افراد غیرایرانی‌ را از جزیره ابوموسی اخراج کنید

خلیج فارس: روزنامه اطلاعات نوشت: چهل روز سخت و دلیرانه بر ایران گذشت. ایران از لحظه‌ای که خبر شهادت رهبری و تعداد قابل توجهی از یاران و فرماندهان به گوش رسید، آزمونی چهل روزه را از سر گذراند و همچون عارف اعظم، سربلند و عزتمند، بازگشت و در مرتبه‌ای تازه و متعالی از تاریخ دوباره بازایستاد.

بازی روزگار و تجربه‌های این دور از تاریخ، چنان شگفت‌انگیز است که شاید در دوران طولانی و توفانی ۲۶۰۰ ساله دولتها و نبردهای ایران زمین، به سختی بتوان نظیری برای آن یافت.

جغرافیای این سرزمین با دو رشته کوه عظیم زاگرس و البرز که یکی از جنوب ایران در پهنۀ خوزستان و فارس آغاز شده و تا منتهی‌الیه آذربایجان امتداد می‌یابد، و دیگری از همان سامان تا خراسان را در برمی‌گیرد، همچون دو تکیه‌گاه بر جلگه‌ها و کویرهای بسیار بزرگ مرکزی در سواحل دریای پارس می‌رسد که شامل تمام سواحل شمالی خلیج‌فارس، تسلط بر تنگۀ هرمز و سواحل دریای عمان تا ملتقای ورود به اقیانوس هند است.

این پهنه آبی خاکی، به غیر از جنگل‌های عظیم هیرکانی و سواحل دریای خزر یا کاسپین (قزوین)، برای هیچ مهاجمی امن نخواهد بود. چه از زمین و چه از دریا و چه از آسمان. به‌ویژه امروز که نیروهای مسلح و لشکریان ما، کمبودهای دفاعی خود را در دوران تحریم با انواع پهپاد و موشک و مین زمینی و دریایی و قایق‌های تندرو و سلاح‌های دوربرد ابتکاری در دریا و خشکی جبران کرده و اهداف دشمن را در هیچ نقطه‌ای ایمن نمی‌گذارند.

دشمن دون و جنایت‌پیشه، هنگامی که نتوانست، ایران را ذره‌ای به عقب‌نشینی و نرمش وادارد، به اهداف غیرنظامی و مردم بی‌گناه حمله کرد و جنایاتی مرتکب شد که نام آن را باید جنون و سقوط اخلاقی نامید.

در چهل روز جنگ نابرابر و ناجوانمردانه، وقتی لشکر تا دندان مسلح صهیونی با پشتیبانی ارباب آمریکایی، سیلی‌ای سخت از سربازان و افسران ما خورد، چنان مستأصل شد و به خشم آمد که کارخانه‌های پتروشیمی و فولاد و داروسازی و آزمایشگاه و دانشگاه و بیمارستان و خانه سالمندان را هم بمباران کرد. سپس پل‌ها و مسیرهای حساس راه‌آهن و آنچه مهندسان ایرانی به دست خود و با ابتکار خود ساخته بودند را با خشمی کور و دنائت و شناعتی ددمنشانه با بمب و موشک ویران کرد. زهی بی‌شرمی!

با این وصف، کدام مدنیت و قانون و اخلاقی در مغرب زمین وجود دارد که قابل باور باشد؟! جز چند صدای اندک و معدود، کسی این ویرانگران و جنایت‌پیشگان را محکوم نکرد! ایران تنها بود، و همچون سروی در میان خارزار، تنها ایستاد و سربلندی خود را نشان داد. کشورهای اروپایی و آمریکایی‌ها که داد و بیدادشان برای حقوق بشر، دائماً بلند است و سمینارها و کتابها و قوانین و پیمان‌نامه‌های پرشمار در این باره طومار کرده‌اند و هر روز یکی از کشورهای جهان را در نقض حقوق بشر به محکمه می‌برند، کجا بودند وقتی ۱۶۰ کودک معصوم ما در مدرسه میناب با بمباران آمریکایی‌ها تکه‌تکه و در زیر آوارها مدفون شدند؟! کجا بودند وقتی انستیتو پاستور که مرکز تحقیقات برای تهیه واکسن و بیماری‌های عفونی و شناخت میکروبها و ویروسها و تحقیقات علمی است، با خاک یکسان شد؟! وقتی دانشگاههای مهم و ارزشمند ما، که نخبه‌ترین دانشجویان خاورمیانه و برخی از نوابغ جهان را پرورش دادند را، با بمبهای سنگرشکن ویران می‌کردند؟! آیا تخریب یک پل زیبا و حاصل هنر مهندسان ایرانی، افتخاری برای خلبان جنگنده‌های آمریکایی و صهیونیستی بود؟! ویران‌سازی جاده‌ها و راه‌آهن چه افتخاری است برای این خلبانهای بزدل و فرماندهان جنایتکار؟!

