ناشکری از دیپلماسی ممنوع!

عبدالرسول غریبی

در تیر ماه سال ۱۳۶۷ با توجه به بن بست های پیش آمده در جنگ با بعثی ها و نظر کارشناسان ذیربط، امام خمینی رحمه الله علیه با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ آن را به مثابه نوشیدن جام زهر تعبیر نمودند. بدون شک جدای از بازتاب سیاسی و نظامی متون آن قطعنامه، این تعبیر امام در آن مقطع منبعث از رنجش و غیرتمندی رزمندگان در خطوط مقدم جنگ و انتظارات خانواده شهدا بود.

حال باید از مخالفان محترم مذاکره و تفاهم نامه اخیر ایران با آمریکا پرسید اگر امروز امام در قید حیات بود و نه تنها عراق بدون صدام و بدون حزب بعث، بلکه مقاومت و مردم عراق را متحد ایران می دیدند آن هم با جایگاه برجسته نظامی سپاه و ارتش ایران و اقتدار موشکی سپاه پاسداران، سیطره ایران بر تنگه هرمز، فرار نیروی دریایی آمریکا به اقیانوس هند، لانه موش و عنکبوت شدن پایگاههای نظامی امریکا در منطقه، شکست راهبردی دو قدرت اتمی جهان آن هم با حمایت های پنهان وآشکار ناتو و متحدین منطقه ای در مقابل ایران اسلامی، ایستادگی و مقاومت فرماندهان نظامی در ابتدای جنگ تحمیلی سوم مقابل دشمن و در ناباوری شرایط شهادت رهبر کشور و فقدان فرماندهی کل قوا و حتی در فقدان فرماندهان عالی نظامی و از سوی دیگر مبعوث شدن مردم ایران برای رویارویی با استکبار جهانی و صهیونیسم متجاوز و همچنین اتحاد جریان مقاومت از صنعا تا بیروت را امروز امام ملاحظه می نمود باز هم آن قطعنامه را نوشیدن جام زهر تلقی می کرد؟

پذیرش قطعنامه در شرایط ضعف ایران بود اما مذاکره و تفاهم نامه امروز ایران در مقابل آمریکا از موضع اقتدار ایران و شکست راهبردی دشمن است. نتیجه اینکه می بایست با هوشیاری و تدبیر از فرصت ها سیاسی مذاکره برای رشد و توسعه ایران بهره برد احساس غیرتمندی و ستیز با ظلم قابل ارزش و ارج گذاری است اما غلبه بر احساس و ورود به محاسبات دقیق و پخته دراز مدت نیز در تدبیر حکمرانی ضرورت دارد.

ضمن اینکه امروز صحنه نبرد و رویارویی با دشمن متفاوت از سال های پیشین جنگ است. امروز هم صحنه و عرصه جنگ و هم نحوه حکمرانی متفاوت از گذشته است. جنگ دیگر نبرد خط مقدم خودی با خط مقدم دشمن نیست. صحنه نبرد عرصه برتری علم و تدبیر نظامی است. لذا خرید زمان و بهره گیری از فرصت ها، اشراف بیشتر بر قدرت و تکنولوژی نظامی دشمن با بهره گیری از فرصت ها میسر است. بعضی مواقع دست یافتن و حصول ایده آل های آرمانی گذر زمان و صبوری و تاب آوری سیاسی اقتصادی می خواهد.

از سوی دیگر نباید نقد و نگاه های سیاسی را بر تصمیمات ملی ترجیح داد. یادمان نمی رود علیرغم اینکه برخی برجام را خسارت ملی محاسبه می کردند، در وازرت خارجه و دولت شهید آیت الله رئیسی راضی به شکل گیری و بهره مندی از همان مصوبات برجام بودند. لذا علیرغم بدعهدی دشمن و آمریکای جهانخوار باید میز مذاکره را یک فرصت دانست زیرا جدای از نتیجه، برای ما مقبولیت داخلی و بین المللی دارد.

پس ناشکر تلاش هیئت مذاکره کننده نباشیم و مقامات خادم این مملکت را خائن نبینیم و از تصمیمات شورای امنیت ملی کشور که تائید و پشتوانه رهبری را همراه دارد حمایت کنیم.

قطعا مقامات اجرایی و عالی نظام که اداره کننده مملکت می باشند بیش از همه مشرف بر چالش ها و بهره گیری از فرصت ها هستند.

باید هوشیار باشیم که گاهی کج بینی های سیاسی و ناشکری از خادمان واقعی ما را بدام مکاران و فرصت طلبان سیاسی نیاندازد. لذا قدر نجابت و صداقت مقام عالی ریاست جمهور جناب آقای دکتر پزشکیان که شخصیتی ملی، پاک دست و دردشناس می باشند را بدانیم.