محمد آبزن
در جنوب ایران، شهری آرام و مهجور به نام اهرم قرار دارد؛ مرکز شهرستان تنگستان در استان بوشهر؛ شهری با طبیعتی گرم، نخلهایی سرافراز، آبگرمی شفابخش و قلعهای تاریخی.
با این همه، نام اهرم در میان مقاصد گردشگری کشور تقریباً شنیده نمیشود. چرا؟ پاسخ ساده است: این شهر با وجود ظرفیتهای ارزشمند، هنوز هیچ نقشه و برنامهای برای معرفی خود ندارد.
آبگرم اهرم؛ جوششی بیثمر
آبگرم گوگردی اهرم، یکی از چشمههای مهم درمانی در جنوب ایران است. خواص آن برای پوست، مفاصل و برخی بیماریهای مزمن، سالهاست که شناختهشده است. اما امکانات رفاهی و زیرساختی اطراف چشمه در حداقلترین سطح باقی ماندهاند: فضای بهداشتی نامناسب، نبود سایهبان و محل استراحت برای خانوادهها، و عدم وجود اقامتگاه یا راهنمایی گردشگری، باعث شده که این منبع طبیعی گردشگری به جای جذب گردشگران، تنها مورد استفادهی محدود محلی قرار گیرد.
قلعه کلات؛ نگهبان خاموش تاریخ
در غرب شهر، قلعهی کلات با دیوارهای سنگی و معماری قاجاری، نماد گذشتهی نظامی این منطقه است. این بنا ظرفیت تبدیل به یک موزه یا مسیر گردشگری تاریخی را دارد، اما هیچ امکانات توضیحی، حفاظتی یا فرهنگی در اطراف آن دیده نمیشود. بسیاری از مسافران حتی از وجود آن بیخبرند، و آنها که به دیدنش میروند، اغلب با درهای بسته و دیوارهایی تنها روبهرو میشوند.
خرمای کبکاب؛ طلای شیرین نخلستانها
در کنار تاریخ و طبیعت، اهرم یک محصول ارزشمند هم دارد: خرمای کبکاب. این رقم خوشخوراک، نرم و پرفروش از نخلستانهای اطراف اهرم برداشت میشود و یکی از خرماهای صادراتی با کیفیت ایران است. اما نبود فرآوری صنعتی، بستهبندی حرفهای و برندسازی و تولید محتوای برنامه ریزی شده در مدیا، باعث شده سهم اصلی این ثروت شیرین به دست واسطهها برسد، نه کشاورزان یا تولیدکنندگان محلی.
آبگرم میراحمد؛ چشمهای درمانی اما قاتلی خوش رنگ ولعاب
آبگرم میراحمد، یکی از چشمههای گوگردی فعال در حاشیه اهرم، با وجود پتانسیل درمانی بالا، در وضعیت ایمنی نگرانکنندهای قرار دارد. نبود نردهکشی، سکوهای استاندارد، مسیرهای سنگفرششده و نور کافی در ساعات عصر، باعث شده حضور در محوطه برای خانوادهها، سالمندان یا حتی کودکان با خطر همراه باشد.
لبههای حوضچه طبیعی لغزنده و فاقد حفاظت محیطیست و هیچگونه علائم هشدار یا تابلوهای ایمنی نصب نشدهاند. این چشمه نهتنها فاقد زیرساخت گردشگری است، بلکه از حداقل الزامات ایمنسازی نیز بیبهره مانده و بهجای یک جاذبه گردشگری، به نقطهای پرخطر و گاها کشنده در این شهر تبدیل شود.
سکوت در فضای مجازی؛ بزرگترین خلأ امروز اهرم
در دورانی که مقاصد گردشگری با یک کلیپ یا کمپین دیجیتال مطرح میشوند، اهرم تقریباً هیچ حضوری در فضای مجازی ندارد. ویدیوهای حرفهای، پیجهای بهروز، یا حتی محتوای سادهی معرفی جاذبهها وجود ندارد یا بهروز نیست. این شهر، با تمام زیباییاش، در فضای آنلاین گم شده است؛ بیصدا، بیمحتوا و بیبرنامه.
پایان باز
اهرم، گنجی واقعی در جنوب است، اما گنج وقتی ارزش پیدا میکند که نقشهای برای رسیدن به آن باشد. این شهر هنوز منتظر نگاه جدیتر، برنامهریزی هوشمندانهتر و روایتگری حرفهایتر است—چه در دنیای واقعی، چه در دنیای دیجیتال.