خلیج فارس:مصاحبه اخیر گوگوش در لسآنجلس پیرامون رونمایی از کتاب زندگینامهاش نشان میدهد که بیماری پارکینسون او شدت گرفته است.
منبع:برترینها
خلیج فارس:غذاهای آماده و غذاهای بستهبندیشده میتوانند به تدریج به مغز افراد آسیب برسانند.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از خبرگزاری مهر؛یک مطالعه جدید میگوید غذاهای فوق فرآوری شده مانند غلات صبحانه، نوشابه، هات داگ و سس کچاپ، خطر ابتلاء به بیماری پارکینسون را در فرد افزایش میدهند.

به گزارش مدیسن نت، محققان گفتند نمونههای تک وعدهای از غذاهای فوق فرآوری شده شامل یک قوطی نوشابه، ۳۰ گرم چیپس سیب زمینی، یک برش کیک بستهبندی شده، یک هات داگ یا یک قاشق غذاخوری سس کچاپ است.
دکتر «شیانگ گائو»، محقق ارشد و رئیس مؤسسه تغذیه دانشگاه فودان در شانگهای، گفت: «داشتن یک رژیم غذایی سالم بسیار مهم است زیرا با کاهش خطر ابتلاء به بیماریهای عصبی مرتبط بوده و انتخابهای غذایی که امروز انجام میدهیم میتواند به طور قابل توجهی بر سلامت مغز ما در آینده تأثیر بگذارد.»
گائو ادامه داد: «شواهد رو به رشدی وجود دارد که نشان میدهد رژیم غذایی ممکن است بر ابتلاء به بیماری پارکینسون تأثیر بگذارد. تحقیقات ما نشان میدهد که خوردن بیش از حد غذاهای فرآوری شده، مانند نوشابههای شیرین و تنقلات بستهبندی شده، ممکن است علائم اولیه بیماری پارکینسون را تسریع کند.»
بیماری پارکینسون یک اختلال حرکتی پیشرونده است که باعث لرزش، سفت شدن یا مشکل در تعادل و هماهنگی بدن افراد میشود. طبق گفته مؤسسه ملی پیری، این بیماری زمانی رخ میدهد که سلولهای مغزی که هورمون دوپامین را تولید میکنند، میمیرند یا دچار اختلال میشوند.
غذاهای فوق فرآوری شده عمدتاً از مواد استخراج شده از غذاهای کامل، مانند چربیهای اشباع، نشاسته و قندهای افزوده ساخته میشوند. آنها همچنین حاوی طیف گستردهای از افزودنیها هستند تا آنها را خوشمزهتر، جذابتر و ماندگارتر کنند، از جمله رنگها، امولسیفایرها، طعمدهندهها و تثبیتکنندهها.
برای این مطالعه، محققان سلامت نزدیک به ۴۳۰۰۰ متخصص بهداشت ایالات متحده را که در دو مطالعه پزشکی در مقیاس بزرگ شرکت داشتند، پیگیری کردند.
هیچکدام در شروع مطالعه پارکینسون نداشتند. با میانگین سنی ۴۸ سال، آنها تا ۲۶ سال از طریق معاینات پزشکی منظم، پرسشنامههای سلامت و عادات غذایی پیگیری شدند.
تیم تحقیقات علائم اولیه پارکینسون را در بین شرکتکنندگان، از جمله مشکلات خواب با حرکت سریع چشم (REM)، یبوست، افسردگی، درد بدن، اختلال در دید، خوابآلودگی بیش از حد در طول روز و کاهش توانایی بویایی، بررسی کردند.
سپس آنها این علائم را با میزان مصرف غذاهای فوق فرآوری شده توسط افراد مقایسه کردند، پس از اینکه شرکتکنندگان را بر اساس میزان مصرف غذاهای فرآوری شده به پنج گروه تقسیم کردند.
افرادی که در گروه با بالاترین میزان مصرف- ۱۱ وعده یا بیشتر در روز- قرار داشتند، در مقایسه با افرادی که در گروه با کمترین میزان مصرف با کمتر از سه وعده روزانه بودند، ۲.۵ برابر بیشتر در معرض خطر ابتلاء به سه یا چند علامت اولیه پارکینسون بودند.
