زیدآبادی

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از فرارو؛ احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی، در یادداشتی در کانال تلگرامی خود با عنوان «التماس می‌کنم!» نوشت: چرا هنگامی که به بخشی از اجزاء پوزیسیون و اپوزیسیون هشدار داده می‌شود که با جاه‌طلبی‌های سیاسی حقیر خود، سرنوشت یک کشور باستانی را به بازی نگیرید، برمی‌آشوبند؟ آیا نمی‌دانند که هر دو در یک بازی واحد مشغول کشاندن ایران به مرکز سیاهچاله‌ای هستند که راهی به خروج ندارد؟ یا اینکه می‌دانند و آگاهانه هر کدام نقش خود را در این سناریوی ایران‌سوز بازی می‌کنند؟

در این آستانه‌ی سیاه‌ترین شب ایران امیدوارم که گزارش روزنامه‌ی حریت برای میانجیگری اردوغان درست باشد.

آقای پزشکیان! در امر حکمرانی آمادگی برای مرگ و آبروداری شخصی شجاعت نیست! شجاعت در این عرصه حفظ کشور به قیمت بی‌آبرویی و شنیدن هزاران زخم زبان است! خداوند تن دادن به این نوع بی‌آبرویی‌های فداکارانه و مقطعی را به والاترین عزت تبدیل می‌کند و پاداشی از خوشنامی ابدی می‌دهد.

من به شما التماس می‌کنم که اگر زمینه‌ی چنین میانجیگری و ملاقاتی فراهم شده است، شجاعت به خرج دهید و آن را پس نزنید! اگر هم عده‌ای پس‌تان زدند آشکارا اعلام کنید تا در تاریخ بماند که چه کسانی و با چه انگیزه‌ای کشوری را به ویرانی و ملتی را به هلاکت انداختند!

و شما‌ای کسانی که در آن سوی مرزهای ایران در امن و آسایش صاحب تریبونی شده‌اید و بر افکار مردم ایران اثر می‌گذارید! به شما هم التماس می‌کنم که نقشه‌های سیاسی خود را پشت عزا و اندوه مردمان مصیبت‌زده و داغدیده این سرزمین و تن‌های چاک چاک فرزندان آن‌ها پنهان نکنید. خون‌های ریخته شده را دستمایه‌ی جاری شدن نهرهای خون پی در پی در این مملکت قرار ندهید!

ما در اینجا دلمان خون است با زمینه‌سازی برای خونریزی دائمی این کشور را به سمت و سوی جنگ و ویرانی و فروپاشی نکشانید!

لختی درنگ کنید تا ما به خود آییم و ببینیم که چه شد و چه می‌خواهد بشود. وقت برای دادخواهی از هر خون به ناحق ریخته‌شده‌ای تا ابد وجود دارد اما وقت کشور برای درغلتیدن در سیاه‌چاله‌ای ظلمانی به شماره افتاده است! به این کشور و مردمش اندکی رحم کنید و به اسم سقوط جمهوری اسلامی، ایران را به سقوط ابدی نکشانید!

خلیج فارس:فعال رسانه از دولت چهاردهم خواست تا برای برقراری آرامش در فضای ملتهب حاکم برا کشور، اولویتش را به خاموش ساختن صداهای تهدیدآمیز و تحریک‌کننده اختصاص دهد.

احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار، در کانال تلگرامی خود نوشت: اگر دولت می‌خواهد فضای التهاب را آرام کند، بیان سخنان همدلانه با معترضان از سوی دست اندرکاران دولتی فقط بخشی از قضیه است، بخش مهمتر آن خاموش کردن صداهای تهدید‌آمیز و تحریک‌کننده و خشونت‌آفرین از سوی افراد و محافل وابسته به حکومت بخصوص روزنامۀ کیهان است.

این روزنامه در چند دهۀ اخیر کارش عمدتاً ریختن بنزین بر روی آتش به قصد امنیتی کردن فضا بوده و ظاهراً نقش و کارکردی جز این برای خود قائل نیست.
از این رو، کیهان به تنهایی تمام تلاش‌های دولتی برای آرام کردن فضا را خنثی و مردم معترض را به شدت تحریک و عصبانی می‌کند.

