شورای شهر بوشهر

خلیج فارس: «محمد صادق هاشمی» به عنوان گزینه اکثریت شورای شهر بوشهر برای تصدی شهرداری مرکز استان مطرح شده است.

به گزارش خلیج فارس؛ روز گذشته اعضای شورای شهر بوشهر با استیضاح «حسین حیدری» موافقت نموده و «مختار کرمی» معاون اجرایی وی را به عنوان سرپرستی این شهرداری انتخاب کردند.

پس از این برکناری، خبر می رسد «محمدصادق هاشمی» گزینه اکثریت شورانشیان برای سپردن کلید شهرداری مرکز استان است.

هاشمی از مداحان بوشهر و چهره نزدیک به جبهه پایداری است.

او در دولت محمود احمدی نژاد در مسئولیت های بخشدار مرکزی تنگستان و سپس مدیرکل امور اجتماعی استانداری حضور داشت. هاشمی در دولت سیزدهم هم معاون فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران کشور شد؛ انتصابی که در دوره مسئولیت قاضی زاده هاشمی رقم خورد.

اکثریت اعضای شورای شهر بوشهر در اختیار اصولگرایان نزدیک به سعید جلیلی است و «محمدصادق هاشمی» گزینه مطلوب شان برای شهرداری محسوب می شود؛ اما پرسش مهم اینجاست که آیا از نظر تخصص های موردنیاز، وی شرایط احراز پست شهرداری مرکز استان را داراست؟

در این زمینه

• شهردار بوشهر برکنار شد/ موافقان و مخالفان کدام بودند؟

خلیج فارس: اعضای شورای شهر بوشهر با برکناری «حسین حیدری» از سمت شهرداری مرکز استان، معاون اجرایی وی را به سرپرستی شهرداری منصوب کردند.

به گزارش خلیج فارس؛ جلسه امروز شورای شهر با دستور کار استیضاح حیدری برگزار شد و نهایتا با 7 رای موافق و یک رای مخالف به تایید رسید.

خبرنگار «خلیج فارس» کسب اطلاع کرد؛ «حمیده هلال بحر» در این جلسه حاضر نشد، همچنین «خدیجه گرشاسبی» تنها رای مخالف استیضاح بوده است. نهایتا استیضاح شهردار بوشهر با 7 رای به تصویب رسید.

اعضای شورای شهر بوشهر همچنین «مختار کرمی» را به عنوان سرپرست منصوب کردند. کرمی تاکنون معاون اجرایی و خدمات شهری این شهرداری بوده است.

حیدری دارای مدرک لیسانس الهیات می باشد، سال 1400 و ابتدای فعالیت شورای ششم بوشهر، انتخاب وی به سمت شهرداری با علامت سوال های جدی همراه بود، موضوعی که عملکرد ضعیف حیدری در مدیریت شهری این انتقادات را تایید می کرد.

گفته می شود طی حدود دو ماه گذشته نیز حیدری به دلیل درمان، در مرخصی استعلاجی به سر برده و در شهرداری حضور نداشته است.

اگرچه مدافعان حیدری، تکمیل برخی پروژه های ناقص و بر زمین مانده نظیر تقاطع سردار سلیمانی را نقطه قوت وی می دانند، اما منتقدانش عدم اجرای پروژه های شاخص در دوره تصدی 4 ساله او، بی توجهی به مبلمان شهری، نبود برنامه مشخص در حوزه های مسئولیت نظیر فضای سبز و عدم پاسخگویی به انتقادات شهروندان را جزو نقاط ضعف وی می دانند و نمره قبولی به عملکردش نمی دهند.

اگرچه شورانشینان بوشهر بسیار دیرهنگام به تغییر در راس شهرداری رسیدند، اما باید منتظر ماند و دید برای ماههای پایانی خود، برای شهرداری مرکز استان آیا به سراغ گزینه کارآمد و توانمندی خواهند رفت؟

عبدالرحمن برزگر

خیابان صلح آباد بوشهر به‌عنوان یکی از محورهای اصلی منتهی به اداره بندر و گمرک، سال‌هاست با معضل جدی ترافیک مواجه است. افزایش حجم تردد، وجود چندین گره ترافیکی و عبور مداوم خودروهای سنگین، خیابان را به معبری فرسوده، ناایمن و ناکارآمد تبدیل کرده است؛ مسیری که دیگر توان پاسخگویی به نیازهای امروز شهر بوشهر را ندارد.