محققان افزودند که خوردن غذاهای فوق فرآوری شده بیشتر با افزایش خطر ابتلاء به تقریباً همه علائم اولیه پارکینسون به جز یبوست مرتبط است.
محققان گفتند که غذاهای فوق فرآوری شده حاوی مقادیر زیادی مواد مغذی ناسالم مانند قند، سدیم و چربیهای اشباع اضافی هستند که ممکن است ارتباط آنها با پارکینسون را توضیح دهد. افزودنیهای غذایی نیز ممکن است در التهاب آسیبرسان به مغز نقش داشته باشند.
گائو گفت: «انتخاب مصرف کمتر غذاهای فرآوریشده و مصرف بیشتر غذاهای کامل و مغذی میتواند استراتژی خوبی برای حفظ سلامت مغز باشد. برای تأیید یافتههای ما مبنی بر اینکه خوردن غذاهای کمتر فرآوریشده ممکن است علائم اولیه بیماری پارکینسون را کُند کند، مطالعات بیشتری لازم است.»
خلیج فارس:همه ما نام بیماری پارکینسون را شنیدهایم اما بیشترمان نشانههایش را نمیدانیم. لرزش بدن، کُندی حرکات، نداشتن خواب مناسب به همراه دیدن کابوس و تغییر در کلام و نوشتار میتواند نشانههای این بیماری باشد.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از بهداشت نیوز؛ متخصصان میگویند میل دائمی به جویدن یخ یا خوردن خوراکیهای شور میتواند نشانه مشکلی عمیق تر یا کمبود مواد معدنی یا ویتامینها باشد. به همین دلیل نباید به عادت های جدیدتان بیتوجه باشید، به ویژه اگر یکباره و بیدلیل به وجود آمده باشند.
۱- حس راه رفتن یا خزیدن چیزی روی پاها
اگر دائماً حس های عجیبی در دستها و پاهای خود دارید، مثلاً احساس میکنید چیزی مانند یک حشره روی پوستتان راه میرود یا میخزد، یا میل به تکان دادن پاهایتان دارید، ممکن است نشانه «سندرم پای بیقرار» باشد. این اختلال بلندمدت است و در اغلب موارد، شبها زمانی که قصد خواب دارید باعث ناراحتی میشود.
۲- ضخیم شدن پوست
مشکلات پوستی را هرگز ندیده یا دست کم نگیرید. ضخیم و خارش دار شدن پوست میتواند نشانه بسیاری از مشکلات داخلی باشد، مانند اختلالات هورمونی، اگزما یا آلرژی. در صورت برطرف نشدن مشکل یا تشدید آن، میتوانید آزمایش خون دهید.
۳- تغییر دستخط، از دست دادن حس بویایی و دیدن کابوس
همه ما نام بیماری پارکینسون را شنیده ایم اما بیشترمان نشانه هایش را نمیدانیم. لرزش بدن، کُندی حرکات، نداشتن خواب مناسب به همراه دیدن کابوس و تغییر در کلام و نوشتار میتواند نشانههای این بیماری باشد.
۴- خشم و پرخاشگری
عصبانیت های شما شاید همیشه نتیجه ی شخصیت تان نباشد. در حقیقت، برخی محققان میگویند این امر میتواند به افسردگی مربوط باشد. به گفته آنها افسردگی همیشه به شکل بیانرژی یا غمگین بودن نیست و فرد مبتلا به افسردگی ممکن است رفتارهای پرخاشگرانه هم داشته باشد.
۵- خواب زیاد
این اختلال که به آن پُرخوابی گفته میشود، به گفته پزشکان ممکن است ناشی از چیزهایی جز خستگی باشد. برخی بیماریهای خودایمنی ممکن است باعث شوند تقریباً هر جایی میل به خوابیدن داشته باشید. به علاوه، مصرف نوشیدنیهای الکلی پیش از خواب هم ممکن است باعث این وضعیت شود.
۶- تغییر رنگ چشمها
به گفته پزشکان، ظاهر شدن یک حلقه سفید یا خاکستری دور قرنیه ی چشمها در افراد زیر ۴۵ سال ممکن است نشانه بالا بودن سطح کلسترول باشد. این حلقه خود بیضرر است و تأثیری بر بینایی ندارد.
