«پردیس» الگوی عبور از تحریم‌های فناورانه

خلیج فارس: در شرایطی که عدم ارائه دستورالعمل‌های بهره‌برداری (Commissioning Manuals) و استنکاف لایسنسورهای بین‌المللی، پروژه‌های توسعه‌ای پتروشیمی کشور را با ریسک تاخیر و هزینه‌های سنگین مواجه کرده، همکاری عملیاتی میان «پتروشیمی پردیس» و «پتروشیمی هنگام»، الگویی موفق از مدیریت دانش درون‌زا و بهینه‌سازی ارزی را رقم زد.

به گزارش خلیج فارس؛ این اقدام مشترک که با انتقال دانش فنی بزرگ‌ترین تولیدکننده اوره خاورمیانه به مجتمع هنگام همراه شد، نه‌تنها ریسک عملیاتی راه‌اندازی واحد اوره را به حداقل رساند، بلکه فرآیند تجاری‌سازی محصول را با اتکا به توان تخصصی داخلی سرعت بخشید.

این تجربه، در نوع خود، نمونه‌ای است از آنچه بسیاری از کارشناسان صنعت پتروشیمی کشور مدت‌هاست بر ضرورت آن تاکید داشته‌اند: عبور از مدل «وابستگی تک‌منبعی به دانش خارجی» به سمت مدلی که در آن، خودِ صنعت داخلی به‌عنوان مرجع فنی برای واحدهای همرده عمل می‌کند.

بحران لایسنسور و ایجاد پارادایم هم‌افزایی

پروژه‌های پتروشیمی، به‌ویژه در فاز پیش‌راه‌اندازی و راه‌اندازی، وابستگی ساختاری عمیقی به مشاوره‌های فنی، تست‌های میدانی و کتابچه‌های بهره‌برداری طراحان پایه دارند. این وابستگی، ریشه در ماهیت فناوری‌های پیچیده‌ای دارد که در واحدهایی نظیر آمونیاک و اوره به‌کار گرفته می‌شوند؛ فرآیندهایی که در آنها دما، فشار و ترکیب شیمیایی باید در محدوده‌های بسیار حساس مدیریت شوند تا از بروز حوادث ایمنی یا آسیب به تجهیزات پرهزینه جلوگیری شود.

در حالت متعارف، همین لایسنسورهای بین‌المللی هستند که با حضور کارشناسان خود در سایت، این فرآیندها را گام‌به‌گام هدایت می‌کنند و دستورالعمل‌های دقیق بهره‌برداری را در اختیار اپراتور محلی قرار می‌دهند. اما در سال‌های اخیر، تشدید تحریم‌های فناورانه و خروج تدریجی مشاوران بین‌المللی از پروژه‌های ایرانی، راه‌اندازی واحدهای پیچیده‌ای نظیر آمونیاک و اوره را با چالش‌های فنی چندلایه روبه‌رو ساخته است.

این چالش‌ها تنها به نبود مستندات فنی محدود نمی‌شود؛ فقدان پشتیبانی لحظه‌ای یک تیم متخصص در کنار تجهیزات پیچیده، به‌معنای آن است که هرگونه رفتار غیرمنتظره در فرآیند -از نوسان فشار در کمپرسورها گرفته تا ناپایداری در حلقه واکنش- باید صرفا با تکیه بر دانش داخلی مدیریت شود.

در چنین شرایطی، تجربه انباشته و پایدار پتروشیمی پردیس در مدیریت سه فاز عظیم تولیدی خود، بستر مساعدی را فراهم کرد تا خلأ لایسنسورهای خارجی، نه با انتظار برای بازگشت آنها، بلکه با یک رویکرد هم‌افزایی ملی و انتقال افقی دانش میان دو مجتمع هم‌صنعت جبران شود. این رویکرد، در عمل، به معنای بازتعریف نقش «لایسنسور» بود: پیش‌تر این نقش را یک شرکت خارجی بر عهده داشت؛ اکنون یک واحد باتجربه داخلی، با اتکا به سال‌ها تجربه عملیاتی موفق، همان نقش را برای یک مجتمع دیگر ایفا می‌کند.

گزارش فنی و میدانی

سعادت معتمدی، معاون تولید و عملیات شرکت پتروشیمی پردیس، در تشریح جزئیات این همکاری راهبردی اظهار کرد: همکاری تخصصی تیم مهندسی و عملیات پتروشیمی پردیس با مجتمع هنگام در دو مقطع کلیدی به ثمر نشست؛ ابتدا در راه‌اندازی واحد آمونیاک و سپس در فاز حساس‌تر راه‌اندازی واحد اوره. به‌دلیل عدم حضور لایسنسور خارجی در هیچ‌یک از این دو مرحله، ماموریت اصلی تیم پردیس بر انتقال تجربیات عملیاتی، مشاوره تخصصی و تدوین دستورالعمل‌های راه‌اندازی (SOP) متمرکز بود؛ ماموریتی که در عمل به معنای بازسازی نقش مستندسازی و پشتیبانی فنی لایسنسور، اما این‌بار با نیروی کاملا داخلی، بود.

