اینجا نخبگان حکمرانی می کنند

ابراهیم حسینی نیا

سال‌هاست مردم بوشهر یک مطالبه مشترک دارند، اینکه در کنار استقرار بزرگ‌ترین صنایع کشور در استان، نیروهای متخصص و نخبگان بومی نیز سهم بیشتری در مدیریت، تصمیم‌سازی و توسعه‌ی این صنایع داشته باشند. مطالبه‌ای که بارها مطرح شده، اما کمتر به شکل عملی به آن پاسخ داده شده است.

واقعیت این است که توسعه‌ی پایدار تنها با ساخت کارخانه و خرید تجهیزات محقق نمی‌شود. صنعت زمانی رشد واقعی را تجربه می‌کند که از دانش، تجربه و توان نیروهای انسانی خود به بهترین شکل استفاده کند؛ به‌ویژه نیروهایی که منطقه، ظرفیت‌ها و نیازهای آن را به‌خوبی می‌شناسند.

در ماه‌های گذشته، در شرکت دماوند انرژی عسلویه نشانه‌هایی از چنین نگاهی دیده می‌شود. از زمان آغاز مسئولیت پیمان اصفهانی، مجموعه‌ای از اقدامات در کنار هم قرار گرفته که وجه مشترک همه‌ی آنها، توجه بیشتر به سرمایه انسانی و ظرفیت‌های بومی است.

از راه‌اندازی واحد «توسعه محصول، فناوری و نوآوری»، همکاری با بنیاد نخبگان استان بوشهر، جذب تعدادی از نخبگان استان و سپردن مسئولیت این حوزه به یک نیروی متخصص بومی تا همکاری با دانشگاه و دانشگاهیان، اقداماتی است که نشان می‌دهد استفاده از ظرفیت نیروهای بومی می‌تواند از مرحله شعار به عمل نزدیک شود.

همکاری با دانشگاه خلیج فارس و حمایت از دانشگاه علمی‌کاربردی عسلویه، اگر به اجرای پروژه‌های مشترک، حل مسائل صنعت و استفاده از توان پژوهشی دانشگاه‌ها منجر شود، می‌تواند حلقه‌ای را که سال‌ها میان دانشگاه و صنعت مفقود بوده، تقویت کند.

این رویکرد برای استانی مانند بوشهر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ استانی که قلب صنعت انرژی کشور به شمار می‌رود اما بسیاری از جوانان متخصص آن سال‌ها منتظر فرصت حضور در جایگاه‌های اثرگذار بوده‌اند. هر گامی که بتواند این فاصله را کمتر کند، علاوه بر کمک به صنعت، به افزایش امید و انگیزه در میان نیروهای متخصص استان نیز منجر خواهد شد.

در کنار این اقدامات، توجه به روابط عمومی، برند و مسئولیت اجتماعی نیز قابل توجه است. امروزه شرکت‌های موفق تنها با شاخص‌های تولید شناخته نمی‌شوند بلکه میزان ارتباط مؤثر آنها با جامعه، دانشگاه، نخبگان و ذی‌نفعان نیز بخشی از موفقیت آنهاست. انتخاب یک نیروی متخصص بومی برای هدایت این حوزه را نیز می‌توان در همین چارچوب ارزیابی کرد.

البته که برای قضاوت درباره نتایج این رویکرد هنوز زود است چرا که موفقیت هر برنامه‌ای زمانی مشخص می‌شود که آثار آن در عملکرد شرکت، توسعه‌ی فناوری، افزایش بهره‌وری و نقش‌آفرینی بیشتر نخبگان دیده شود.

با این حال، جهت حرکت نیز اهمیت دارد. هر زمان مدیری به جای تکیه صرف بر تجهیزات و سرمایه، به نیروی انسانی، دانش و ظرفیت‌های بومی اعتماد کند، می‌توان انتظار داشت مسیر توسعه نیز پایدارتر باشد.