خلیج فارس:اظهارنظر غیرمستقیم نتانیاهو درباره حمله احتمالی ایران به اسرائیل خبرساز شده است.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از تابناک؛نتانیاهو گفت: چالشهایی پیش روی ماست و ما برای هر گونه تحول آمادهایم و اوضاع را زیر نظر داریم.
وی افزود: هر کسی که به ما حمله کند با نتایجی روبرو خواهد شد که توان تحمل آن را ندارد و هر کسی که شعار نابودی اسرائیل را سر دهد، هزینههای سنگینی به او تحمیل میکنیم.
خلیج فارس:لیندسی گراهام سناتور جمهوریخواه خطاب به ترامپ نوشت: تو نمیتوانی مثل ریگان حرف بزنی و مثلاوباما عمل کنی. مردم ایران چشم انتظار تو هستند.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از چند ثانیه؛این سناتور تندرو در صحبت های خود به احتمال مذاکره ترامپ با جمهوری اسلامی ایران کنایه زده است.
خلیج فارس:آکسیوس به نقل از منابع آگاه مدعی شد: قطر، ترکیه و مصر در حال رایزنی و تلاش برای برگزاری نشستی در آنکارا میان ویتکاف و مقامهای ارشد ایرانی هستند.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از جماران؛ وبسایت خبری «آکسیوس» گزارش داد آمریکا به ایران اطلاع داده است آمادگی برگزاری نشست و ورود به مذاکرات را دارد.
خلیج فارس:تحرکات دیپلماتیک نشان میدهد که شاید یک خط دیپلماتیک گشوده شده و نوعی ارتباط غیرمستقیم میان تهران و واشنگتن برقرار شده باشد؛ یا دستکم پیامها از طریق میانجیها به دو کشور منتقل میشود.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از انتخاب؛ نورالدین الدغیر، مدیر دفتر الجزیره در تهران، احتمال داد که لحن دیپلماتیک در موضوع ایران بر لحن نظامی غلبه پیدا کرده باشد. او این ارزیابی را بر اساس اظهارات مقامهای ایرانی و تحرکات دیپلماتیکی که از سوی بازیگران منطقهای انجام میشود، مطرح کرد.
دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، علی لاریجانی، اعلام کرد که کار بر روی آمادهسازی «چارچوبی برای مذاکرات» با ایالات متحده آمریکا در جریان است؛ این در حالی است که واشنگتن بر وجود یک مهلت زمانی برای دستیابی به توافق تأکید میکند و همزمان به گزینههای دیگر نیز اشاره دارد.
الدغیر به تحرکات دیپلماتیکی اشاره کرد که طی دو روز گذشته و در سطحی بسیار بالا انجام شده است؛ از جمله سفر علی لاریجانی به مسکو، سفر وزیر امور خارجه عباس عراقچی به ترکیه، و همچنین سفر نخستوزیر و وزیر امور خارجه قطر، شیخ محمد بن عبدالرحمن آل ثانی، به تهران.
این تحرکات دیپلماتیک نشان میدهد که شاید یک خط دیپلماتیک گشوده شده و نوعی ارتباط غیرمستقیم میان تهران و واشنگتن برقرار شده باشد؛ یا دستکم ـ به گفته مدیر دفتر الجزیره ـ پیامها از طریق میانجیها به دو کشور منتقل میشود.
تهران و واشنگتن از طریق میانجیها در تلاشاند تا به یک «چارچوب مذاکراتی» دست یابند؛ همانگونه که لاریجانی نیز به آن اشاره کرده است.
الدغیر گفت که گفتوگوها اکنون بر سر شکل پیشنهادی مذاکرات میان دو طرف جریان دارد و اینکه آیا مرحله مذاکرات غیرمستقیم پشت سر گذاشته خواهد شد تا دو طرف پای میز مذاکرات مستقیم بنشینند یا نه، موضوعی که به گفته او یک پیشنهاد ترکیهای بوده است.
به گفته الدغیر، طرف ایرانی در حال بررسی پیشنهاد مذاکرات مستقیم است و افزود که پیشنهادی مطرح شده مبنی بر اینکه میز مذاکرات بهصورت سهجانبه میان واشنگتن، تهران و آنکارا باشد.
