جنگ ایران

خلیج فارس:دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا مدعی شد اهداف استراتژیک اصلی ما در این جنگ نزدیک به تحقق هستند و به تمام شدن کار، خیلی نزدیک شده‌ایم.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از برترین‌ها؛مهمترین بخش های سخنرانی او به شرح زیر است:

ما در مسیر تکمیل تمام اهداف نظامی خود در آینده‌ای بسیار نزدیک هستیم.

تغییر نظام ایران هرگز هدف ما نبود.

در دو تا سه هفته آینده به ایران حمله بسیار سختی خواهیم کرد.

ما همه کارت‌ها را داریم.

امشب آغاز پایان باج‌گیری هسته‌ای است.

سایت‌های هسته‌ای تحت نظارت شدید ماهواره‌ای هستند و هر حرکتی به سمت آنها با حملات موشکی ویرانگر مواجه خواهد شد.

اهداف استراتژیک اصلی ما در ایران در حال تکمیل شدن است.

خلیج فارس:گزارش‌ها از فضای پرتنش در کنگره آمریکا حکایت دارد؛ جایی که اختلاف‌نظرها درباره نحوه مدیریت جنگ با ایران به اوج رسیده است.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از ایسنا؛ یک رسانه خبری ایالات متحده به نقل از منابعی در کنگره آمریکا گزارش داد که جلسه توجیهی مقامات دفاعی و اطلاعاتی درباره جنگ با ایران با مشاجره و تنش شدید همراه بوده است.

به نقل از ان‌بی‌سی نیوز، بر اساس این گزارش، فضای این نشست به‌دلیل اختلاف‌نظرها درباره نحوه مدیریت جنگ و ارزیابی وضعیت میدانی، به‌شدت متشنج بوده و برخی از قانون‌گذاران به عملکرد دولت در این زمینه انتقاد کرده‌اند.

همچنین منابع کنگره‌ای تأکید کرده‌اند که نوعی نارضایتی و سرخوردگی در میان نمایندگان حاکم است، چرا که راهبرد مشخص و شفافی از سوی دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در قبال ایران ارائه نشده است.

این وضعیت نشان‌دهنده افزایش شکاف داخلی در آمریکا درباره ادامه جنگ و نحوه تعامل با ایران ارزیابی می‌شود.

خلیج فارس:یادداشت داریوش فرضیایی «عمو پورنگ»، چهره شناخته‌شده تلویزیون، درباره این روزهای جنگی ایران را می‌خوانید.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از ایسنا؛ این روزها صدای خنده‌های کودکانه در کام «عمو پورنگ» تلخ شده است. داریوش فرضیایی، چهره شناخته‌شده تلویزیون، در یادداشتی اختصاصی با دل‌هایی که از جنگ خسته شده‌اند هم‌نفس می‌شود و از ماندن در میان ترس‌ها می‌گوید. ماندنی برای نگه داشتن یک چراغ کوچک وسط تاریکی.

او می‌نویسد: بچه‌ها باید با رنگ‌ها بزرگ شوند، نه با خاکستر؛ با لالایی بخوابند، نه با دلهره.

متن یادداشت این مجری باسابقه کودکان به شرح زیر است:

«من، عمو پورنگ، سال‌هاست با دنیای کودکانه‌ها نفس کشیده‌ام؛ با خنده‌هایشان جان گرفته‌ام و با اشک‌هایشان دلم لرزیده. این روزها اما، میان صدای خبرها و سایه‌ی سنگین جنگ، هنوز ذهنم گیر کرده روی بچه‌های میناب … روی آن داغی که در دل پدر و مادرهایشان مانده و هیچ‌وقت سرد نمی‌شود. منِ قصه‌گو، که همیشه برای شادی آمده بودم، حالا واژه‌هایم خیسِ اندوه‌اند؛ انگار هر قصه‌ای که شروع می‌کنم، تهش به بغضی می‌رسد که مال من نیست، مال همه‌ی بچه‌هایی‌ است که ناگهان بزرگ شده‌اند.