۷- هوس خوراکیهای شور
علاقه به خوراکی های شور ایرادی ندارد اما اگر کنترل آن از دستتان خارج شده و همیشه تنها چیزی که دلتان میخواهد یک خوراکی شور است، وقتش رسیده به دنبال دلیلش بگردید. به گفته کارشناسان، این امر میتواند نشانه کمبود آهن، کم خونی، کاهش آب بدن یا سندرم پیش از قاعدگی باشد.
۸- فراموشکاری، خستگی و کاهش میل جنسی
گاهی این وضعیت را با افسردگی اشتباه میگیریم چون به نظر میرسد به قدری خستهایم و از همه چیز به تنگ آمدهایم که انرژی به خاطر آوردن هیچ چیزی را نداریم. پزشکان اما میگویند نباید به این مسأله بیتوجه بود چرا که میتواند نشانه یک مشکل تیروئیدی باشد. در این حالت، ممکن است وزن اضافه و دائماً احساس سرما هم کنید.
۹- احساس تشنگی دائمی
متخصصان میگویند احساس تشنگی دائمی امر طبیعی ای نیست. در برخی موارد این امر میتواند به مواد غذایی مصرفیتان مربوط باشد، بنابراین ببینید که آیا مصرف خوراکیهای تند یا شورتان زیاد است یا خیر. تشنگی همیشگی میتواند نشانه دیابت یا بارداری هم باشد.
۱۰- میل به جویدن یخ
میل به جویدن یخ میتواند چیزی بیش از یک عادت باشد. تحقیقات نشان داده کمبود آهن یا کم خونی ممکن است علت این تمایل غیرمعمول باشد. با انجام آزمایش خون میتوانید علت آن را پیدا کنید و در صورت نیاز مکمل مصرف کنید.
خلیج فارس:محققان توضیح دادند که این پروتئین میتواند برای ایجاد درمانهای مؤثر برای بیماری پارکینسون که نزدیک به ۱۰ میلیون نفر در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار میدهد، هدف قرار گیرد.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از مهر، بیماری پارکینسون با تجمع پروتئینی به نام آلفا سینوکلئین در سلولهای مغزی پیشرفت میکند و در نهایت باعث مرگ سلولی میشود.
در مطالعه جدید، محققان چگونگی انتشار این پروتئین مضر آلفا سینوکلئین در مغز را بررسی کردند و مشاهده کردند در طول زمان به مناطق بیشتری آسیب میرساند.
از آنجایی که آلفا سینوکلئین برای انتشار نیاز به عبور از غشای سلولی دارد، تیم تحقیق، ژن TMEM ۱۶ F، یک تنظیم کننده پروتئین غشایی، را به عنوان محرک احتمالی این فرآیند مورد مطالعه قرار داد.
محققان با استفاده از موشهای اصلاح شده ژنتیکی دریافتند که حذف ژن TMEM ۱۶ F باعث کاهش انتشار آلفا سینوکلئین به سلولهای سالم مجاور در مقایسه با انتشار آن از سلولهای طبیعی میشود.
آنها سپس یک جهش خاص در TMEM ۱۶ F را که در بین بیماران پارکینسون رایج است شناسایی کردند و دریافتند که سلولهای دارای این جهش نسبت به سلولهای دارای ژن طبیعی، آلفا سینوکلئین مضر بیشتری آزاد میکنند.
به گفته محققان، این جهش فعالیت TMEM ۱۶ F را افزایش میدهد، که بر نحوه آزادسازی سلولها از غشای خود تأثیر میگذارد. سپس آلفا سینوکلئین معیوب توسط سلولهای مغز سالم مجاور جمع آوری میشود که منجر به تودههای پروتئینی میشود که به تدریج پخش شده و به سلولهای مغزی بیشتری آسیب میرسانند.
محققان نتیجه گرفتند: «اگر بتوانیم TMEM ۱۶ F را برای متوقف کردن یا کاهش انتشار آلفا سینوکلئین مضر از سلولهای مغزی مسدود کنیم، ممکن است گسترش بیماری پارکینسون در مغز را کُند یا حتی متوقف کنیم.»
