علیرضا بیرانوند یک سو، جوانان بیچاره ایرانی یک سو!

خلیج فارس:فوتبال 360 نوشت: علیرضا بیرانوند، دروازه‌بان شماره یک تیم ملی، دوباره سر زبان افتاده؛ این بار هم ماجرای مشمول بودنش برای سربازی، نقل محافل شده و حالا سازمان نظام‌وظیفه هم به طور رسمی از این گفته که از تاریخ 31 شهریور مشمول است و نمی‌تواند بازی کند. مطابق با همیشه اما بیرانوند از یک سو و باشگاه تراکتور از سوی دیگر، چنین موردی را قبول ندارند. سخنگوی فدراسیون هم گفته ممکن است «نامه‌ای از مراجع ذی‌صلاح» از راه برسد و بیرانوند را از سربازی رفتن برهاند و کاری کند او همچنان برای باشگاه تراکتور به میدان برود.

داستان سربازی بیرانوند

این برای اولین بار نیست که ماجرای سرباز بودن علیرضا بیرانوند مطرح می‌شود؛ در یک دهه اخیر بارها این مورد مطرح شده ولی هر بار این دروازه‌بان با استناد به بند و تبصره‌ای از رفتن به خدمت سر باز زده. آخرین آن‌ها مربوط به معافیت تحصیلی و دانشجوی دکتری بودنش بود که کلی جنجال به راه افتاد. دست‌آخر هم مشخص شد که در رشته دکتری قبول نشده و تا موعد مقرر هم نتوانسته از پایان‌نامه‌اش دفاع کند. حالا هم که ظاهرا باشگاه تراکتور در پی استناد به قانونی عجیب و غریب است تا دی‌ماه، سربازی بیرانوند را به تعویق بیندازد؛ آن‌هم با استناد به تاریخ دی ماه 1404 که ظاهرا بیرانوند از پایان نامه کارشناسی ارشدش دفاع کرده است.

استناد تراکتوری‌ها این است که از آن تاریخ، بیرانوند یک سال فرجه دارد تا به سربازی برود. با این حال، آن‌ها بخش اصلی قانون را نادیده می‌گیرند؛ اینکه بیرانوند ورودی سال 1400 در رشته کارشناسی ارشد و باید تا پایان 1403 با یک سال سنوات تحصیلی از پایان نامه‌اش دفاع کرده و پس از تا یک سال، یعنی تا 1404 فرصت داشته تا وضعیت سربازی‌اش را مشخص کند. از آنجا که فصل اعزام به خدمت هم تابستان است او دقیقا در همین 31 شهریور از تمامی فرصت‌های تحصیلی اعم از سنوات و فرجه یک ساله‌اش بهره برده و دیگر نمی‌تواند مشمول بند و تبصره‌ای شود؛ مگر اینکه همان «مراجع ذی‌صلاحی» که دوستان به تازگی به آن اشاره کرده‌اند دوباره برای بیرانوند استثنایی قائل شوند.

هزینه دادن برای بیرانوند؛ ارزشش را دارد؟

علیرضا بیرانوند تا به الان از تمامی امکانات موجود بهره برده؛ نه اینکه استحقاقش را نداشته باشد. به لحاظ فنی یکی از بهترین‌ها است و تا به الان هم سطح باثباتی از خود به نمایش گذاشته. با این وجود، افکار عمومی همین حالا به قدر کافی احساس تبعیض دارد؛ اینکه زندگی برای عده‌ای در ایران بهشت شده و برای بقیه، امکاناتی در دسترس نیست. اینکه قانون برای عده‌ای قانون‌تر است و برای عده‌ای دیگر بند و جزئیات دارد. همین حالا مقایسه دستمزد کارگران و معلم‌ها با این قشر، به اندازه کافی مکافات دارد. پس، هزینه دادن بابت ایجاد فرصتی بهینه برای بازیکنان فوتبال که همچنان بتوانند از بندهای خاص استفاده کنند، غیر از برانگیختن احساس تبعیض چندباره، آورده‌ای دیگر به همراه نخواهد داشت.

بیرانوند قرار نیست در برجک پست دهد

نوع پرداخت عده‌ای به داستان سربازی بیرانوند به گونه‌ای است که انگار قرار است او به نقطه صفر مرزی فرستاده شود و یا شبانه‌روز در برجک پست دهد؛ نه از این خبرها نیست؛ او قرار است به تیمی دیگر برود، فوتبالش را بازی کند و احتمالا فقط چند میلیارد کمتر عایدی داشته باشد. این شکل از سربازی در مقایسه با جوانانی که 2 سال از زندگی‌شان را به همراه آموزشی در شرایط سخت و دشوار سپری می‌کنند، اصلا قابل مقایسه نیست. از همه عجیب‌تر مصاحبه و رفتار افرادی است که خواهان درنظر گرفتن بند ویژه برای علیرضا بیرانوند هستند. این یکی خشم عمومی را بیش از هر زمان دیگری برمی‌انگیزد. ضمن اینکه دمیدن بر این موضوع که این بازیکن می‌تواند به تیم ملی کمک کند، حربه‌ای نخ‌نما است که خریداری ندارد.

مگر خلیفه از کجا به تیم ملی رسیده است؟

عده‌ای هم در این میان بر اهمیت حضور بیرانوند برای تیم ملی حرف می‌زنند و می‌گویند در تاریخی دیگر اعزام شود، بهتر است. این همان داستانی است که قبل از جام جهانی اخیر هم برای بیرانوند به وجود آوردند؛ نتیجه اما چه شد؟ تیم ملی با بیرانوند هم نتوانست از مرحله گروهی صعود کند. ضمن اینکه بیرانوند قرار نیست به پادگان فرستاده شود؛ او به یکی از تیم‌های فجر و ملوان در لیگ برتر ایران می‌رود و فوتبالش را ادامه می‌دهد و همچنان عضوی از تیم ملی فوتبال ایران باقی می‌ماند. اصلا مگر قرار است فقط با بازی در استقلال، پرسپولیس، سپاهان و تراکتور به تیم ملی رسید؟ همین محمد خلیفه، دروازه‌بان جوانی که به عنوان دروازه‌بان چهارم به تیم ملی رسیده، مگر سابقه حضور در چنین تیم‌هایی را داشته است؟

اصولا نوع نگاه به سربازی رفتن بازیکنان فوتبال به اندازه کافی ناپخته شده؛ آن‌ها از بهترین امکانات در بهترین باشگاه‌ها و در بهترین سطح فوتبال ایران بهره می‌برند و هیچ شباهتی با سربازی رفتن سایر جوانان ایرانی ندارند؛ غیر از تبعیض، آیا راه دیگری برای رسیدگی به پرونده بازیکنان سرباز در فوتبال ایران وجود ندارد؟