میدان امام، پژواک اراده مردم

بوشهر، بندری است که تاریخ آن با ضرب شمشیر آفتاب و سیلی بی امان موج ها نوشته شده است. اینجا میدان امام، در قلب این شبه جزیره، نه فقط یک نقطه بر روی نقشه، بلکه رگ گردن شهر است. جایی که وقتی رگ غیرت مردمانش می زند، نبض شهر به شدت می تپد.

بستر و اتمسفر

جایی است که شرجی با شعور مردم در هم می آمیزد.
وقتی مردم در میدان امام گرد هم می آیند، اولین چیزی که در این بحبوحه شرجی بوشهر حس می کنی، تعامل محیط با شور درونی مردم است.
حماسه بوشهر، عرق ریزان روح و جسم است ؛ نه از سر اجبار، بلکه از سر اختیار. در این میدان تو فقط جمعیت را نمی بینی بلکه هزاران تندیس باشکوه مقاومت را مشاهده می کنی که سالها با بادهای گرم جنوب صیقل خورده اند و حالا کنار هم ایستاده اند تا گواهی دهند که خلیج فارس رگ حیات این سرزمین است.

سمفونی صداها؛ شور حماسی بوشهری ها بدون ریتم معنا ندارد

اگر دقیق گوش کنی، پشت آن فریادهای یکپارچه، رد موسیقی بوشهری بااصالتی نهفته است. گاه حزن آلود و گاه طرب انگیز . وقتی میدان امام از جمعیت لبریز می شود؛ تکرار شعارها و همخوانی ها شباهتی عجیب به یک یزله یا ضرب آهنگ های یک موسیقی با اصالت دارد.

حماسه ای که در آن تک خوان ، انرژی درونی مردم و جمع کل میدان است، با یک پاسخ کوبنده ، طنین این خواستن را در کل شهر می گستراند . این یعنی حماسه در بوشهر موزون است؛ هماهنگ و پیوسته.

میدان امام؛ قلعه ای است رو به افق
تماشای مردم در این میدان، شبیه به تماشای موجی است که به ساحل می زند. هر بار عقب نشینی می کند تا با قدرتی بیشتر برگردد.
میدان امام شبیه کشتی بزرگی است که ناخدایانش همین مردمی هستند که در هنگامه تلاطم های سیاسی و اجتماعی به هیچ قیمتی سکان را رها نمی کنند. اینجا کودکانی را می بینی که بر شانه پدران یادگار جنگ نشسته اند.پیرمردانی تسبیح به دست، با چشمانی که دریایی از خاطرات حماسی رئیسعلی دلواری را یادآور می شود. ؛به افقی خیره شده اند که سالهاست شاهد غیرت این خاک است.

مقاومت مردم بوشهر، مقاومت استمرار است

بوشهری ها رابطه عمیق با وطن دارند، چرا که اولین خط دفاع وطن هستند. مردم بوشهر به میدان امام می آیند تا به یادمان بیاورند که مرز فقط یک خط روی کاغذ نیست بلکه مرز جان آدم های همین کوچه های محله های قدیمی این شهر است.

حضور آنها یعنی ما اینجا هستیم در حوالی این خلیج همیشه فارس و تا ما هستیم این آب و خاک، صاحب خانه دارد. مردم بوشهر، حماسه را زندگی می کنند. هر روزی که یک بوشهری با تکیه بر اصالت، فرهنگ و عقایدش زندگی می کند در حال مقاومت است.

میدان امام فقط جایی است که این مقاومت های انفرادی را تبدیل به یک قدرت جمعی می کند. جایی که هزاران من به یک مای شکست ناپذیر تبدیل می شوند.

 وقتی زنان نبض میدان را در دست می گیرند دریایی از اراده شکل می گیرد و هویت می شود

در میدان امام، وقتی چشم می چرخانی بیش از هر چیز، حضور پررنگ زنانی را می بینی که با وقاری برخاسته از دل تاریخ ایستاده اند. این حضور جنس متفاوتی از مقاومت را به نمایش می گذارد. مقاومتی که انسانی و استوار است. مقاومتی که خاص زنان صبور جنوبی است.

وقتی زنان در میدان امام بوشهر دریا می شوند ، چهره شهر تغییر می کند ، میدان ، سکوی فریاد می شود ، خیابان اقیانوس می شود و این بندر زیبا. مهربان تر اما جدی تر. پرشور تر اما متمرکزتر به چشم می آید ..

حضور آنها به میدان اعتبار اخلاقی می دهد. دیگر هیچ کس نمی تواند این تجمع را کوچک بشمارد. چون حضور زن یعنی حضور خانواده و ریشه.

حضور زن مقاوم جنوبی در میدان امام، گزارش بیداری غیرت است. آنها با حضورشان میدان را به مدرسه ای تبدیل کرده اند که در آن درس ایستادگی، شرافت و وفاداری به خاک را با حضور زنده خود تدریس می کنند.

میدان امام بوشهر، قلب تپنده ای است که که اگر یک روز از تپش بایستد، یعنی خون حماسه در رگ های این شهر سرد شده است. اما تا بوشهر، بوشهر است این میدان ستون فقرات ایستادگی جنوب باقی خواهد ماند.تاریخ نام این میدان را از یاد نخواهد برد .