رویای «فرزندآوری» در واقعیتِ «خانه‌های ۵۰ متری» جا نمی‌شود

نگار صالحی در چندثانیه نوشت: شعارها هم دیگر جذابیتی ندارند، یکی از آنها تشویق به فرزندآوریست! وقتی قامت خانه برای یک بچه هم کوتاه است چطور می‌شود دم از افزایش جمعیت زد؟!

تک‌فرزندی یا حتی عدم تمایل به بچه‌دار شدن در جامعه موج می‌زند و سیاست‌گذاران مدام از فرزند سوم و چهارم و جوانی جمعیت می‌گویند، بی‌آنکه بدانند در آپارتمان‌هایی که بسازبفروش‌ها هر روز کوچک‌ترش می‌کنند، جایی برای نفس کشیدن دو نفر هم نیست.

آمارها نشان می‌دهد میانگین متراژ واحدهای جدید در مناطق پرتقاضا به زیر ۶۰ متر رسیده است؛ یعنی در این قوطی‌کبریت‌ها حتی جای دویدن یک بچه هم نیست، چه رسد به سه تا.

مشکل اینجاست که نقشه‌های فرهنگی با نقشه‌های مهندسی شهرسازی همخوانی ندارد. زوج‌های جوان لزوماً از بچه‌دار شدن فراری نیستند؛ آن‌ها از تنگنا وحشت دارند. وقتی بیش از ۶۰ درصد درآمد خانوار تهرانی صرفِ اجاره‌بها می‌شود، حریم خصوصی شوخی است و هر سال باید به محله‌ای پایین‌تر و خانه‌ای کوچک‌تر کوچ کرد.

نمی‌شود مردم را به گسترش نسل تشویق کرد، اما بازار مسکن آن‌ها را به سمت زندگی در سوئیت‌های ۳۰ متری هل بدهد. وام‌های فرزندآوری که حتی پول ۵ متر خانه در تهران هم نمی‌شود، شاید بتوانند هزینه پوشک را موقتاً تأمین کنند، اما قطعاً نمی‌توانند دیوارها را عقب ببرند.