی می‌تواند احساس بی‌اعتمادی یا عصبانیت را در میان مخاطبان تقویت کند. تجربه بازگشت حبیب محبیان نیز همچنان در حافظه جمعی باقی مانده؛ تجربه‌ای که بسیاری آن را نمونه‌ای از عدم تحقق وعده‌ها می‌دانند.

در مجموع، ماجرای اخیر را می‌توان نمونه‌ای دیگر از چرخه خبرسازی، شایعه و تکذیب دانست؛ چرخه‌ای که اگرچه در کوتاه‌مدت توجه‌ها را جلب می‌کند، اما در بلندمدت می‌تواند به فرسایش اعتماد عمومی و بی‌اعتبار شدن جریان اطلاع‌رسانی منجر شود.