خلیج فارس: شواهد مورد اعتماد نشان داده اند افرادی که سطوح بالاتری کافئین مصرف می کنند، نسبت به افرادی که قهوه نمی نوشند کمتر در معرض ابتلا به پارکینسون قرار دارند. این یافته ها از طریق وب سایت کتابخانه ملی پزشکی آمریکا قابل دسترسی هستند.
اما آیا اینکه کافئین واقعا می تواند به درمان پارکینسون کمک کند یا خیر، همچنان یک سوال بی جواب است. بر اساس پژوهشی که توسط مجله Annals of Neurology منتشر شده است، تاثیر کافئین بر علائم این بیماری ضد و نقیض بوده است.
دانشمندان همچنین تشخیص داده اند که مصرف کافئین چندین ساعات پیش از انجام اسکن مغزی، می تواند بر ضریب اطمینان اسکن تاثیر بگذارد. این یافته مهم قطعا در جهت هدایت تحقیقات بالینی نقش خواهد داشت.
توضیح مختصری در مورد پارکینسون
پارکینسون یک بیماری پیشرونده عصبی است که با علائم حرکتی مانند لرزش مشخص می شود.
دکتر دانیل تروونگ، متخصص مغز و اعصاب، مدیر پزشکی موسسه علوم اعصاب تروونگ و همچنین سردبیر مجله پارکینسونیسم بالینی و اختلالات مرتبط که در این مطالعه شرکت نداشت، چگونگی بروز پارکینسون را شرح می دهد:
«آلفا سینوکلئین پروتئینی است که به طور غیر طبیعی در بیماری پارکینسون تجمع می یابد و به اصطلاح اجسام لویی را شکل می دهد. این توده ها می توانند منجر به تحریک پاسخ التهابی از جانب بدن شوند. بدین ترتیب تجمع آلفا سینوکلئین منجر به آزاد شدن سیتوکین های پیش التهابی می شود که آسیب عصبی را تشدید می کنند. این تجمع به ویژه به “نورون های دوپامینرژیک در توده سیاه” آسیب می زند. نورون های این ناحیه مغز به تنظیم دقیق کنترل حرکتی کمک می کنند. بنابراین، وقتی آسیب ببینند، علائم حرکتی پارکینسون تظاهر می یابد.»
ارتباط میان کافئین و پارکینسون
تعدادی از مطالعات در مقیاس بزرگ در اوایل دهه 2000 ارتباط بین پارکینسون و کافئین را کشف کردند. محققان به این نتیجه رسیدند افرادی که بیشترین مصرف کافئین را داشتند، کمترین خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را نشان دادند.
پژوهش های متعدد دیگر نیز این یافته ها را تایید کردند. دانشمندان دریافتند افرادی که قهوه بیشتری می نوشند (اما نه قهوه فاقد کافئین)، به طور قابل توجهی با خطر پایین تری برای ابتلا به پارکینسون رو به رو هستند.
تروونگ اضافه می کند: این که چرا کافئین از ایجاد پارکینسون جلوگیری می کند، یک پرسش بی جواب است. اما ممکن است در این میان ارتباطی با آدنوزین وجود داشته باشد.
کافئین یک آنتاگونیست گیرنده آدنوزین است، به این معنی که عملکرد آدنوزین را مسدود می کند؛ یک انتقال دهنده عصبی که آزاد شدن دوپامین را مهار می سازد. با مسدود کردن گیرنده های آدنوزین، کافئین ممکن است به طور غیر مستقیم ترشح دوپامین را افزایش دهد و به طور بالقوه فرد را از بیماری پارکینسون محافظت کند.
با این حال، نظریه های متفاوتی پیرامون این موضوع وجود دارد. برای مثال کافئین ضد التهاب است و با سایر انتقال دهنده های عصبی و فرآیندهای سلولی نیز در تعامل است. این ارتباط محققان را تشویق کرد تا بررسی کنند که آیا کافئین می تواند به کند کردن روند بیماری پارکینسون در افرادی که پیش تر به این بیماری مبتلا شده اند کمک کند یا خیر. با این وجود، مطالعات مورد نظر تقریبا بی نتیجه بودند.
از پارکینسون تا کافئین؛ آیا می تواند خطر ابتلا را کاهش دهد؟
در مقابل برخی از تحقیقات نشان داده اند که یک سری از علائم به وسیله مصرف کافئین بهبود می یابند. در همین حال، مطالعات دیگر نشان دادند که کافئین ممکن است به کند کردن پیشرفت علائم نیز یاری برساند.
