نگهبانان بی‌صدا

روزیتا اعتمادی فر

این روزها که دریا رنگ دیگری گرفته و موج‌ها آرام‌تر از همیشه به نظر می‌رسند، زندگی صیادان و لنج‌داران استان بوشهر شکل تازه‌ای پیدا کرده است. قایق‌ها بیشتر وقت‌ها پهلو گرفته‌اند و تورها روی اسکله‌ها خشک مانده‌اند؛ اما دل‌های ما هنوز از دریا جدا نشده است. جنگ که باشد، گاهی نرفتن هم خودش یک مأموریت است.

صیادان و لنج‌داران بوشهری، حتی وقتی به دریا نمی‌روند، دریا را رها نمی‌کنند. سال‌ها زیستن با موج و باد، به آن‌ها آموخته است چگونه حرکت آب را بخوانند و حضورهای ناآشنا را از دور تشخیص دهند. همین تجربه، این روزها به سرمایه‌ای برای امنیت آب‌های نیلگون خلیج فارس تبدیل شده است.

هر صبح که به ساحل می‌آییم، نگاه‌ها ناخودآگاه تا افق کشیده می‌شود. عادت دیرینه صیاد است؛ پیش از هر کاری، حال دریا را جویا شود. این روزها، حال دریا حال جنگ است. نه برای صید امن است و نه برای سفر. اما ساحل خالی نیست؛ مردانی که عمرشان را روی آب گذرانده‌اند، حالا کنار اسکله‌ها ایستاده‌اند و چشم از دریا برنمی‌دارند.

شب‌ها، اسکله‌ها ساکت‌ترند، اما خاموش نیستند. چراغ دل صیادان و لنج‌داران روشن است. صدای آب که به بدنه لنج‌ها می‌خورد، یادآور مسئولیتی است که هنوز ادامه دارد. حضور آن‌ها، حتی بدون حرکت قایق‌ها، آرامشی است برای مردم و اطمینانی برای ساحل‌نشینان.

این روزها سخن از جنگ تحمیلی سوم است؛ جنگی که شکل آن با گذشته فرق دارد، اما ایستادگی مردم همان است. همان روحیه‌ای که سال‌ها پیش در دفاع از این سرزمین دیده شد، امروز هم در میان مردمان ساحل و دریا زنده است. صیادان و لنج‌داران استان بوشهر، هرچند کمتر به دل دریا می‌زنند، اما حضورشان در کنار ساحل نشانه‌ای از مراقبت، هوشیاری و مسئولیتی است که نسبت به سرزمین و مردم خود احساس می‌کنند.

در روزهای جنگ، آن‌ها نگهبانان بی‌صدای آب‌های خلیج فارس‌اند؛ بی‌ادعا، بی‌هیاهو، اما همیشه بیدار و پای کار مردم.