ادیب f5 داخلی دسکتاپ
کاش هیچ کودکی در هیچ کجای این دنیا، بوی جنگ را نفهمد. کاش واژه‌هایی مثل «موشک» و «صدای انفجار» هیچ‌وقت وارد دایره‌ی لغات کودکانه نشوند. بچه‌ها باید با رنگ‌ها بزرگ شوند، نه با خاکستر؛ با لالایی بخوابند، نه با دلهره. جنگ، کودک را از کودکی‌اش می‌گیرد و این غم‌انگیزترین حقیقتی‌ است که هر بار قلبم را می‌فشارد.

این روزها بیشتر از همیشه به مادرم فکر می‌کنم … به دستان لرزانش، به چشم‌هایی که نگرانی را پنهان می‌کنند اما نمی‌توانند از دل‌شان بیرونش کنند. به همه‌ی مادرهای این سرزمین فکر می‌کنم؛ به مادربزرگ‌هایی که حالا بیشتر از همیشه به مراقبت نیاز دارند، اما در این اضطراب و ناامنی، شاید حتی کسی کنارشان نباشد. من، میان این همه شلوغی و خبر، دلم می‌خواهد فقط بنشینم کنارشان و بگویم: «همه‌چیز درست می‌شود… فقط کمی صبر کنید.»

من نتوانستم تهران را رها کنم. ماندم، مثل خیلی‌های دیگر. مثل همان آدم‌هایی که با همه‌ی ترس‌ها، هنوز دل‌شان به کوچه‌ها و خاطره‌ها گره خورده. ماندن، گاهی فقط ایستادن نیست؛ گاهی یعنی نگه داشتن یک چراغ کوچک، وسط تاریکی. یعنی هنوز امید داشتن، حتی وقتی دل آدم می‌لرزد.

جنگ، فقط دیوارها را فرو نمی‌ریزد؛ دل‌ها را خسته می‌کند، زندگی‌ها را متوقف می‌کند و زخم‌هایی می‌سازد که سال‌ها در جان آدم‌ها می‌ماند. بچه‌ها با ترس بزرگ می‌شوند، مادربزرگ‌ها با استرس نفس می‌کشند و آدم‌ها آرام‌آرام از درون تهی می‌شوند. من، عمو پورنگ، با تمام دنیای کودکانه‌ای که در دل دارم، جنگ را محکوم می‌کنم؛ به خاطر اشک‌هایی که دیده نمی‌شوند و لبخندهایی که دیگر برنمی‌گردند. اما هنوز، تهِ دلم، یک آرزو روشن است… به امید روزی که هیچ کودکی، هیچ‌جای دنیا، با ترس به خواب نرود؛ روزی که قصه‌ها دوباره فقط بوی شادی بدهند و دنیا، دوباره برای بچه‌ها، جای امنی شود.

دوستدار ایران

عموپورنگ

خلیج فارس:اکثریت سنا که متعلق به جمهوری‌خواهان است، به ادامه جنگ علیه ایران رأی داد.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از مهر؛ سنای آمریکا پیش‌نویس قطعنامه‌ای را که از رئیس‌جمهور می‌خواست قبل از استفاده از نیروی نظامی علیه ایران، موافقت کنگره را کسب کند، با ۵۳ رأی مخالف در برابر ۴۷ رأی موافق رد کرد.

به نقل از پایگاه روزنامه القدس العربی، این پیش‌نویس که توسط سناتور دموکرات کریس مورفی ارائه شده بود، با هدف جلوگیری از هرگونه استفاده از نیروی نظامی آمریکا در جنگ مشترک با اسرائیل بدون تأیید قبلی کنگره ارائه شد.

در این رأی‌گیری، سناتور جان فترمن (دموکرات-پنسیلوانیا)، که به حمایت از رژیم اسرائیل معروف است، تنها دموکراتی بود که علیه این قطعنامه رأی داد، در حالی که سناتور رند پال (جمهوری‌خواه-کنتاکی) تنها جمهوری‌خواهی بود که از این قطعنامه حمایت کرد.