خلیج فارس:سخنان اخیر امیرحسن بانکی‌پور نمایندۀ مجلس از اصفهان معنایی جز اعلام شورشگری علنی علیه نظامات موجود ندارد. او تهدید کرده است: «مردم ایران در برابر بی‌حجابی خودشان وارد میدان خواهند شد!»

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از برترین‌ها؛ احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار، در کانال تلگرامی خود نوشت: حامیان سرسخت لایحۀ حجاب و نیروهای نزدیک به جبهۀ پایداری دیگر خود را در چارچوب سیاست‌های رسمی تعریف نمی‌کنند. نه اینکه صرفاً مخالف و منتقد باشند بلکه علناً تهدید به شورشگری عملی می‌کنند.

سخنان اخیر امیرحسن بانکی‌پور نمایندۀ مجلس از اصفهان معنایی جز اعلام شورشگری علنی علیه نظامات موجود ندارد. او تهدید کرده است: «مردم ایران در برابر بی‌حجابی خودشان وارد میدان خواهند شد!»

در واقع برخی نهادهای حاکم با میدان دادن به این نوع نیروها، عملاً در آستین خود مار پرورش داده‌اند! میدان‌داری نیروهای تندرو از هر تهدید دیگری علیه نظام‌های مستقر، خطرناک‌تر است. در مرحله‌ای نه می‌توان به مطالبات افراطی آن‌ها پاسخ داد و نه می‌توان مهار و کنترل‌شان کرد. از این رو، بهتر و مؤثرتر از هر اپوزیسیونِ براندازی اوضاع را بی‌ثبات می‌کنند!

خلیج فارس:احمد زیدآبادی در یادداشتی در روزنامه هم میهن نوشت: دکترین امنیت ملی دولت ترامپ، سیاست «تغییر رژیم» در دولت‌های گذشتۀ آمریکا را به باد سرزنش و انتقاد شدید گرفته است. سند استراتژی امنیت ملی ترامپ، صرف هزاران میلیارد دلار از جیب مالیات‌دهندگان آمریکایی برای «تغییر رژیم» در برخی کشورها را به قصد ایجاد سازوکار دموکراتیک و یا بسط ارزش‌های آمریکایی در سطح جهان را عملی احمقانه دانسته و قول به عدم تکرار آن داده است.

از نگاه دولت ترامپ، یک الگوی موفق سیاسی، لزوماً یک الگوی دموکراتیک به شیوۀ غربی آن نیست بلکه ایجاد ثبات و رونق اقتصادی و جلب رضایت عمومی از طریق رعایت سنت‌های تاریخی یک جامعه توسط حکومت، می‌تواند در جای خود الگوی موفق‌تری باشد. استراتژی امنیت ملی آمریکا به طور خاص از کشورهای عرب حاشیۀ جنوبی خلیج فارس یاد می‌کند که بدون الگوبرداری از نظام‌های سیاسی دموکراتیک توانسته‌اند به اقتصاد خود رونق دهند، نظم و ثبات لازم را پدید آورند و با تأسیس یک سلسله‌نهادهای مشورتیِ سنتی، رضایت رهبران قبایل و تودۀ مردم را فراهم سازند.

به همین دلیل، سند امنیت ملی دولت ترامپ از کمک به هرگونه حرکت درون‌جوش برخی جوامع برای ایجاد الگوهای سیاسی به شیوۀ غربی استقبال می‌کند اما تحمیل چنین الگویی به جوامعی با تاریخ و سنت‌های متفاوت را به‌طور صریح مردود و مذموم می‌داند.

این در حالی است که شبکۀ سی‌بی‌اس آمریکا از قول منابع ناشناس گزارش داده است که بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل قرار است در سفرش به فلوریدا، ضرورت حملۀ نظامی دوباره به ایران را با دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا به بحث و گفت‌وگو بگذارد. طبق گزارش این شبکه، نتانیاهو از تحرکات جمهوری اسلامی برای بازسازی صنایع غنی‌سازی اورانیوم و گسترش تولید موشک‌های بالستیک نگران شده و به همین دلیل در صدد است تا رئیس‌جمهور آمریکا را برای حملۀ مجدد به خاک ایران متقاعد سازد.

