مهدی بهرام‌زاده، از سکوی قهرمانی تا جایگاه مدیریت ورزش

عبدالرسول حیدری

در ورزش، بعضی نام‌ها با مدال و قهرمانی ماندگار می‌شوند و بعضی دیگر با منش، اخلاق و بزرگواری؛ اما خوش‌اقبال‌اند آنان که هر دو سرمایه را در کنار هم دارند.

مهدی بهرام‌زاده، پهلوانی برخاسته از محله ریشه‌دار جبری و از تبار زیارتی‌های اصیل بوشهر؛ مردی که در کنار افتخارات ورزشی و مسئولیت‌های مدیریتی، میراث ارزشمند اخلاق، جوانمردی و مرام پهلوانی را نیز از پدر به ارث برده است.

نام او با وزنه‌برداری بوشهر و افتخارات این رشته در سطح کشور گره خورده است. کسب مدال‌های طلا در رقابت‌های کشوری، حضور موفق در لیگ برتر وزنه‌برداری و تلاش برای اعتلای این رشته، بخش مهمی از کارنامه ورزشی اوست.
اما مسیر فعالیت او به میدان مسابقه و سکوی قهرمانی محدود نمانده است.

مسئولیت ریاست هیئت وزنه‌برداری استان بوشهر، عضویت در هیئت‌رئیسه فدراسیون وزنه‌برداری جمهوری اسلامی ایران و فعالیت در جایگاه معاونت امور ورزشی اداره‌کل ورزش و جوانان استان بوشهر، نشان‌دهنده حضور او در عرصه‌های اجرایی، مدیریتی و تصمیم‌سازی ورزش در سطح استان و کشور است.

با این همه، آنچه ارزش این کارنامه را دوچندان می‌کند، تنها مدال‌ها، عناوین و مسئولیت‌ها نیست؛ بلکه شخصیت، فروتنی، اخلاق و مرام پهلوانی است که در وجود او جلوه‌گر شده است.

به باور من، ریشه بخشی از این بزرگواری را باید در خانواده و تربیتی جست‌وجو کرد که از پدری خوشنام و برخوردار از جایگاه ویژه اجتماعی و ورزشی به او رسیده است؛ پدری که در جامعه وزنه‌برداری، بیش از هر چیز به خوش‌اخلاقی، مردم‌داری و منش پهلوانی شناخته می‌شود.

چه میراث ارزشمندی بالاتر از اینکه فرزند، علاوه بر نام و تجربه پدر، اخلاق و اعتبار انسانی او را نیز چراغ راه خود قرار دهد؟
مدال‌ها روزی در ویترین خاطرات می‌نشینند، رکوردها روزی شکسته می‌شوند و جایگاه‌های مدیریتی نیز همیشگی نیستند؛ اما نام نیک، احترام مردم و خاطره خوش‌رفتاری با دیگران، سرمایه‌هایی هستند که با گذشت زمان نه‌تنها فراموش نمی‌شوند، بلکه ارزشمندتر خواهند شد.

مهدی بهرام‌زاده را باید با مجموعه‌ای از این داشته‌ها شناخت؛ هم به‌عنوان ورزشکاری صاحب افتخار، هم مدیری برخاسته از خانواده وزنه‌برداری و هم انسانی که ارزش پهلوانی را فراتر از قدرت بازو و سنگینی وزنه می‌داند.
برای مهدی بهرام‌زاده و پدر بزرگوارش، سلامتی، سربلندی و تداوم این میراث ارزشمند اخلاقی و پهلوانی را آرزومندم.
زیرا مدال را بر گردن می‌آویزند، مقام را به انسان می‌سپارند، اما پهلوانی را باید در قلب مردم به دست آورد.