وی با اشاره به عمق این همکاری فنی افزود: متخصصان پردیس در فرآیندهایی نظیر آماده‌سازی تجهیزات حساس، نظارت بر راه‌اندازی کمپرسورها، لوپ‌های واکنشی و پایدارسازی شرایط عملیاتی، حضور مستقیم داشتند.

این حضور مستقیم، فراتر از یک مشاوره از راه دور یا ارسال مستندات بود؛ به گفته معتمدی، کارشناسان پردیس در همان لحظاتی که واحد اوره هنگام برای نخستین‌بار وارد فاز راه‌اندازی می‌شد، در کنار اپراتورهای محلی حضور داشتند تا در صورت بروز هرگونه انحراف از شرایط استاندارد عملیاتی، بلافاصله مداخله و راهنمایی لازم را ارائه دهند. علاوه بر این، در تامین قطعات یدکی و بهره‌گیری از توانمندی سازندگان معتبر ایرانی نیز تجارب و بانک اطلاعاتی پردیس در اختیار تیم پتروشیمی هنگام قرار گرفت. به‌ این‌ ترتیب، همکاری دو مجتمع تنها به دانش فنی محدود نماند و به حوزه زنجیره تامین تجهیزات نیز تسری یافت.

معاون تولید و عملیات پتروشیمی پردیس همچنین بر رکن سرمایه انسانی تاکید کرد و گفت: فرآیند انتقال تجربه صرفا به فاز مکانیکی و تجهیزاتی محدود نشد، بلکه کارشناسان و بهره‌برداران پتروشیمی هنگام با حضور در اتاق‌های کنترل، سایت‌های عملیاتی و آزمایشگاه‌های پردیس، آموزش‌های پیشرفته و سناریوهای مدیریت بحران را فرا گرفتند.

این بُعد از همکاری، شاید کم‌سروصداترین اما ماندگارترین دستاورد این پروژه باشد؛ چراکه برخلاف یک کتابچه راهنما یا یک دستورالعمل مکتوب که پس از راه‌اندازی اولیه اهمیت عملیاتی خود را تا حدی از دست می‌دهد؛ دانشی که از طریق حضور مستقیم در اتاق کنترل و مواجهه با سناریوهای واقعی بحران منتقل می‌شود، به بخشی از سرمایه انسانی پایدار مجتمع هنگام تبدیل شده و در بلندمدت نیز قابل بازتولید و انتقال به نسل بعدی اپراتورها خواهد بود.

وی در پایان با تاکید بر نگاه کلان حاکم بر این همکاری تصریح کرد: «ما در پتروشیمی پردیس، موفقیت مجتمع هنگام را موفقیت کل صنعت پتروشیمی کشور می‌دانیم.» نگاه ما مبتنی بر هم‌افزایی و مسوولیت ملی است و معتقدیم توسعه و تثبیت تولید در هر یک از مجتمع‌های منطقه، ضامن پایداری و تاب‌آوری کل زنجیره ارزش انرژی ایران خواهد بود. این ادبیات، به‌روشنی نشان می‌دهد که آنچه در ظاهر یک همکاری دوجانبه فنی میان دو شرکت به نظر می‌رسد، در واقع بازتابی از یک تغییر نگرش گسترده‌تر در سطح صنعت است: نگاهی که رقابت میان مجتمع‌های پتروشیمی را در سایه یک منفعت ملی مشترک -یعنی تاب‌آوری کل زنجیره تولید در برابر فشارهای بیرونی- قرار می‌دهد.

از منظر اقتصاد صنعتی، این اقدام فراتر از یک همکاری متعارف فنی است و واجد سه اثر مهم مالی و عملیاتی است:

۱. کاهش هزینه‌های ارزی: حضور کارشناسان لایسنسور خارجی در فاز راه‌اندازی، به‌طور سنتی مشمول هزینه‌های روزمزدی ارزی بسیار بالا، هزینه‌های اقامت و رفت‌وآمد بین‌المللی و تعهدات بیمه‌ای سنگین بوده است؛ هزینه‌هایی که در شرایط تحریمی و با توجه به نوسانات نرخ ارز، فشار مضاعفی بر بودجه ارزی پروژه‌های پتروشیمی وارد می‌کنند.