دونالد ترامپ در ماه‌های گذشته به کرات از نابودی کامل تأسیسات هسته‌ای ایران سخن به میان آورده و تأکید کرده است که «تهدید ایران» را عملاً خنثی کرده است. ترامپ به وضوح علاقه‌ای به حملۀ دوباره به ایران نشان نمی‌دهد مگر آنکه بازسازی صنعت غنی‌سازی اورانیوم به طور جدی در دستور کار مقام‌های جمهوری اسلامی قرار گیرد. روشن است که گزارش‌های رسانه‌ای دربارۀ تلاش جمهوری اسلامی برای بازسازی فوری صنعت غنی‌سازی اغراق‌آمیز است و به همین جهت ترامپ این گزارش‌ها را جدی نمی‌گیرد. ترامپ در واقع با تشدید انواع تحریم‌ها و فشارهای اقتصادی علیه ایران، منتظر روزی نشسته است که مقام‌های جمهوری اسلامی با رویکرد و فرمول تازه‌ای، آمادگی خود را برای مذاکرۀ مستقیم با آمریکا به قصد دستیابی به یک توافق همه‌جانبه و بلندمدت با آن، نشان دهند.

بر همین مبنا، ترامپ بحث حمله به ایران را بیشتر سناریویی از جانب نتانیاهو برای طفره رفتن از تعهداتش در برابر طرح آتش‌بس در نوار غزه قلمداد می‌کند و از این جهت به راحتی با خواست او همراهی نخواهد کرد. در عین حال، ترامپ می‌داند که حملۀ دوباره به ایران شبیه حملۀ جنگ 12 روزه، تکرار رفتاری است که می‌تواند تا ابد ادامه داشته باشد. او خواهان تکرار این بازی نیست بلکه خواستار توافق با ایران برای حل مسئله به صورت«یک بار برای همیشه» است. ترامپ می‌داند که نتانیاهو حملۀ دوباره به ایران را نه به قصد خنثی‌سازی «تهدید اتمی و موشکی» بلکه به منظور زمینه‌سازی برای «تغییر رژیم» دنبال می‌کند.
ترامپ اما همانطور که گفته شد، طبق سند امنیت ملی دولت او، با هر نوع سیاست «تغییر رژیم» در هر نقطه از جهان از جمله در ایران که هزینه‌ای جدی بر دوش آمریکا بگذارد، مخالف است. به عبارت دقیق‌تر، ترامپ تنها در صورتی از «تغییر رژیم» در ایران حمایت می‌کند که هزینۀ مالی یا نظامی خاصی را بر بودجۀ دولت آمریکا تحمیل نکند. از این رو، تا زمانی که نتانیاهو طرحی کاملاً روشن و بدون هزینه برای آمریکا در مورد «تغییر رژیم» در ایران ارائه نکند، کاملاً بعید است که ترامپ با آن همراهی نشان دهد. هر سیاست «تغییر رژیم» در درجۀ اول نیازمند وجود یک آلترناتیو یا جایگزین مشخص و اصطلاحاً «معتبر» است که مانع از بروز هرج‌ومرج و بی‌ثباتی افسارگسیخته و کنترل‌ناپذیر در یک کشور شود. در حقیقت، باراک اوباما درست به همین دلیل از ساقط کردن دولت بشار اسد در جریان بهار عربی اجتناب کرد.

ظاهراً کشورهای غربی بر این باورند که جمهوری اسلامی هنوز آلترناتیو و جایگزین «معتبری» ندارد و به همین دلیل، از سیاست «تغییر رژیم» در ایران حمایت نمی‌کنند. این نکته‌ای است که حداقل مایک پمپئو وزیر خارجۀ دولت اول ترامپ طی یادداشتی در سایت فاکس‌نیوز آن را مطرح اما در عین حال رد کرده است. گرچه پمپئو به عنوان یک «مقام سابق» در جایگاه تصمیم‌گیر قرار ندارد اما انتشار نوشته‌اش در فاکس‌نیوز نمی‌تواند کاملاً بی‌اهمیت و تصادفی باشد به‌خصوص اینکه یک روزنامه‌نگار اسرائیلی هم بعد از جنگ 12 روزه همین مضمون را طی مقاله‌ای در جروزالم‌پست منتشر کرده و حتی مدعی شده بود که این سازمان در جنگ 12 روزه نیروهایش را به نفع اسرائیل در خاک ایران بسیج کرده است.