در ساعات اوج تردد، حرکت خودروها به کندی انجام می‌شود و حضور پر تعداد ماشین‌های سنگین، ایمنی عابران و رانندگان را به‌ شدت تهدید می‌کند. این وضعیت، صرفاً یک مشکل ترافیکی نیست، بلکه مصداق روشن تضییع حقوق شهروندان در بهره‌مندی از معابر ایمن و استاندارد شهری است.

بر اساس ماده ۵۵ قانون شهرداری‌ها، احداث، توسعه، نگهداری و تأمین ایمنی معابر عمومی و مدیریت عبور و مرور شهری از وظایف صریح شهرداری‌ هاست. همچنین مطابق بند ۱۶ ماده ۷۱ قانون شوراها، شورای اسلامی شهر موظف است در جهت تأمین نیازهای شهری، تصویب عوارض محلی و نظارت بر عملکرد شهرداری اقدام کند. با این وجود، پرسش جدی این است که چرا با وجود استمرار و تشدید مشکلات خیابان طالقانی (صلح آباد)، تاکنون اقدام زیرساختی و توسعه ای مؤثر و پایداری از سوی مدیریت شهری بوشهر صورت نگرفته است؟

از سوی دیگر، اداره بنادر و دریانوردی به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین عوامل ایجاد ترافیک در این محور، سال‌هاست از معابر شهری بوشهر برای انجام فعالیت‌های خود استفاده می‌کند. این در حالی است که مطابق تبصره ۱ ماده ۵۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده (و همچنین قوانین پیشین مرتبط با عوارض محلی)، شوراهای اسلامی شهر اختیار دارند بابت استفاده خاص و فرساینده از خدمات و زیرساخت‌های شهری، عوارض متناسب وضع و وصول کنند. البته این امکان هم دارد که شهرداری وصول کرده باشد.

تردد مستمر خودروهای سنگین بندری، به‌وضوح مصداق استفاده ویژه و پرهزینه از زیرساخت شهری است. تحمیل هزینه های متعدد و عدم مشارکت بندری، موضوعی است که با اصل عدالت شهری در تضاد آشکار قرار دارد. در چنین شرایطی، مدیریت شهری بوشهر می‌تواند و باید با استناد به قوانین موجود، اقدام به مطالبه رسمی از اداره بنادر و دریانوردی و صد البته هزینه کند؛ از جمله مشارکت در هزینه نگهداری و بازسازی خیابان طالقانی، احداث مسیر جایگزین یا خیابان موازی و هدایت بخش عمده تردد ماشین‌های سنگین از مسیرهای داخلی بندر، می تواند بهترین راهکار باشد.

البته برای رهایی از این معضل مسیری به موازات خیابان طالقانی می تواند از برون رفت این مشکل کمک کند.

بخشی از این مسیر در داخل اداره بندر، بخشی نیز از خیابان والفجر و حدود 1.5 کیلومتر انتهایی از اراضی کارخانجات نیروی دریایی می گذرد که می توان از قانون خروج پادگان ها جهت رها سازی استفاده کرد. این مسیر نهایتا به بزرگراه امام علی منتهی می گردد.

گفتنی ست که احداث خیابان امام علی در موازات خیابان طالقنی به زیرگذر آزادی، تجربه موفقی است که تمامی خودروهای سنگین، هدفمند به خارج از شهر بوشهر هدایت شده اند. برای درک بهتر مسیر موازی، به نقشه پیش رو توجه کنید. گفتنی ست در طرح جامع بوشهر و بازنگری اخیر توسط مشاور، پیش بینی این مسیر شده است.

این اقدامات نه یک مطالبه قانونی، بلکه اجرای صریح اختیارات قانونی شورا و شهرداری است.

تداوم وضعیت فعلی، به معنای نادیده گرفتن قوانین موجود، افزایش نارضایتی عمومی و تشدید خطرات ترافیکی خواهد بود. انتظار افکار عمومی از شورای شهر بوشهر این است که از جایگاه نظارتی و قانون‌گذاری محلی خود استفاده کند و شهرداری نیز با اتکا به قانون، از حقوق شهروندان در برابر فشار ناشی از فعالیت‌های فرابخشی دفاع کند. چرا که توسعه شهری، بدون اجرای قانون و رعایت حقوق مردم، نه پایدار است و نه قابل توجیه.