از آن جایی که سوالات قابل ملاحظه متعددی در مورد کافئین و پارکینسون بدون جواب باقی مانده اند، مطالعه مورد بحث نگاهی تازه به این مسئله داشته است.
در واقع دانشمندان در پس این مطالعه تلاش کردند تا به سوالی کلیدی پاسخ دهند: آیا کافئین ممکن است عملکرد دوپامین را در افراد مبتلا به پارکینسون بهبود ببخشد و در نتیجه عملکرد حرکتی را در طولانی مدت تقویت کند؟
یافته های مطالعه نشان می دهند که ممکن است افزایشی گذرا در اتصال ناقل دوپامین به دنبال مصرف حاد کافئین وجود داشته باشد. البته باید توجه داشت که چنین نتایجی صرفا جنبه تحقیقاتی دارند و به هیچ عنوان نمی توان کافئین را جایگزین داروهای تجویزی برای بیماران مبتلا به پارکینسون کرد.
علاوه بر این موضوع مذکور می تواند تفسیر نتایج تصویربرداری را به ویژه در موارد مرزی پیچیده کند. در واقع مصرف کافئین قبل از اسکن مغزی به منظور درک بهتر وضعیت بیماری، بر نتایج تصویربرداری تاثیر خواهد داشت. بنابراین توصیه می شود که بیماران 24 ساعت قبل از تصویربرداری از مصرف قهوه یا کافئین خودداری کنند. گفتنی است که به منظور تایید نتایج به تحقیقات بیشتری نیاز است.
مطالعه دیگری از موسسه ملی علوم اعصاب سنگاپور نشان می دهد که نوشیدن چای و قهوه حاوی کافئین می تواند به طور قابل توجهی خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را در افراد آسیایی که از نظر ژنتیکی در معرض خطر بالاتری هستند، کاهش دهد. این مطالعه اخیرا در مجله معتبر لنست منتشر شده است.
از همه شرکت کنندگان در مطالعه خواسته شد تا یک پرسشنامه تایید شده مصرف کافئین را تکمیل کنند. میانگین مصرف کافئین شرکت کنندگان در مطالعه 448.3 میلی گرم در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون و 473.0 میلی گرم در گروه کنترل سالم بود.
پس از تجزیه و تحلیل، محققان دریافتند شرکت کنندگانی که دارای ژن مرتبط با بیماری پارکینسون هستند و به طور منظم کافئین مصرف می کنند، در مقایسه با افرادی که کافئین مصرف نمی کنند، چهار تا هشت برابر کمتر در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند.
منبع: عصر ایران
خلیج فارس: برای افرادی که با بیماری پارکینسون دست و پنجه نرم میکنند، از دست دادن ناگهانی تحرک هنگام راه رفتن معروف به «انجماد» یک واقعیت ناتوان کننده است. این اختلال عصبی که بیش از ۹ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار میدهد، اغلب با علائم مختلفی ظاهر میشود که دورههای انجماد یکی از شایعترین و ناراحت کنندهترین آنها است.
به گزارش خلیج فارس؛ هنگامی که افراد مبتلا به بیماری پارکینسون منجمد میشوند، به طور ناگهانی توانایی حرکت پاهای خود را از دست میدهند که این اتفاق اغلب در هنگام گام برداشتن رخ میدهد. این اتفاق یکی از بزرگترین عوامل سقوط در میان افرادی است که مبتلا به بیماری پارکینسون هستند.
امروزه «انجماد» با طیف وسیعی از درمانهای دارویی، جراحی یا رفتاری درمان میشود که هیچکدام چندان مؤثر نیستند.
به نقل از امای، اکنون پژوهشگران دانشکده مهندسی و علوم کاربردی دانشگاه هاروارد و کالج علوم بهداشت و توانبخشی سارجنت دانشگاه بوستون از یک ربات نرم و پوشیدنی برای کمک به افراد مبتلا به پارکینسون استفاده کردهاند تا بدون ابتلا به حالت انجماد راه بروند.
این لباس رباتیک که در اطراف باسن و رانها پوشیده میشود، وقتی پا برای راه رفتن حرکت میکند، فشار ملایمی را به ران وارد میکند و به بیمار کمک میکند گام بلندتری بردارد.