در خصوص محتوای مذاکرات، الدغیر یادآور شد که ایالات متحده پیشتر اصرار داشت مذاکرات شامل پروندههای برنامه هستهای، برنامه موشکی و روابط منطقهای ایران باشد، اما تحرکی دیپلماتیک ظاهراً در لحظات پایانی به تفکیک پروندهها انجامیده است؛ بهگونهای که آغاز مذاکرات با پرونده هستهای باشد.
خلیج فارس:رئیسجمهور آمریکا ضمن ادعایی مبنی بر «تداوم گفتوگوها با ایران»، تاکید کرد که برنامه ایالات متحده مذاکره با جمهوری اسلامی ایران است.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از ایسنا، «دونالد ترامپ» رئیسجمهور آمریکا شامگاه شنبه با اشاره به اقدامات تنشزای خود علیه ایران ادعا کرد: «ایران با ما گفتوگو میکند و خواهیم دید که آیا میتوانیم کاری انجام دهیم یا خیر. در غیر این صورت خواهیم دید چه اتفاقی میافتد!»
ترامپ در گفتوگو با رسانه خبری «فاکس نیوز» به تجاوزات نظامی آمریکا با همکاری رژیم صهیونیستی علیه ایران در ژوئن ۲۰۲۵ اشاره و اذعان کرد: «میدانید، آخرین باری که آنها مذاکره کردند، ما مجبور شدیم سلاح هستهای آنها را از بین ببریم، میدانید که این اقدام جواب نداد. سپس آن را به روش دیگری از بین بردیم و خواهیم دید چه اتفاقی میافتد.»
او درباره اقدامات آتی خود گفت: «ما نمیتوانیم به متحدان خود در کشورهای خلیج فارس، طرح خود را بگوییم. اگر طرح را به آنها بگویم، تقریبا به همان بدی گفتن طرح به شما خواهد بود؛ در واقع میتواند بدتر باشد!»
خلیج فارس:در روزهای اخیر، گزارشهای متعددی درباره مخالفت کشورهای همسایه ایران با حمله آمریکا به جمهوری اسلامی منتشر شده است.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از عصر ایران؛ جلیل بیات؛کشورهایی مانند عربستان سعودی و امارات متحده عربی صراحتاً اعلام کردهاند که اجازه استفاده از حریم هوایی خود برای اقدام علیه ایران را نخواهند داد.
در حالی که بسیاری از تحلیلها، بهویژه در رسانههای غربی، تهدید موشکی ایران را عامل اصلی این مخالفتها میدانند، به نظر میرسد میتوان برای موضعگیری همسایگان ایران یک دلیل مشترک راهبردی و در کنار آن، دلایلی مختص به هر کشور برشمرد.
پیشفرض کلیدی این تحلیل، غیرقابلپیشبینی بودن ابعاد، دامنه و پیامدهای هرگونه جنگ احتمالی میان ایران و آمریکا از نگاه همسایگان ایران است.
به بیان دیگر، هیچیک از همسایگان ایران (و شاید حتی خود طرفین درگیری) اطمینان ندارند جنگی که به سادگی ممکن است آغاز شود، چگونه، با چه گستردگی و با چه نتایجی به پایان خواهد رسید. با درنظرگرفتن این پیشفرض، میتوان عوامل زیر را در مخالفت این کشورها با جنگ بررسی کرد.
تهدید ایران برای هدفگیری پایگاههای آمریکا در منطقه بر موضع کشورهای عربی خلیجفارس بیتأثیر نبوده است؛ اما نگرانی عمدهتر، تداوم بیثباتی و ناامنی در منطقه است که میتواند جریان صادرات نفت و کالا، ورود سرمایهگذاری و روند توسعه اقتصادی این کشورها را با اختلال جدی مواجه کند. با این حال، عوامل فوق در محاسبات منطقهای بیشتر جنبه کوتاهمدت و تاکتیکی دارند. به نظر میرسد عامل استراتژیک و بلندمدتتر، مسئله اسرائیل باشد.