پمپئو بر این باور است که غرب نباید آلترناتیو جمهوری اسلامی را در بین سلطنت‌خواهان و یا حامیان رژیم گذشتۀ ایران جست‌وجو کند زیرا به نظر او اصلاً چنین آلترناتیوی وجود ندارد و مردم ایران نیز خواهان بازگشت نظام پادشاهی نیستند. در عوض پمپئو آدرس و مشخصات آلترناتیوی را داده است که به‌زعم او «سازمان‌یافته» و «دموکراتیک» است و بیش از چهار دهه است که با نظام حاکم بر ایران «مبارزه» می‌کند. او در واقع در یادداشتش همان ایده‌ای را مطرح کرده که بارها در تجمعات «سازمان مجاهدین خلق» آن را تکرار کرده است!

این در حالی است که همگان واقفند که به‌رغم نارضایتی عمیق مردم ایران از شرایط موجود، سازمان مجاهدین خلق به دلیل سابقۀ تروریستی و همکاری آن با صدام حسین، در میان مردم ایران نه‌فقط جایگاهی ندارد بلکه مورد نفرت اکثریت بزرگی از آنان است. از نظر پمپئو و همفکران او در حزب جمهوریخواه آمریکا اما این موضوع اهمیت چندانی ندارد و عمیق‌تر شدن نارضایتی عمومی از وضع موجود در کنار نومیدی آنها سلطنت‌خواهان و نیروهای مشابه آنها می‌تواند شرایط را تغییر دهد؛ به‌خصوص اگر کارزار تبلیغاتی گسترده‌ای به نفع سازمان مجاهدین خلق در رسانه‌های غربی به جریان افتد!
این افراد ظاهراً مجاهدین خلق را نیروی سازمان‌یافته‌ای می‌بینند که برای ساقط کردن جمهوری اسلامی پایبند هیچ اصل و فرعی نیست و حاضر است به این منظور هر تعهدی را بپذیرد و به هر شرطی تن در دهد. از این رو، آن را مؤثرتر و کارآمدتر از دیگر گروه‌های اپوزیسیون برای خود می‌دانند. گرچه شرایط ایران بیش از حد متعارف پیچیده و بغرنج است و وضعیت آن مشابه هیچ کشور دیگری نیست، اما از زمانی که جبهةالنصره به عنوان یک گروه اسلامگرای دارای سابقۀ تروریستی به عنوان آلترنتایتو رژیم اسد در سوریه ظهور کرده و مورد پذیرش کشورهای منطقه و جهان قرار گرفته است، الگوبرداری از آن هم گویی باب شده است. هنوز مشخص نیست که حرف پمپئو و امثال او در کاخ سفید و همینطور در دولت نتانیاهو چقدر خریدار داشته باشد، اما آنها هیچ گزینه‌ای هرچند ضعیف را نادیده نمی‌گیرند. به هر حال، تا زمانی که دولت آمریکا جایگزین مشخصی را برای جمهوری اسلامی پیدا نکند و حمایت مؤثر از آن را مستلزم خرج پول هنگفت نبیند، از سیاست «تغییر رژیم» در ایران حمایت نخواهد کرد. در عین حال تا زمانی که آمریکا برای «تغییر رژیم» در ایران آماده نشود از هیچ طرح گسترده‌ای برای حمله به خاک ایران چه به‌صورت مشترک و چه توسط اسرائیل پشتیبانی نخواهد کرد. شاید برخی حملات موردی و مقطعی در دستور کار باشد، اما حملۀ گسترده فعلاً در چشم‌انداز دیده نمی‌شود؛ مگر آنکه پیشنهاد پمپئو مورد پذیرش دولت آمریکا قرار گیرد.

خلیج فارس:احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار، در کانال تلگرامی خود نوشت: اگر فردی طبق استانداردهای حرفه‌ای و بر اساس لیاقت و شایستگی خود عهده‌دار مسئولیت دولتی شود، جر و بحث بر سر کیفیت خودروی مورد استفادۀ او عینِ عوام‌زدگی است!

اینکه یک مسئول حکومتی از چه خودرویی استفاده می‌کند، اولویت درجۀ دهم هم ندارد! اولویت درجۀ اول میزان تخصص و لیاقت و شایستگی حرفه‌ای اوست!

از این رو، جدالی که بر سر خودروی مورد استفادۀ سعید جلیلی به راه افتاده است، بیشتر جنبۀ سرگرمی و منحرف کردن افکار عمومی دارد. مشکل آقای جلیلی نوع خودرو او نیست، سطح فهم و بینش و میزان تخصصش در حوزۀ مسئولیت اوست.