این رأی‌گیری تکرار تلاش‌های دموکرات‌ها برای محدود کردن عملیات نظامی دونالد ترامپ علیه ایران، ونزوئلا و کوبا است، در حالی که قیمت انرژی در حال افزایش است و کاخ سفید قصد دارد یک بسته مالی اضافی به ارزش ۲۰۰ میلیارد دلار درخواست کند.

دموکرات‌ها قبلاً از قطعنامه‌های اختیارات جنگی برای تلاش برای توقف حملات به کشورهای دیگر استفاده کرده بودند، اما اکثریت جمهوری‌خواهان از رئیس‌جمهور حمایت کردند و تاکنون هیچ قانونی در این زمینه تصویب نشده است.

خلیج فارس:اسامی شهدای سازمان بسیج مستضعفین منتشر شد.

اسامی شهدای سازمان بسیج مستضعفین به شرح زیر است:

سرلشکر شهید غلام رضا سلیمانی، شهید اسماعیل احمدی، شهید امیرحسین پاکدامن، شهید محمود رشنو، شهید یوسف درویشی، شهید محمد حسین عابدینی، شهید محمدرضا طالبی، شهید سجاد قنبری، شهید مسعود صادقی، شهید مهدی حمزه پور، شهید محمدرضا عبودیت زاده، شهید ایمان چیت سازان مقدم، شهید ابراهیم کاشی، شهید مهدی چنگانی و شهید عظیم اسماعیلی.

منبع : مهر

خلیج فارس:برخی از کارشناسان اقتصاد انرژی می‌گویند که چین از سال‌ها پیش به دلیل اطلاعاتی که به دست آورد، منتظر این جنگ در منطقه خلیج‌فارس بود. به همین دلیل در ایران سرمایه‌گذاری کلانی به عمل نیاورد و برای آن آمادگی لازم را داشت.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از شرق؛ این سوال همواره مطرح است که چرا چین همچنان به‌رغم اینکه بیشترین خطر متوجه آینده تامین امنیت انرژی چین هست همچنان در برابر اقدامات امریکا و اسراییل علیه ایران سکوت اختیار کرده است؟

برخی از کارشناسان اقتصاد انرژی می‌گویند که چین از سال‌ها پیش به دلیل اطلاعاتی که به دست آورد، منتظر این جنگ در منطقه خلیج‌فارس بود. به همین دلیل در ایران سرمایه‌گذاری کلانی به عمل نیاورد و برای آن آمادگی لازم را داشت.

چین با سرمایه‌گذاری در واردات نفت خام و گاز طبیعی روسیه از طریق خطوط لوله و نیز در قزاقستان و ترکمنستان از طریق خطوط لوله و افزایش ذخایر راهبردی نفت خام با نفت خام تحت تحریم و ارزان ایران تا حد قابل توجهی نیازهای وارداتی انرژی خودش را تامین کرد و می‌کند. صنعت انرژی‌های جایگزین نظیر خورشیدی و بادی و هسته‌ای هم در چین پیشرفت زیادی کرده است.

خلیج فارس:جنگ همیشه پر از آسیب‌های روانی، جسمانی و مالی است، اما همیشه بیشترین آسیب را طبقه متوسط می‌بینند، افرادی که در جنگ، زندگی، درآمد و امیدشان را از دست می‌دهند و هیچ‌وقت مشخص نیست که به حالت طبیعی روان و زندگی مورد نظرشان دست پیدا کنند یا نه.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از برترین‌ها؛ حدود دو هفته از شروع جنگ می‌گذرد، با وجود تجربه جنگ ۱۲روزه به نظر می‌رسد مردم همچنان در شوک اتفاقات چند هفته و چند ماه اخیر هستند. با هرکه صحبت می‌کنیم، می‌گوید همه‌چیز شبیه یک خواب است، گویی وسط برگی از تاریخ رها شده‌ایم و به سرنوشت خودمان نگاه می‌کنیم.  عده‌ای از تهران خارج نشده‌اند، عده‌ای می‌گویند دیدن این لحظات تاریخی برایشان مهم است و عده‌ای جایی را ندارند که بروند و عده‌ای دیگر برایشان فرقی نمی‌کند.