بدون تردید، جمهوری اسلامی در حال حاضر تنها بازیگر اصلی منطقه است که در مقابل اسرائیل موضعی اصولی و تقابلجویانه دارد. از سوی دیگر کشورهای منطقه با توجه به غیرقابلپیشبینی بودن نتایج حمله آمریکا به جمهوری اسلامی، این احتمال را در نظر میگیرند که در پی آن، نظام سیاسی کنونی ایران سقوط کند. در این سناریو، بسیار محتمل است که نظامی سکولار و ملیگرا جایگزین شود که روابط دوستانهای با اسرائیل برقرار خواهد کرد.
در این شرایط، موازنه قدرت در منطقه دگرگون خواهد شد. اکثر کشورهای عربی و حتی ترکیه، خود را میان دو لبه قیچی «اسرائیل» و یک «ایران دوست اسرائیل» خواهند یافت. در چنین وضعیتی، اسرائیل قادر خواهد بود فشارهای بیشتری برای پذیرش خواستههای خود بر کشورهای عربی وارد آورد.
اگرچه کشورهای عربی خلیج فارس زیر چتر امنیتی امریکا قرار دارند و حتی برخی همچون قطر به عنوان متحد خارج از ناتو آمریکا اعلام شدهاند، اما تجربیات گذشته نشان میدهد پیوند آمریکا و اسرائیل بسیار عمیقتر از هرگونه روابط آمریکا با این کشورهاست.
این موضوع حتی در مورد ترکیه که خود عضو ناتو است نیز صدق میکند. در حال حاضر اعضای ناتو (درباره مسئله گرینلند) با هم اختلاف دارند و کایا کالاس، نماینده عالی سیاست خارجی اتحادیه اروپا با اشاره به اختلافات امریکا و اروپا گفته است که تغییرات در روابط بین اروپا و ایالات متحده «ساختاری است، نه موقتی.»
او تاکید کرده است: «مسلماً بزرگترین تغییر در جهتگیری اساسی در آن سوی اقیانوس اطلس در حال وقوع است. تجدید نظری که روابط فراآتلانتیکی را از پایه و اساس متزلزل کرده است.»
حتی دیروز برخی رسانهها از قول وزیر خارجه مجارستان نقل کردند که بسیاری از کشورهای اتحادیه اروپا، ایالات متحده را به عنوان تهدیدی برای اتحادیه اروپا میبینند و وزرای امور خارجه آنها آشکارا در این مورد در نشستی در بروکسل صحبت کردند. در این شرایط مشخص نیست در صورت حمله اسرائیل به ترکیه، آیا ماده پنج سازمان ناتو (اصل دفاع جمعی) فعال خواهد شد یا خیر؟
البته درباره ترکیه نیز همچون اعراب عوامل کوتاه مدت و تاکتیکی برای ابراز مخالفت با حمله آمریکا علیه جمهوری اسلامی وجود دارد. ترکیه این احتمال را میدهد که تشدید درگیری ممکن است باعث گسیل سیلی از مهاجران به سوی مرزهای این کشور شود. از آن مهمتر بحث ناامنی و بیثباتی ناشی از جنگ و احتمال فعال شدن نیروهای تجزیهطلب کُرد در ترکیه است.
این موضوع حتی درباره پاکستان نیز صدق میکند، چرا که ممکن است نیروهای تجزیهطلب در بلوچستان پاکستان نیز با بیثباتی و ناامنی در ایران فعال شوند.
البته برای پاکستان علاوه بر موضوع اسرائیل یک عامل مهم دیگر نیز وجود دارد و آن مسئله هند است. پاکستان به خوبی آگاه است که تغییر نظام سیاسی در ایران و روی کار آمدن یک دولت ملیگرا و سکولار به معنای قطع حمایت استراتژیک تهران از موضع اسلامآباد در مقابل دهلی نو خواهد بود.
جمعبندی
بنابراین در تبیین دلایل مخالفت کشورهای همسایه ایران با حمله آمریکا، باید مجموعهای از عوامل کوتاهمدت (اقتصادی و امنیتی) و بلندمدت (ژئوپلیتیکی و راهبردی) را به صورت همزمان در نظر گرفت.
