شاید علیرضا دبیر خبر مهم دیروز را نشنیده باشد

خلیج فارس: اتفاقی که دیروز برای کشتی ایران رخ داد، یک اتفاق معمولی نبود؛ صادر نشدن ویزا و جاماندن یکی از سه تیم قدرتمند دنیا از یک مسابقه بین‌المللی. اما برای ورزشی که سال‌هاست به‌عنوان «ورزش اول ایران» شناخته می‌شود و همواره یکی از مهم‌ترین ابزارهای اعتبار ورزشی کشور در سطح جهانی بوده، چنین خبری فراتر از یک اتفاق معمولی  است. تیم‌های ملی کشتی آزاد و فرنگی ایران به دلیل صادر نشدن ویزا از سوی سفارت کرواسی، از حضور در رقابت‌های رنکینگ زاگرب بازماندند؛ مسابقاتی که نه‌تنها اهمیت فنی بالایی دارند، بلکه نقش تعیین‌کننده‌ای در چرخه انتخابی تیم ملی و جایگاه کشتی‌گیران در رنکینگ جهانی ایفا می‌کنند.

این خبر، با وجود اهمیتش، در فضای رسمی خبری چندان بازتاب گسترده‌ای نداشت. در میان مطبوعات، روزنامه «شرق» تنها رسانه‌ای بود که به‌صورت جدی و در قالب یک گزارش کاملاً خبری به آن پرداخت؛ گزارشی که ضمن تشریح ماجرا، از رایزنی‌های فدراسیون کشتی با وزارت امور خارجه برای حل مشکل صدور روادید خبر داد و تلاش کرد تصویر بازتری از وضعیت موجود ارائه دهد. شرق بدون ورود به جزئیات بیشتر ماجرا، اصل اتفاق را روایت کرده؛ اما خودِ این اتفاق، واجد ابعادی است که به‌سادگی نمی‌توان از کنار آن عبور کرد.

ایران یکی از قدرت‌های تثبیت‌شده کشتی در دنیاست؛ حضوری مستمر در المپیک، قهرمانی‌های جهان، چهره‌هایی که در سطح بین‌المللی شناخته شده‌اند و فدراسیونی که همواره مدعی نقش‌آفرینی در تصمیمات کلان کشتی جهان بوده است. حذف نام ایران از فهرست اولیه یکی از مسابقات رسمی رنکینگ اتحادیه جهانی کشتی، آن هم به دلیل مسئله ویزا، اتفاقی کم‌سابقه و معنادار است.

اهمیت این خبر زمانی دوچندان می‌شود که در امتداد آن، امروز خبر دیگری منتشر شد: روسیه نیز برای حضور تیم ملی کشتی آزاد ایران در جام یاریگین، ویزا صادر نکرده است. جام یاریگین یکی از معتبرترین تورنمنت‌های کشتی جهان محسوب می‌شود و همواره محلی برای سنجش جدی کشتی‌گیران بوده است. قرار گرفتن این دو خبر در کنار هم، یعنی محدودیت تیم ملی ایران برای حضور در دو رویداد مهم اروپایی و بین‌المللی، یک «توالی» معنادار می‌سازد؛ توالی‌ای که دست‌کم نیازمند تفحص بیشتری است.

در چنین فضایی، سکوت یا واکنش حداقلی مدیران ارشد کشتی نیز به‌طور طبیعی تفسیرپذیر می‌شود. علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی، طی هفته‌های اخیر بیش از آنکه با فعالیت‌های مربوط به کشتی در صدر خبرها باشد، با موضع‌گیری‌های سیاسی دیده شده است. حال، در برابر خبری که می‌تواند یکی از مهم‌ترین اتفاقات مدیریتی ورزش ایران در سال‌های اخیر تلقی شود، واکنش علنی و روشنی از سوی او دیده نشده؛ سکوتی که خود، خواه ناخواه به بخشی از متن ماجرا تبدیل می‌شود.

نکته مهم آن است که گزارش شرق، تلاش نکرد این سکوت یا این اتفاق را تفسیر کند. این روزنامه صرفاً روایت کرد، نقل‌قول آورد، از رایزنی‌های وزارت خارجه نوشت و بر اهمیت حضور کشتی‌گیران شاخصی چون حسن یزدانی در این مسابقات تأکید کرد. اما فراتر از متن گزارش، واقعیت این است که حذف یا تعلیق ناخواسته حضور کشتی ایران در رقابت‌های معتبر جهانی، مسئله‌ای نیست که بتوان آن را صرفاً به ماجرایی مثل «تأخیر در صدور ویزا» تقلیل داد. به هر حال کشتی، ویترین ورزش ایران در جهان است؛ هر محدودیتی برای آن، خواه ناخواسته، حامل پیام است.