اما این گزارش از «اعتماد» صرفا به افرادی می‌پردازد که در تهران ماندند و نرفتند:

نیمه اسفند ساعت‌۱۸؛ چند انفجار سمت شرق، مرکز و بقیه مناطق تهران رخ داده است. شهر خلوت است اما بعد از هر انفجار مردم وسط کوچه جمع می‌شوند، چند دقیقه‌ای از تجربیات، ترس و فضایی که لحظه انفجار تجربه کرده‌اند، می‌گویند و کم‌کم دوباره کوچه‌ها خلوت می‌شود طوری خلوت که انگار سال‌هاست کسی در این محلات زندگی نمی‌کند.

نزدیک اذان صف‌های نانوایی طولانی می‌شود. در این چند روز طولانی‌تر هم شده است. مردم در صف نانوایی از شنیده‌ها و ترس‌هایشان می‌گویند. پیرمردی که در صف نان بربری ایستاده بود از انفجار ساعت ۵ و نیم صبح می‌گفت: «دخترم همه‌اش میگه بیا پیش من زندگی کن ولی خودم سختمه تو این سن وسال سربار کسی بشم. هر چی بخواد بشه میشه دیگه. صبح که دوباره زدن خیلی ترسیدم، گفتم دیگه تمومه، انقدر قلبم درد گرفت حتی نتونستم از جام بلند شم قرصمو بخورم ولی چه میشه کرد، اینم زندگیه ماست دیگه. پسرم دی ماه کشته شد ولی از اون موقع من تنها زندگی می‌کنم.»

به نظر می‌رسد جنگی که در حال حاضر در آن قرار داریم با جنگ ۱۲ روزه متفاوت است. خیلی از افراد از تهران خارج نشده‌اند و در خانه‌هایشان هستند، عده‌ای می‌گویند دیدن این لحظات تاریخی برایشان مهم است، عده‌ای جایی را ندارند که بروند و عده‌ای دیگر برایشان فرقی نمی‌کند.

به نظر می‌رسد مردم هم این وضعیت را نمی‌توانند به راحتی هضم کنند. احتمالا در چنین وضعیتی بیشترین کسانی که آسیب می‌بینند، طبقه متوسط و کارگرانند و آن‌هایی که صرفا نظاره‌گر یکی از مهم‌ترین ادوار تاریخ هستند. سه روز اول جنگ از کارگرانی که معمولا کنار خیابان می‌ایستادند تا کسی آن‌ها را سر ساختمانی برای کار ببرد، خبری نبود، اما بعد از روزهای اول دوباره در خیابان نظام‌آباد و بخشی از میدان هفت‌تیر تعدادی کارگر ایستاده بودند.

نزدیکشان که رفتم همه دویدند سمت من و گفتند: «ما خوب کار می‌کنیم، سوار شیم؟» به محض اینکه متوجه شدند کارگر نمی‌خواهم تک به تک دور شدند، سراغ یکی از آن‌ها رفتم که حدود ۴۰ سال سن داشت، از تجربه شروع جنگ گفت: «روز اول که زدند ما دقیقا همین جا ایستاده بودیم و صدا را کامل شنیدیم، همه جا لرزید ما هم ترسیدیم و رفتیم خانه، اما از فرداش دوباره چند نفرمان آمدیم. عده‌ای رفتند شهرستان پیش زن و بچه‌شان، اما من روم نمی‌شه با این وضعیت برم پیش زنم، هیچی پول ندارم، اینجا می‌مونم یا کار می‌کنم یا می‌میرم، هرچی باشه از شرمندگی بی‌پولی پیش زن و بچه‌ام بهتره. تا الانم که هیچ کس کارگر نخواسته ولی من همین جا می‌شینم تا شب عید. اگرم زدن که زدن دیگه.»