در حالی که ترس از تهدید موشکی یا بیثباتی اقتصادی، نگرانیهای ملموس امروز هستند، به نظر میرسد هراس از بازطراحی نقشه قدرت منطقه به نفع بیچون و چرای اسرائیل با تضعیف شدن جمهوری اسلامی، عمیقترین و استراتژیکترین دلیل برای این مخالفت باشد.
خلیج فارس:دولت پاکستان از این پس تردد مرزنشینان ایران و پاکستان را تنها با گذرنامه و روادید (ویزا) معتبر مجاز میداند و استفاده از سند تکبرگی مرزنشینی (کارت موسوم به راهداری) را متوقف میکند.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از ایرنا؛پایگاه خبری «خراسان دایری» در پاکستان به نقل از دو منبع رسمی اعلام کرد که از این پس رفتوآمد مرزنشینان دو کشور با سند تکبرگی امکانپذیر نخواهد بود و دولت پاکستان در حال اجرای قانون جدیدی است که بر اساس آن، ساکنان نوار مرزی برای عبور از مرز باید گذرنامه معتبر و ویزای مناسب داشته باشند.
در این گزارش آمده است: از ۲۳ اسفند امسال (۱۵ مارس ۲۰۲۶) استفاده از سند تکبرگی برای تردد مرزنشینان متوقف میشود و قانون جدید استفاده از گذرنامه و روادید از ۱۱ فروردین ۱۴۰۵ (۳۱ مارس) اجرایی خواهد شد.
بر اساس این تصمیم، تمامی مرزنشینانی که بین ایران و پاکستان تردد میکنند، ملزم به دریافت گذرنامه معتبر و ویزا خواهند بود.
دولت پاکستان پیشتر نیز از اواسط سال ۲۰۲۳ تردد مرزنشینان خود با افغانستان و بالعکس را با سند تکبرگی ممنوع کرده و استفاده از گذرنامه و روادید معتبر را الزامی کرده بود.
خلیج فارس:در روزهای اخیر، تقویت حضور نظامی آمریکا در منطقه، احتمال حمله این کشور به جمهوری اسلامی را افزایش داده است. برخی تحلیلگران این احتمال را نیز مطرح میکنند که آمریکا به دنبال محاصره دریایی ایران برای قطع فروش نفت و در نتیجه، ایجاد فروپاشی اقتصادی در کشور است.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از عصر ایران؛با این حال، شواهد نشان میدهد هدف اصلی ترامپ از این اقدام، اعمال فشار حداکثری بر جمهوری اسلامی برای وادار کردن آن به پذیرش توافق مورد نظرش است.
از آنجا که توافق مدنظر ترامپ در واقع به معنای «تسلیم بیقید و شرط» است – موضوعی که پیشتر در جریان جنگ ۱۲ روزه نیز مطرح شد – پذیرش آن از سوی رهبران جمهوری اسلامی تقریباً غیرممکن به نظر میرسد. همین امر سبب شده است برخی تحلیلها، بروز درگیری میان دو کشور را اجتنابناپذیر بدانند. در این صورت، بررسی ابعاد و زمانبندی احتمالی چنین حملهای اهمیت مییابد.
در مورد ابعاد حمله احتمالی آمریکا به ایران، میتوان دو سناریوی کلی را متصور شد:
1- حمله محدود و نمادین:
در این سناریو، آمریکا با هدف قرار دادن چند نقطه نمادین در ایران، صرفاً در پی عملیسازی وعدههای قبلی ترامپ و نمایش قدرت خواهد بود، بدون آنکه قصد یا انگیزهای برای گسترش درگیری وجود داشته باشد.
2- حمله محدود اما هدفمند:
در این حالت، آمریکا با تمرکز بر اهدافی که ستونهای اصلی نظامی و سیاسی ایران محسوب میشوند، در پی تضعیف ساختار حکومت و ایجاد زمینه برای فروپاشی تدریجی آن است. با توجه به حجم و کیفیت نیروهای آمریکایی مستقر در منطقه، به نظر میرسد احتمال وقوع این سناریو بیشتر باشد.
زمانبندی احتمالی حمله
اما زمانبندی احتمالی حمله، موضوعی پیچیدهتر است.
