ماجرای آزمایش میدانی موشک آمریکایی در لامرد

خلیج فارس: رضا نصری، حقوقدان بین الملل، در یادداشتی نوشت: «امروز در لامرد ایستادم.

گزارش‌ها را خوانده بودم. بازسازی‌های فنی و کارشناسیِ Airwars، نیویورک تایمز و بی‌بی‌سی وریفای را مطالعه کرده بودم؛ بررسی‌های دقیق و طاقت‌فرسایی که زوایای مسیر پرتابه‌ها، الگوهای پراکندگی ترکش‌ها و شعاع انفجار را موشکافی کرده بودند. هیچ‌کدام از اینها مرا برای ایستادن در زیر این دیوارها، یا برای دیدار با مردمی که پشت این دیوارها زندگی می‌کنند، آماده نکرده بود.

لامرد شهری کوچک با حدود ۳۰ هزار نفر جمعیت در استان فارس است. از آن شهرهایی است که غریبه پیش از آنکه کسی نامش را بپرسد، با غذا از او پذیرایی می‌شود. به‌ندرت جامعه‌ای را دیده‌ام که تا این اندازه بی‌تکلف مهمان‌نواز باشد. مردمی که هنوز مدت زیادی از خاکسپاری فرزندانشان نگذشته، با غریبه برای چای می‌ریزند.

این گرما و مهمان‌نوازی، در برابر آنچه بر سرشان آمده، نخستین چیزی است که جهان باید درباره لامرد بداند. دومین چیز، آن چیزی است که این دیوارها، اگر وقت بگذارید و با دقت نگاه کنید، به شما می‌گویند.

در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، در نخستین روز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، ایالات متحده موشک‌های PrSM را به این شهر شلیک کرد. بازسازی‌های مستقل کارشناسی، اصابت دست‌کم سه موشک را شناسایی کرده‌اند. شاهدان عینی می‌گویند چهار موشک بوده است.

پی‌آراس‌ام یک موشک معمولی نیست. این موشک صرفاً بر نقطه‌ای روی زمین اصابت نمی‌کند. در ارتفاعی حدود ۱۵ تا ۲۰ متر بالاتر از سطح زمین منفجر می‌شود و منطقه زیر خود را به یک میدان کشتار تبدیل می‌کند. هر انفجار، ده‌ها هزار ترکش تنگستنیِ گداخته را در همه جهات پرتاب می‌کند؛ ترکش‌هایی که دیوارها، خودروها و بدن انسان‌ها را می‌شکافند.

تحقیقات کارشناسی، بیش از ۲ هزار اصابتِ مجزای ترکش را تنها در امتداد یک بخش ۱۵۰ متری از یک خیابان مسکونی شمارش کرده است. امروز در همان خیابان قدم زدم.