دریا دریا امید، اما نه برای ما

این روز از سال همیشه اطراف خیابان سبلان پر از دستفروش بود، اما حالا جز خانمی که لیف و کش مو می‌فروشد، خبری از فروشنده‌ای نیست. رانندگان تاکسی و تاکسی‌های اینترنتی از نبود مسافر و خرابی مسیریاب‌ها می‌گویند.

صبح نیمه اسفند راننده اسنپ از تجربه‌ای که در این چند روز داشت، می‌گفت: «تا قبل از این جنگ درگیر اعتراضات خیابانی بودیم، مسیریاب‌ها درست کار نمی‌کرد و مسافر مثل قبل نبود. تا خواستیم به خودمان بیاییم جنگ شد، دیگر نمی‌دانم ترس از چه داشته باشم.»

او جوانی ۳۰ و خرده‌ای‌ساله بود و از تجربه جنگ ۱۲ روزه گفت که به شمال رفته بود، اما حالا دیگر توان هزینه برای رفتن به هیچ جایی ندارد و می‌گوید: «دقیقا دیروز بود که منتظر مسافر بودم. کوچه بغلی را زدند. طوری زدند که من شش متر از جام پریدم. همون موقع بود گفتم پاشم برم ولی با کدوم پول؟ می‌دونم تهش می‌میرم ولی خب مردم هم مردم. چاره چیه؟» اما عده‌ای می‌خواهند بمانند و از نزدیک ببینند که ایران چگونه این لحظه از تاریخ را سپری می‌کند. عده‌ای هم شرایط رفتن ندارند.

ستاره، خانم چهل و خرده‌ای‌ساله یک فرزند معلول دارد. او درباره روز اول حمله به ایران می‌گوید: «مدتی است که فرزندم را مدرسه استثنایی‌ها گذاشته‌ام. روزی که حمله شروع شد اولین چیزی که نگرانم کرد، فرزندم بود. رفتم مدرسه دنبالش، انقدر حالش بد بود که تا چند روز حرف نمی‌زد، تازه امروز شروع کرد به گفتن چند تا کلمه. با هر صدای حمله دوباره حالش بد می‌شه، دوست دارم از تهران خارجش کنم، اما می‌ترسم حالش بد شه و دکترش در دسترس نباشه.»

این چالش خیلی از افرادی است که در تهران ماندند و نرفتند. کسانی که بیمار دارند و باید بیمار تحت نظر بیمارستان و پزشک معالج باشد. لیلا، خانم پنجاه و خرده‌ای‌ساله می‌گوید که همسرش بیماری کلیوی دارد و الان حال خوبی ندارد و باید تهران بمانند، اما در این وضعیت ماندن و رفتن برایشان در یک حد خطرناک و ترسناک است، زیرا علاوه‌بر بیماری و در دسترس نبودن پزشک، فرزندانشان در تهران هستند و باز هم رفتن کار سختی است.

روایت افراد در این جنگ با جنگ ۱۲روزه تفاوت‌هایی دارد، در جنگ قبل تجربه دی‌ماه نبود و هنوز کورسوی امیدی برای بهتر شدن اوضاع وجود داشت، اما در این جنگ با طیفی از افراد امیدوار و ناامید مواجهیم. عده‌ای توان هیچ حرکتی ندارند و عده‌ای همچنان در تلاش برای بقا هستند. نکته‌ای که در جنگ فعلی وجود دارد این است، برخی از آن‌هایی که از تهران رفته‌اند هم لزوما از ترس نرفته‌اند، بلکه رفته‌اند تا نفسی تازه کنند، خیلی از افراد می‌گویند می‌خواهیم در وضعیت بهتری باشیم.