حقوق بشرتان کجاست و در کدام طومار بایگانی و مخفی شده است؟

به ما ایراد می‌گیرید چرا ضد صهیونیست هستیم؟ ما چاره‌ای نداریم که با سرطان مبارزه کنیم. شما البته خود پیشگام بوده‌اید! تاجر ونیزی اثر شکسپیر را بخوانید؟ بذرهای آنتی سمیتیزم (یهودستیزی) را شما کاشتید.

هولوکاست در کارنامه شما ثبت است. چرا مسلمانان باید تاوان جاه‌طلبی تئودور هرتزل (که اسم اصلیش بنجامین زیو و اهل مجارستان بود) و دار و دسته صهیونیستش را بدهند؟ امروز هم با جنایاتی که در ایران، در لبنان و پیش از آن در غزه به دست نتانیاهو و دار و دسته‌اش انجام گرفته، مطمئن باشید اسرائیل هیچگاه قدرت برتر منطقه نخواهد بود، حتی اگر آمریکا و اروپا تمام قد حمایتش کنند و پول و تسلیحات به آن برسانند! کینه‌های انباشته چنان است که روی آرامش را هم هرگز نخواهد دید تا روز واقعه فرارسد.

آمریکا می‌توانست و می‌تواند یک رابطه معقول و پرمنفعت در منطقه با ایران و با تمام کشورها داشته باشد، اما لابی صهیون و رسانه‌ها و بازیهای جاه‌طلبانه و جنایات این جماعت، هزینه و فاکتور زیادی روی دست ایالات متحده گذاشته و خواهد گذاشت. نه پیمان ابراهیم راه حل آمریکا برای ورود به خاورمیانه و سرمایه‌گذاری در منطقه خاورمیانه است، نه پول پاشی و پترودلارهای اعراب و کشورهای تازه به دوران رسیده و پر زرق و برق، نه لشکرکشی و ناوها و هواپیماهای فوق مدرن؛ و نه حمایت بی‌چون و چرا و چشم بسته از اسرائیل و رهبران راست‌گرا و افراطی این رژیم به عنوان ضمانت قدرت ایالات متحده!

آنچه می‌تواند خاورمیانه را به توازن و شکوفایی برساند، عدم دخالت و فشار قدرتهای ماورای منطقه، و حفظ جایگاه کشورهای خاورمیانه، متناسب با داشته‌ها و جغرافیای سیاسی آنهاست. ایران هیچگاه در طول دو قرن گذشته به هیچ کشوری حمله نکرده و خاک همسایگان را اشغال نکرده است. به‌ رغم حماقت پهلوی دوم در مورد بحرین که هنوز پرونده‌ای مبهم دارد، حتی ادعای ارضی هم نداشته است. ایران اما چندین بار از سوی همسایگان و قدرتهای بیگانه مورد تجاوز و حمله قرار گرفته است و کشورهای عرب جنوبی از صدام بعثی در هشت سال تجاوز نظامی به ایران حمایت سیاسی و مالی کردند.

همین کشورها، در جنگ تحمیلی اخیر، پایگاه‌های آمریکا را برای حمله به ایران در خاک خود قرار داده بودند و آسمانشان جولانگاه هواپیماهای ایالات متحده و رژیم صهیونیستی بود. یکی از شیخ‌نشین‌های جنوب که در جنگ چهل روزه پایگاه‌ها و آسمان خود را در اختیار آمریکا بر علیه ایران قرار داده بود، بارها، ادعاهایی درباره جزایر ایران مطرح کرده که از این پس باید با شدت عمل ایران روبرو شود و علاوه بر آن، تکلیف شناسنامه تمام شهروندان جزیره بوموسی نیز که یک تکه از خاک ایران است باید روشن شود و اگر کسی، شناسنامه یا پاسپورت ایرانی ندارد به کشورش دیپورت شود.