این دستگاه، انجماد شرکتکنندگان در این مطالعه را در حین راه رفتن در خانه کاملاً از بین برد و به آنها اجازه داد با کمک این لباس، سریعتر و بیشتر از حالت بدون آن راه بروند.
کانر والش استاد مهندسی و علوم کاربردی در دانشگاه هاروارد و نویسنده همکار این مطالعه گفت: ما متوجه شدیم که فقط مقدار کمی کمک مکانیکی از لباس نرم رباتیک ما اثرات آنی را ارائه میکند و به طور مداوم راه رفتن را در طیف وسیعی از شرایط برای فرد مبتلا به پارکینسون بهبود میبخشد.
این تحقیق پتانسیل رباتیک نرم را برای درمان این علائم ناامیدکننده و بالقوه خطرناک در بیماری پارکینسون نشان میدهد و میتواند به افرادی که با این بیماری زندگی میکنند این امکان را بدهد که نه تنها تحرک داشته باشند، بلکه استقلال خود را بازیابند.
برای بیش از یک دهه، آزمایشگاه والش در دانشگاه هاروارد در حال توسعه فناوریهای رباتیک کمکی و توانبخشی برای بهبود تحرک افراد پس از سکته مغزی و کسانی که مبتلا به بیماری ALS یا سایر بیماریهایی هستند که بر تحرک تأثیر میگذارند، بوده است و برخی از فناوریهای ابداعی وی، به ویژه یک لباس رباتیک برای بازآموزی راه رفتن پس از سکته مغزی، توسط شرکتی به نام ReWalk Robotics مجوز گرفت و تجاری شد.
اکنون پژوهشگران دانشگاه هاروارد و کالج سارجنت علوم بهداشت و توانبخشی دانشگاه بوستون از یک ربات نرم و پوشیدنی برای کمک به فرد مبتلا به پارکینسون استفاده کردند تا بدون ابتلا به عارضه انجماد راه بروند.
والش که تیمش از نزدیک با تری الیس، استاد فیزیوتراپی و رئیس و مدیر مرکز توانبخشی عصبی در دانشگاه بوستون همکاری داشت، گفت: استفاده از رباتهای پوشیدنی نرم برای جلوگیری از انجماد راه رفتن در بیماران مبتلا به پارکینسون نیازمند همکاری بین مهندسان، دانشمندان توانبخشی، درمانگران فیزیکی، بیومکانیستها و طراحان پوشاک است.
این تیم ۶ ماه با یک مرد ۷۳ ساله مبتلا به بیماری پارکینسون کار کردند که با وجود استفاده از درمانهای جراحی و دارویی، بیش از ۱۰ بار در روز دورههای انجماد قابل توجه و ناتوانی را تحمل میکرد و این عارضه باعث زمین خوردن مکرر او میشد. این عارضه او را از قدم زدن و رفتن در میان جامعه باز میداشت و او را مجبور میکرد برای رفت و آمدهای بیرون از خانه به یک اسکوتر وابسته باشد.
در تحقیقات قبلی، والش و تیمش از شبیهسازی این روش در افراد سالم استفاده کردند تا نشان دهند که یک دستگاه نرم و پوشیدنی میتواند برای افزایش خمیدگی مفصل ران و کمک به حرکت دادن پا به جلو برای ارائه رویکردی کارآمد برای کاهش مصرف انرژی در حین راه رفتن استفاده شود.
حالا پژوهشگران از همان رویکرد برای رسیدگی به «انجماد» استفاده کردند. این دستگاه پوشیدنی از محرکهای کابلی و حسگرهایی استفاده میکند که در اطراف کمر و رانها قرار میگیرند و الگوریتمها با استفاده از دادههای حرکتی جمعآوریشده توسط حسگرها، حالت راه رفتن را پیشبینی میکنند و نیروهای کمکی را همزمان با حرکت عضلات تولید میکنند.
پژوهشگران میگویند اثربخشی این راهکار، آنی است و بدون هیچ آموزش خاصی، بیمار توانست بدون تجربه حالت انجماد راه برود و حرف بزند، چیزی نادر که بدون این دستگاه امکانپذیر نیست.