ترامپ همواره کوشیده است خود را رهبری غیرقابلپیشبینی نشان دهد. با این وجود، اگر حملهای در بازه زمانی ۱۲ تا ۲۲ بهمن، و بهویژه در روز ۲۲ بهمن (سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی) رخ دهد، چندان تعجببرانگیز نخواهد بود.
این فرضیه بر اساس الگوی ثابت «نمادگرایی تاریخی» در رفتار ترامپ شکل گرفته است. وی بارها نشان داده که برای نمادها، تصاویر و تاریخهای مهم، ارزشی ویژه قائل است و از آنها برای ارسال پیام، تحریک پایگاه حامیان خود و خلق روایتهای ماندگار در اذهان عمومی بهره میبرد.
اقدامات او غالباً حاوی زمانبندیهای حسابشده، صحنهآراییهای نمایشی و ارجاعات عددی یا تاریخی است که لایههایی فراتر از محتوای ظاهری را به مخاطب منتقل میکند. این رویکرد، بخشی جداییناپذیر از سبک سیاسی و استراتژی ارتباطی او بهشمار میرود و در واقع، شکلی از «تئاتر سیاسی» است که هدفش تصویرسازی و القای مقاصد وی به مخاطب است.
موارد متعددی می توان از این الگوی رفتاری ترامپ به طور کلی یا به صورت خاص درباره ایران مثال زد. به عنوان نمونه دولت ترامپ در دور نخست ریاست جمهوری خود در ۱۳ آبان ۱۳۹۸ همزمان با چهلمین سالگرد گروگانگیری اعضای سفارت آمریکا، ستاد کل نیروهای مسلح ایران بههمراه ۹ شخص حقیقی را مورد تحریم قرار داد.
همچنین پس از ترور سردار قاسم سلیمانی در ۳ ژانویه ۲۰۲۰، ترامپ در پاسخ به تهدید مقامات ایران برای انتقام در توئیتی نوشت: «۵۲ نقطه در ایران (به نمایندگی از ۵۲ گروگان آمریکایی که سالها پیش در اسارت ایران بودند) را که برخی از آنها از اهمیت بالایی برای ایران و فرهنگ ایرانی دارند هدف قرار میدهیم…»
در هفتههای اخیر نیز همزمانی بازداشت نیکلاس مادورو، رئیسجمهوری ونزوئلا با سالروز ترور سردار قاسم سلیمانی از این رو که هر دو نفر به نوعی نمادی از محور ضدآمریکایی محسوب میشوند مورد توجه برخی رسانهها قرار گرفت.
این موارد تأیید میکنند که در استراتژی ترامپ، تاریخ و اعداد به مثابه ابزاری کارآمد برای انتقال پیامهای سیاسی بهکار میروند و همراستاسازی اقدامات با رویدادهای تاریخی، امری تصادفی نیست.
با این همه، نمیتوان این الگو را تنها عامل تعیینکننده دانست. محدودیتها و ملاحظات عملی همواره میتوانند بر ترجیحات نمادین غلبه کنند. گزارشهایی وجود دارد که نشان میدهد آمادگی لجستیکی کامل نیروهای آمریکایی در منطقه هنوز محقق نشده است.
هچنین در گذشته نمونههایی از غلبه واقعگرایی نظامی بر نمادگرایی ترامپ رخ داده، از جمله عدم واکنش نظامی مستقیم پس از سرنگونی پهپاد آمریکایی در سال ۲۰۱۹ توسط جمهوری اسلامی که نشان میدهد محاسبات راهبردی و اجتناب از مخاطره بزرگتر، گاهی بر نمادگرایی اولویت داشته است.
افزون بر این، ترامپ ناگزیر است عوامل دیگری چون هماهنگی با متحدان منطقهای و ملاحظات سیاسی داخلی (از جمله نزدیکی به زمان انتخابات میاندورهای کنگره) را نیز در محاسبات خود بگنجاند.