جایگزینی این فرآیند با دانش بومی و بهره‌گیری از نیروی متخصص داخلی، صرفه‌جویی ارزی مستقیم و قابل‌توجهی برای پروژه به همراه داشته است؛ صرفه‌جوییکه در شرایط کنونی اقتصاد کشور، می‌تواند در سایر بخش‌های سرمایه‌گذاری مجتمع هنگام بازتخصیص یابد.

۲. کاهش زمان راه‌اندازی و شتاب در جریان نقدینگی: هر روز توقف در راه‌اندازی واحدی با ظرفیت روزانه بیش از ۳۰۰۰تن اوره، به معنای از دست رفتن صدها هزار دلار درآمد ناخالص روزانه است؛ رقمی که در طول چند هفته یا چند ماه تاخیر احتمالی -که در غیاب لایسنسور خارجی و بدون پشتیبانی فنی جایگزین، کاملا محتمل بود- می‌توانست به ده‌ها‌میلیون دلار زیان انباشته بدل شود. پشتیبانی فنی مستقیم و به‌موقع تیم پردیس، عملا همین دوره خواب سرمایه را به حداقل ممکن رساند و اجازه داد مجتمع هنگام در کوتاه‌ترین زمان ممکن وارد فاز تولید تجاری و کسب درآمد شود.

۳. توسعه زنجیره تامین داخلی: معرفی و به‌کارگیری قطعات ساخته‌شده توسط سازندگان توانمند داخلی در فرآیند راه‌اندازی هنگام، اتکای این مجتمع به زنجیره‌های تامین آسیب‌پذیر خارجی را به شکل چشم‌گیری کاهش داد. این موضوع اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چراکه در بسیاری از پروژه‌های پتروشیمی کشور، وابستگی به قطعات یدکی وارداتی -که اغلب از طریق مسیرهای پیچیده و پرهزینه واسطه‌ای تامین می‌شوند- یکی از نقاط آسیب‌پذیر اصلی زنجیره عملیاتی بوده است. با بهره‌گیری از بانک اطلاعاتی سازندگان معتبر داخلی که پردیس طی سال‌ها فعالیت خود گردآوری کرده، مجتمع هنگام اکنون به مجموعه‌ای گسترده‌تر از تامین‌کنندگان بومی دسترسی یافته که می‌تواند در بلندمدت، ریسک توقف عملیاتی ناشی از تحریم یا اختلال در واردات را کاهش دهد.

سرمایه دانشی؛ دارایی نامشهود پتروشیمی ایران

تجربه راه‌اندازی واحد اوره پتروشیمی هنگام توسط تیم فنی پردیس نشان داد که «سرمایه دانشی» تجمیع‌شده در مجتمع‌های باسابقه، ارزشمندترین دارایی نامشهود صنعت پتروشیمی کشور است؛ دارایی‌که برخلاف تجهیزات فیزیکی یا حتی ذخایر مالی، در ترازنامه هیچ شرکتی ثبت نمی‌شود، اما در لحظه بحران -آنجا که لایسنسور خارجی دیگر پاسخگو نیست- تعیین‌کننده‌ترین عامل موفقیت یا شکست یک پروژه می‌شود. آنچه در همکاری پردیس و هنگام رخ داد، در واقع نوعی «صادرات درون‌صنعتی دانش فنی» بود؛ فرآیندی که در آن، تجربه‌ای که پردیس طی سه فاز توسعه خود و در طول سال‌های متمادی عملیات مستمر انباشته بود، بدون واسطه خارجی و بدون هزینه‌های ارزی سنگین، مستقیما به یک مجتمع هم‌صنعت منتقل شد.

نهادینه‌سازی این مدل هم‌افزایی میان هلدینگ‌ها و پتروشیمی‌های همجوار می‌تواند تاب‌آوری عملیاتی کل صنعت را در برابر شوک‌های بین‌المللی ارتقا دهد و استانداردی جدید در بهره‌وری صنعتی خلق کند. اگر این الگو به یک رویه پایدار و نهادینه‌شده در سطح هلدینگ‌های پتروشیمی کشور تبدیل شود -نه یک اقدام موردی و اضطراری در واکنش به یک بحران خاص- می‌توان انتظار داشت که پروژه‌های آتی توسعه‌ای صنعت پتروشیمی ایران، از همان ابتدا و در فاز طراحی، برنامه‌ریزی برای بهره‌گیری از دانش داخلی مجتمع‌های باتجربه را در کنار قراردادهای لایسنس خارجی (در صورت دسترسی) لحاظ کنند. چنین رویکردی، صنعت پتروشیمی کشور را از وابستگی مطلق به یک منبع واحد دانش فنی خارج می‌کند و تاب‌آوری آن را در برابر تکرار بحران‌های مشابه لایسنسور افزایش خواهد داد.

منبع: دنیای اقتصاد