جینسو کیم از اعضای این تیم پژوهشی میگوید: تیم ما از دیدن تأثیر این فناوری بر راه رفتن شرکتکنندگان واقعاً هیجانزده بود.
یکی از بیماران شرکتکننده در این مطالعه به پژوهشگران گفت: این لباس رباتیک به من کمک میکند گامهای بلندتری بردارم و وقتی فعال نیست، متوجه میشوم که پاهایم را خیلی بیشتر میکشم. این لباس واقعاً به من کمک کرده است و احساس میکنم گام مثبتی رو به جلو است. این لباس میتواند به من کمک کند طولانیتر راه بروم و کیفیت زندگی خود را حفظ کنم.
این دستگاه همچنین میتواند برای درک بهتر مکانیسمهای انجماد در هنگام راه رفتن مورد استفاده قرار گیرد، موضوعی که شناخت اندکی از آن وجود دارد.
والش میگوید: از آنجایی که ما واقعاً انجماد را خوب نمیشناسیم، نمیدانیم که چرا این رویکرد به خوبی کار میکند. اما این کار مزایای بالقوه این ابتکار را برای درمان انجماد در هنگام راه رفتن نشان میدهد. ما اکنون میبینیم که بازیابی بیومکانیک تقریباً طبیعی، پویایی محیطی راه رفتن را تغییر میدهد و میتواند بر پردازش مرکزی کنترل راه رفتن تأثیر بگذارد.
منبع: فرارو

خلیج فارس:حدود ۵ یا ۱۰ سال قبل از ظاهر شدن سایر علائم در بیماران پارکینسون، یک اختلال خواب خاص رخ میدهد که در طی آن بیمار به شدت رویاهایی میبیند، فریاد میزند یا با مشت به دیوار میکوبد.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از برنا، محققان پزشکی استنفورد یک معیار گویا دیگر را توصیف کردهاند که میتواند مرگ و میر را پیشبینی کند که سن خواب نامیده میشود. سن خواب یک سن پیشبینی شده است که بر اساس کیفیت خواب با سلامت فرد مرتبط است؛ بنابراین برای مثال، اگر ویژگیهای خواب دهها فرد ۵۵ ساله را تجزیه و تحلیل کنید و آنها را میانگین بگیرید، ایدهای خواهید داشت که خواب در آن سن چگونه است. به عنوان مثال، فردی که ۵۵ سال دارد و در طول شب با چرخههای REM با کیفیت خوب میخوابد، از نظر تئوری ممکن است، ۴۵ سال داشته باشد.
متخصص خواب امانوئل میگنوت و همکارانش حدود ۱۲۰۰۰ مطالعه را تجزیه و تحلیل کردند، که هر یک از آنها بر روی یک فرد متمرکز بود و ویژگیهای خواب آنها را مانند حرکت چانه و پاها، تنفس و ضربان قلب گزارش میکرد.
هدف آنها ایجاد سیستمی بود که سن خواب فرد را تعیین میکرد و با استفاده از یادگیری ماشینی، تغییرات خواب را که بیشترین ارتباط را با مرگ و میر دارند، شناسایی میکرد. به طور کلی، خواب افراد در سنین مختلف متفاوت است و تغییرات در کیفیت خواب یکی از اولین و مستندترین نشانههای پیری و سلامت ضعیف است.
سن خواب مشخص نیست و ما قدرت بهبود آن را داریم. این مطالعه به رهبری میگنوت، پروفسور کریگ رینولدز در پزشکی خواب در پزشکی استنفورد منتشر شد. ریولدز با میگنو، که ۳۰ سال روی خواب مطالعه کرده است، در مورد اینکه چرا سن خواب مهم است، چگونه محاسبه میشود و یافتههای این مطالعه در مورد سلامتی ما چه میگوید، بررسی کرده است.
هنگامی که میخوابید، ارتباط شما با ورودیهای حسی قطع میشود. در حالت ایده آل، دنیای بیرونی پر سر و صدا یا نورها شما را آزار نمیدهد. در طول خواب، این فقط مغز نیست که یک برنامه خودکار را پشت سر میگذارد، بلکه ضربان قلب و تنفس نیز تغییر میکند، و تغییرات در اینها میتواند پیشبینیکننده اولیه یک اختلال سلامتی باشد. ما حدود یک سوم زندگی خود را در خواب میگذرانیم، این یک جزء اساسی از رفاه عمومی ما است. به خوبی شناخته شده است که تقریباً در هر اختلالی، خواب یکی از اولین چیزهایی است که مختل میشود.