بنابراین، اگرچه نمادگرایی تاریخی متغیر مهمی در تحلیل اقدامات ترامپ است، اما در تصمیمی با پیامدهای سنگین نظیر آغاز یک جنگ، نمیتواند تنها معیار باشد. با این حال، وقوع حمله در بازه زمانی یادشده دور از ذهن نخواهد بود. بنابراین پرسش نهایی این است: در مقام تصمیمگیری، واقعبینی راهبردی نظامیان بر نمادگرایی شخصی ترامپ پیروز خواهد شد، یا او دیدگاه خود را تحمیل خواهد کرد؟
خلیج فارس:ایالات متحده تا حد زیادی یک تجمع نظامی بیسابقه را در خلیج فارس تکمیل کرده است. آنچه همچنان نامشخص مانده، نه توانایی آمریکا، بلکه راهبرد آن است.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از انتخاب؛ عضو اندیشکده «شورای آتلانتیک» ۹ نکته درمورد ایران، ترامپ و آنچه در پیش است بیان کرد.
دنیس سیترونوویچ عضو اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک در صفحه توییتر خود نوشت :
الف) ایالات متحده تا حد زیادی یک تجمع نظامی بیسابقه را در خلیج فارس تکمیل کرده است. آنچه همچنان نامشخص مانده، نه توانایی آمریکا، بلکه راهبرد آن است.
ب) در این مرحله، واشنگتن میان دو مسیر کاملاً متفاوت گرفتار شده است: ازسرگیری دیپلماسی هستهای با ایران، یا اقدام نظامی محدود با هدف احیای بازدارندگی و افزایش فشار داخلی بر حکومت.
پ) در پشت صحنه، مجموعهای غیرمعمول از بازیگران منطقهای و بینالمللی در تلاشاند از تشدید تنش جلوگیری کنند. هدف آنها طراحی یک «خروج آبرومندانه» است؛ مسیری که به رئیسجمهور آمریکا اجازه دهد بدون لغزیدن به سوی رویارویی مستقیم نظامی با تهران، یک پیروزی سیاسی را اعلام کند.
ت) تهران چگونه به ماجرا نگاه میکند؟ ایران تحولات شش ماه گذشته را نه بحرانهایی جداگانه، بلکه بخشی از یک تلاش هماهنگ برای تضعیف یا نهایتاً سرنگونی نظام میبیند. به همین دلیل، تهران خود را برای بدترین سناریو آماده میکند. یک حمله آمریکا احتمالاً نه بهعنوان اقدامی مقطعی، بلکه بهمثابه نخستین گام در یک کارزار گستردهتر برای تغییر رژیم تفسیر خواهد شد — که واکنشی قابلتوجه از سوی ایران را در پی خواهد داشت.
ث) اما با وجود گستردگی استقرار نظامی آمریکا، ایران قصد تسلیم شدن ندارد. خطوط قرمز تهران روشن است: هیچ مذاکرهای فراتر از پرونده هستهای، و حفظ حق غنیسازی اورانیوم. ایران حاضر است محدودیتهای قابلتوجهی بر سطح غنیسازی و ذخایر بپذیرد — اما تنها در برابر رفع کامل تحریمها.
ج) باید گفت با توجه به سطح بالای تنش، بیاعتمادی و محدودیتهای سیاسی در هر دو طرف، حتی اگر هر دو خواهان آن باشند، احتمال دستیابی به یک توافق جامع هستهای در کوتاهمدت بسیار اندک است. اگر قرار باشد از تشدید تنش جلوگیری شود، تنها گزینه واقعبینانه یک توافق موقت و محدود یا چارچوب سیاسی است؛ مانند توقف نسبی غنیسازی و بازگشت بازرسان، در برابر کاهش بخشی از تحریمها. این اقدام زمان میخرد، اما تعارض بنیادی را حل نمیکند.
چ) بیاعتمادی عمیق تهران نسبت به دونالد ترامپ — که ریشه در مواضع و اقدامات گذشته دارد — همچنان مانعی بزرگ است.
ح) با این حال، حتی بدون توافق، ترامپ ناچار نیست فوراً دست به حمله بزند. او میتواند از حضور نظامی برای تشدید اجرای تحریمها و افزایش تدریجی فشار استفاده کند. با این وجود، انتظار برای «رهبری قاطع» از ترامپ بالاست و تعلل طولانیمدت خطرات خاص خود را دارد — بهویژه با توجه به سابقه ایران در واکنشهای حسابشده، مانند حملات سال ۲۰۱۹ به نفتکشها یا تهدیدها پیرامون تنگه هرمز.