او اگر دانش و علم و تخصص لازم در حوزۀ مسئولیت خود داشت، با بنز و بی‌ام‌و هم اگر رفت و آمد می‌کرد، جای هیچ ایراد و اشکالی نبود، ولی با این سطح از تخصص و بینش سیاسی در مسئولیتی خطیر، اگر پرایدش نیز ضدگلوله نباشد و حتی قراضه‌ترین پراید عالم باشد، هیچ فضیلتی ندارد!

روزی در بحثی دوستانه، عملکرد دولتمردی به میان آمد. یکی از حاضران او را ستود و گفت؛ ناهارش معمولاً آبگوشت است! گفتم کاش به جای اینکه آبگوشت بخورد، از گوشت همان آبگوشت کبابِ برگ تهیه می‌کرد و با چلو می‌خورد اما به سود مملکت تصمیم می‌گرفت! مگر مشکل و مسئلۀ مملکت ما این است که یک مسئول یا مقام حکومتی، با گوشت، آبگوشت درست می‌کند یا کباب برگ؟

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از خبرآنلاین؛ احمدزیدآبادی، فعال رسانه ای اصلاح طلب، در کانال تلگرامی خود نوشت:  مجتبی زارعی نماینده مجلس از حوزۀ تهران، گویا در یکی از شبکه‌های اجتماعی در واکنش به یادداشت من تحت عنوان “روزهای آخر مادورو؟” در روزنامۀ هم‌میهن مرقوم فرموده است: “عجب! حداقل یک کلمه می‌نوشتی که حاکمیت ملی یک کشور محترم است و به ائتلاف قاچاقچیان مرگ یعنی نتانیاهو و ترامپ چه ربطی دارد؟! چرا شماها تازگی به قوانین خرد و آزادی توجهی نمی‌کنید؟ بخشی از شما در ایران چرا سقوط مادورو را از طریق تچاوز نظامی عادی‌سازی می‌کنید؟ به انسان قسم زشته!”

اینکه آقای زارعی نوشته‌های مرا دنبال می‌کند و حتی در موردی نسبت به یکی از آنها واکنش نشان داده است، در کشوری که گویی هر صدا و فریادی به کوه برخورد می‌کند و به خود فرد برمی‌گردد، در جای خودش نعمتی به حساب می‌آید!

ولی اگر آقای زارعی به خود زحمت می‌داد و تمام آن یادداشت را می‌خواند، متوجه می‌شد که من به سیاق و روش و ادبیات خود در یک مطلب تحلیلی، در بارۀ نسبت رفتار آمریکا در ونزوئلا با حقوق بین‌الملل نظرم را مطرح کرده و نوشته‌ام: “روشن است که آمریکا در این باره چندان در قید قواعد و حقوق بین‌الملل نیست و خود رأساً در مقام مفسر و مجری این قواعد عمل می‌کند! این رفتار، برخی کشورها را نگران کرده است اما نه به اندازه‌ای که نگران سرنوشت دولت مادورو شوند و بخواهند به حمایت از آن دست به تحرکی در صحنه جهانی بزنند.”

چیزی که اما در این میان مرا به کلی سردرگم کرده این است که چطور آقای زارعی یادداشت مرا در بارۀ ونزوئلا، کشوری که ده‌ها هزار کیلومتر از خاک ایران دور است، ملاحظه کرده اما نزدیک به ده مطلبم در بارۀ بی‌خانمان‌سازی 57 همشهری سیرجانی بر اساس یک پرونده‌سازی نیروهای امنیتی و حکمی از هر جهت غیرقانونی اصلاً به چشمش نیامده است؟ یا شاید همۀ آن مطالب را خوانده اما آنها را چنان بی‌اهمیت یافته  که در خور توجه و واکنش ندیده است و در عوض نگرانی از “حاکمیت ملی ونزوئلا” و “سرنوشت مادورو” چنان او را برانگیخته که تاب سکوت در برابر یک یادداشت تحلیلی را از دست داده و لازم دیده که با قسم خوردن به نام “انسان” آن را “زشت” توصیف کند؟