به عنوان مثال، حدود ۵ یا ۱۰ سال قبل از ظاهر شدن سایر علائم در بیماران پارکینسون، یک اختلال خواب خاص رخ میدهد که در طی آن بیمار به شدت رویاهایی میبیند، فریاد میزند یا با مشت به دیوار میکوبد.
یافته اصلی ما این بود که تکه تکه شدن خواب – زمانی که افراد چندین بار در طول شب برای کمتر از یک دقیقه بیدار میشوند و آن را به خاطر نمیآورند، قویترین پیشبینیکننده مرگ و میر بود. ا گرچه پیوندی در دادهها مشاهده میکنیم، اما چگونگی کمک آن به مرگ و میر ناشناخته است.
حتی اگر سن خواب شما بیشتر از سن تقویمی باشد، به این معنی نیست که خطر مرگ و میر شما بالاتر خواهد بود. آدمهایی را میبینید که در ۹۰ سالگی سیگار میکشند و از خود میپرسید: چطور این شخص این همه مدت زنده مانده است؟
رفتن به رختخواب و بیدار شدن در ساعات منظم کلیدی برای بهبود خواب شما است. این بدان معنا نیست که زیاد بخوابید، بلکه اطمینان حاصل کنید که کاملاً استراحت کردهاید. این مقدار برای همه متفاوت است و بازه آن نسبت به افراد مختلف، متغییر است.
تاریک نگه داشتن محیط خواب در شب، ورزش منظم، اما نه خیلی نزدیک به زمان خواب، عدم مصرف الکل و کافئین در حوالی زمان خواب و پرهیز از وعدههای غذایی سنگین در شب، همگی به خواب سالم کمک میکنند.
محققان از یک برنامه یادگیری ماشینی برای پیشبینی سن خواب با استفاده از دادههای مطالعه خواب و سن هر فرد در این برنامهها استفاده کردند، که به آنها میگوید: یک خواب متوسط در یک سن خاص چگونه به نظر میرسد.
این الگوریتم الگوهای موجود در دادهها را تشخیص میدهد و از آن اطلاعات برای پیشبینی سن خواب استفاده میکند. محققان میگویند: هنگامی که الگوریتم ساخته شد، میتوانیم از آن برای تعیین سن خواب بیشتر استفاده کنیم. برای برخی افراد، سن خواب آنها بسیار بزرگتر از سن تقویمی آنها به نظر میرسد. ما میتوانیم از تفاوت بین سن تقویمی و سن خواب آنها برای پیشبینی مرگ و میر استفاده کنیم. بر اساس این ایده که سن خواب بالاتر نشان دهنده یک مشکل سلامتی است.
در واقع، ما دریافتیم، افراد با سن خواب بالاتر در مقایسه با سن واقعی خود، بر اساس خواب بیمارانی که بعداً فوت کردند، در معرض خطر مرگ و میر بیشتری قرار دارند. از مطالعات دیگر، میدانیم که خواب ضعیف در شرایط مختلفی مانند آپنه خواب، تخریب عصبی، چاقی و درد مزمن دیده میشود.
اینکه خواب ضعیف چگونه باعث، تشدید یا نتیجه این شرایط میشود، ناشناخته است.
محققان میگویند: امیدواریم بتوانیم از مطالعات خواب برای پیشبینی و درمان بهتر بیماری قبل از تظاهر به مرگ استفاده کنیم. این مطالعه تنها شامل ۱۲۰۰۰ نفر بود. در آینده، ما سعی خواهیم کرد وقوع حملات قلبی، سکته مغزی و بیماری آلزایمر را که باعث مرگ و میر میشود در آینده پیشبینی کنیم.
ما با دانشمندان دانشگاه هاروارد برای جمع آور۲۵۰۰۰۰ مطالعه خواب کار میکنیم. بسیاری از دادههای این مجموعه بزرگتر ۱۰ سال پیش جمعآوری شد و به ما امکان پیشبینی بهتر مرگ و میر را داده است.