خ) مشکل اصلی این است که دولت آمریکا هنوز مشخص نکرده دقیقاً چه میخواهد از ایران. اینجا ونزوئلا نیست. خطرات تشدید تنش واقعی و شدید است، اما دیپلماسی دستنیافتنی خواهد ماند مگر آنکه واشنگتن بهجای مطالبات حداکثری، چارچوبی گامبهگام و صرفاً هستهای را دنبال کند. در هر سناریویی، انتظارات دولت باید با واقعیت همراستا شود. با وجود آسیبپذیریهای تهران و شاید دقیقاً به همین دلیل، ایران حاضر نخواهد شد امتیازهای بزرگی بدهد که از نگاهش بنیانهای ایدئولوژیک نظام را تضعیف میکند.
جمعبندی: این روزها، روزهایی سرنوشتساز هستند که میتوانند مسیر تشدید تنشهای منطقهای را شکل دهند. بدون یک گشایش دیپلماتیک، احتمال اقدام نظامی بالا باقی میماند اما هدف آن همچنان روشن نیست. حملهای محدود حکومت ایران را سرنگون نخواهد کرد، و تهران نیز تحت فشار از بنیانهای ایدئولوژیک خود دست نخواهد کشید. افزون بر این، بعید است ایران آغازگر باشد. اکنون تصمیم با واشنگتن است:
حمله یا بازتنظیم مطالبات، اگر واقعاً به دنبال توافق است.
توپ در زمین آمریکاست.
خلیج فارس:مسعود پلمه، دبیر انجمن کشتیرانی و خدمات وابسته در پاسخ به این سوال که با توجه به شرایط منطقه آیا در حال حاضر تهدیدی برای شناورها و کشتیهای تجاری ایران و یا کشتیها در محدوده بنادر ایران وجود دارد، اظهار داشت: اگر منظور از این پرسش تهدید نظامی باشد باید بگویم خیر.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از خبرآنلاین؛ مسعود پلمه، دبیر انجمن کشتیرانی و خدمات وابسته در پاسخ به این سوال که با توجه به شرایط منطقه آیا در حال حاضر تهدیدی برای شناورها و کشتیهای تجاری ایران و یا کشتیها در محدوده بنادر ایران وجود دارد، اظهار داشت: اگر منظور از این پرسش تهدید نظامی باشد باید بگویم خیر ، به هیچ وجه تا به امروز کوچکترین تهدید نظامی متوجه شناورهای تحت پرچم جمهوری اسلامی ایران و یا شناورهای خارجی که به از بنادر ما تردد میکنند وجود نداشت.
وی همچنین درباره رفتار بنادر کشورهای همسایه به ویژه امارات با شرایط ایران و اینکه آیا در ترددها از این بنادر محدودیتهایی ایجاد شده، ادامه داد: هیچگونه محدودیت جدیدی از سوی بنادر امارات اتفاق نیفتادهاست و در مدت ۴۷ سال گذشته، امارات علیرغم اینکه در بعضی از موضوعات سیاسی و جغرافیایی با ما رفتارهای خوبی نداشت اما در حوزه اقتصادی یک شریک مطمئن برای ایران بودهاست، هر چند که در بعضی از مواقع به خاطر فشارهای سیاسی که از طرف امریکا واقع شده سعی کرده به گونهای عمل کند که آسیب پذیری نداشته باشد.
دبیر انجمن کشتیرانی و خدمات وابسته همچنین درباره اخبار غیر رسمی مبنی بر تمایل هند برای خروج از بندر شهید بهشتی با توجه به شرایط کشور ، تاکید کرد: تا امروز هیچگونه نشانهای که حاصل از تغییر نگرش و رفتار شرکت هندی که در بندر شهید بهشتی باشد را ندیدهایم و فعالیت شرکت هندی در این بندر ادامه دارد. مضافاً به اینکه در روابط تجارت بین المللی که با شرکتهای بازرگانی و کشتیرانی هندی برقرار است هیچگونه گمانه زنی مشهودی وجود ندارد که هندیها نگران از روابط تجاری آزاد و بندری لجستیکی با ایران داشته باشند.