این موضوع را در رفتار عده‌ای از افراد در سالن‌های زیبایی به خوبی می‌شود مشاهده کرد. سالن‌های زیبایی در چند منطقه در تهران در حال فعالیت هستند و خانم‌ها برای رنگ مو و کراتین به آن سالن‌ها می‌روند. مهسا، خانم ۳۸ ساله‌ای است که برای انجام رنگ مو به سالن زیبایی رفته است.

او می‌گوید: «من در جنگ ۱۲ روزه از ترس کلا شمال بودم، الان هم می‌ترسم ولی دیگه جایی نمی‌رم. حتی الان اومدم موهام رو رنگ کنم که انرژی و حال و حوصله برای ادامه زندگی داشته باشم. همین دیروز که من سالن بودم تو کوچه سالن یک ساختمون رو زدن ولی نمی‌شه که تو خونه بشینم. بالاخره باید یه کاری کرد که روحیه‌ام عوض شه.»

به نظر می‌رسد هرکس برای زنده ماندن به نوعی در تلاش است خودش را با شرایط سازگار کند، اما این دفعه عده‌ای حتی چالش خوراک و کمبود مواد غذایی هم ندارند، به فروشگاه‌ها که نگاه می‌کنیم نسبتا خلوت است و مثل جنگ قبلی ۱۲ روزه خبری از خریدهای اغراق‌شده نیست، اما عده‌ای غذای خشک و دارو برای ذخیره خریدند.

یکی از فروشندگان داروخانه در شرق تهران گفت: «در این چند روز بیشترین خرید برای کالاهایی مثل نوار بهداشتی و قرص‌های مسکن و پانسمان بود، زیرا افراد بیشتری در تهران ماندند و وسایل ایمنی خریدند. البته خرید قرص‌های آرام‌بخش مثل پروپرانول هم خیلی زیاد شده بود. خیلی‌ها می‌آمدن و می‌گفتن برای استرس چی بخوریم خوبه؟»

احتمالا کنار آوارگی و از دست دادن اندوخته‌های مالی، از بین رفتن آرامش و ایجاد اضطراب، بدترین بخش جنگ است؛ صداهایی که شنیدنش حتی برای بار هزارم چند دقیقه تپش قلب را چند برابر می‌کند و بعد کم‌کم آرام می‌شود و در این میان کودکان یکی از آسیب‌پذیرترین گروه‌ها هستند.

مادر سوگند چهارساله می‌گوید: «بچه‌ام با هر صدای بمب و موشک به خودش می‌لرزه و میره توی کمد قایم میشه که صدا رو نشنوه. حتی اگه بخوام بغلش کنم میگه تو هم بیا توی کمد که آدم بدا اذیت‌مون نکنن. حالا من نمی‌دونم چند سال باید بگذره که شاید این حس ترس برای بچه‌ام کمرنگ شه. الان هم با کوچک‌ترین صدایی گریه می‌کنه و دوباره میره توی کمد قایم می‌شه.»

جنگ همیشه پر از آسیب‌های روانی، جسمانی و مالی است، اما همیشه بیشترین آسیب را طبقه متوسط می‌بینند، افرادی که در جنگ، زندگی، درآمد و امیدشان را از دست می‌دهند و هیچ‌وقت مشخص نیست که به حالت طبیعی روان و زندگی مورد نظرشان دست پیدا کنند یا نه.

خلیج فارس:نفیسه کوهنورد، خبرنگار ارشد بی‌بی‌سی گفت: پیروز این جنگ ایران است؛ رهبران کشورهای منطقه‌ هم بر همین عقیده هستند.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از فرهیختگان؛ نفیسه کوهنورد، خبرنگار ارشد بی‌بی‌سی گفت: پیروز این جنگ ایران است؛ رهبران کشورهای منطقه‌ هم بر همین عقیده هستند. کشوری که بیش از ۴۰ سال از همه طرف تحریم بوده توانست در برابر اسرائیل و آمریکا بایستد. ویرانی‌هایی که ما در غزه و جنوب لبنان می‌دیدیم اما این بار در خود اسرائیل شاهد آن هستیم.