جناب زارعی! من چند هفته است که از شدت ناراحتی برای 57 همشهری خود بال بال می‌زنم تا بلکه گوشی برای شنیدن تظلم‌خواهی آنها پیدا شود بعد شما از شدت نگرانی از سرنوشت مادورو به سراغ نوشتۀ من رفته‌اید؟

مگر بنا به قوانین جاری هر نماینده در مقابل تمام مردم کشور مسئول نیست؟ پس چرا شما که ظاهراً مطالب مرا دنبال می‌کنید، به سرنوشت 57 شهروندی که بنیاد اجرایی فرمان امام با همکاری وزارت اطلاعات و بنا به یک حکم قضایی عجیب و غریب در حال تصرف تمامی مایملک آنهاست به طوری که حتی یک سرپناهی برای اسکان آنها باقی نخواهند ماند، کوچکترین اعتنایی نمی‌کنید؟

چرا در نگاه شما و هم جناحی‌های شما ظلم و ستم و بیداد همیشه در آن سوی مرزهاست و در این خاک هر حقی از شهروندان توسط دستگاه‌های حاکم تباه شود، یا امری عادی و یا عینِ عدالت است؟

شما که تحصیل‌کردۀ علوم سیاسی هستید، به من بگویید که در کجای این کرۀ زمین و در کدام دوران از تاریخ، فردی متوفی را به صورت غیابی محاکمه می‌کنند و بر اساس آن، به مصادرۀ تمام دارایی‌هایی یک فامیل تا حد بی‌خانمان‌سازی خویشان نسبی و سببی آنها حکم می‌دهند و در حالی که درخواست واخوهی آنها روی میز قاضی است، با حکم “محرمانه” اسنادشان را ابطال و حساب‌های شخصی و شرکتی آنها را خالی می‌کنند؟ بعد هم فریاد آنها نه به قوۀ قضائیه می‌رسد، نه پرویز فتاح حاضر به یک ملاقات به آنان می‌شود و نه نماینده‌های مجلس حاضر به اقدامی در این زمینه هستند؟

می‌دانم که علاقه‌ای به شنیدن این نوع سخنان ندارید و پاسخی هم نمی‌دهید، اما اگر احیاناً نظرتان برگشت ندایی بدهید تا رو در رو به شما بگویم که در این کشور چه خبر است تا بلکه نگاهی هم به دور و بر خود کنید و تا این اندازه نگران حال مادرور و حاکمیت ملی ونزوئلا نباشید!

خلیج فارس:”آقای عراقچی، اگر واقعاً می‌خواهید پس چرا در جهت تغییر شرایط اقدامی نمی‌کنید؟ و اگر نمی‌خواهید، دیگر چرا با تکرار مکرر دو-سه جمله کلیشه‌شده، بر خستگی و سرخوردگی مردم می‌افزایید؟ بگویید نمی‌خواهیم خلاص!”

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از فرارو؛ احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار، در کانال تلگرامی خود نوشت: فردی برای گشودن چشمه‌ای به راهی می‌رفت و در مسیرش به دیوار بلندی برخورد کرد و متوقف شد. وقتی از او پرسیدند پس گشودن چشمه چه شد؟ پاسخ داد: من می‌خواهم آن را بگشایم، اما مگر این دیوار را نمی‌بینید؟ این مانع بزرگی است!

از بس این حرف را تکرار کرد، ناظران عاصی شدند و گفتند؛ خب اگر تو واقعاً می‌خواهی راه چشمه را بگشایی چرا این همه وقت، خود را اسیر این دیوار کرده‌ای؟ چرا تحرکی برای عبور از این مانع به خود نمی‌دهی؟ چرا مثلاً نقبی از زیر آن نمی‌زنی؟ روشن و صریح بگو، دنبال این کار نیستم و اهمیتی به آن نمی‌دهم خلاص!

حالا حکایت کسانی چون کمال خرازی و عباس عراقچی مصداق کار آن بندۀ خدا شده است! هر چند روز یک بار تکرار می‌کنند که ما می‌خواهیم به توافق برسیم اما با این شرایط نمی‌شود!

اگر واقعاً می‌خواهید پس چرا در جهت تغییر شرایط اقدامی نمی‌کنید؟ و اگر نمی‌خواهید، دیگر چرا با تکرار مکرر دو-سۀ جملۀ کلیشه‌شده، بر خستگی و سرخوردگی مردم می‌افزایید؟ بگویید نمی‌خواهیم خلاص!