رضا معتمد | شاعر و روزنامه نگار

چندی پیش داستان «جٍلو» نوشتهٔ ناخداعبدالرسول غریبی را خواندم که همین امسال به همت انتشارات هلیله منتشر شده است.ناخداعبدالرسول از آن جمله نویسندگان و هنرمندانی است که استعداد هنری و ادبی‌اش قدری دیر اما خیلی خوب گل کرده است. او که از جمله ناخدایان دریادیده و باتجربهٔ بوشهر است، در دههٔ هفتم و هشتم زندگی‌اش رو به نقاشی و داستان‌نویسی آورده است و از حق نگذریم، در این دو رشته موفق هم ظاهر شده است. او در همین یکی دو سال اخیر چند مجموعهٔ داستانی با بن‌مایهٔ دریا و دریانوردی نوشته است. فرهنگ اصطلاحات دریانوردی او نیز یکی از آثار قابل اعتنا در زمینهٔ دریا و دریانوردی جنوب و حتی بعضی کشورهای حوزه جنوبی خلیج فارس است.

«جلو»، داستان سفر دریایی بی‌بازگشت جلال ماهینی، یکی از ناخدایان محلهٔ جفره است. «جلو» مخفف جلال است. این‌گونه مخفف‌سازی در گویش جنوب به‌ویژه بوشهر متداول است. مخفف اصلی جلال در گویش بوشهری «جلالو» است که البته چندان مخفف هم نیست بلکه یک حرف اضافه هم دارد. اضافه کردن صدای «و» به پایان اسم یا بخشی از آن در جنوب و به‌خصوص بوشهر، یا برای معرفه است یا به‌قصد تحبیب و حتی تحقیر. سفر بی‌بازگشت جلال و همراهانش، چنان‌که این داستان مستند می‌گوید، در سال‌های آغازین دههٔ شصت انجام شد. همان سال‌هایی که کسب و کار دریایی و سفر به کشورهای جنوبی خلیج فارس در بحبوحهٔ جنگ ایران و عراق تقریباً تعطیل بود. جلال که خود یکی از ناخداهای باتجربه و مالک یک لنج باری بوده، بعد از مدت‌ها بیکاری با یک پیشنهاد حمل بار به دبی روبه‌رو می‌شود و با وجود مخالفت خانواده و برخی اطرافیان سفر را می‌پذیرد و همراه دو برادر و چند جاشوی دیگر و البته با همراهی یک لنج کوچک باری دیگر دل به دریا می‌زند. آنها با آن‌که سفر رفت را با وجود مشکلات و مخاطرات به‌سلامت طی می‌کنند، در راه بازگشت به بوشهر دچار طوفان دریا می‌شوند. مهارت و تجربه و شجاعت ناخدا جلو و همراهانش در برابر خشم طوفان کارگر نمی‌افتد و لنج پر از بارشان در آب‌های ایران در دریا غرق می‌شود و ناخدا و دیگر همراهانش برای همیشه ناپدید می‌شوند.

کتاب در ادامه‌ی روایتش اطلاعاتی به ما می‌دهد که غم‌انگیزی داستان را دوچندان می‌کند از جمله آن‌که همراه ناخداجلال، دو برادر جوانش، فاضل و مرتضی نیز اسیر خشم دریا می‌شوند ‌و جان می‌دهند.

نویسنده‌ی داستان که خود از جست‌وجوگران لنج غرق شده بوده است، در ضمن داستان روایت غم‌انگیز دیگری را نیز از زبان شخصیت‌های داستان بیان می‌کند: روایت مرگ ناخداعبدالرحیم، پدر جلو، چند سال پیش از واقعه‌ی اصلی، آن هم بر اثر غرق شدن لنج‌ باری‌شان. غم‌بارتر از این ماجرا، داستان غرق شدن محمدرضا، برادرزاده‌ی جلال است که حدود یک دهه بعد در آب‌های استرالیا اتفاق می‌افتد. او نیز که قصد مهاجرت به استرالیا داشت، با غرق کشتی در اقیانوس، بی‌نشان و بی بازگشت به سرنوشت عموهایش دچار می‌شود.

داستان «جلو» و ماجرای غم‌باری که برای او و همراهانش رخ داد، اولین ماجرا نبود و آخرینش هم نبوده است. هرچند در سال‌های گذشته گسترش فناوری‌های ارتباطی و به‌کارگیری مسیریاب‌های ماهواره‌ای و دستگاه‌های هشداردهنده و نیز افزایش امکان اعزام یگان‌های نجات از تلفات دریانوردی کم کرده است اما هنوز هم گه‌گاه حادثه‌هایی با تلفات جانی و حتی گم‌گشتگی‌های بی‌بازگشت برای دریانوردان و ماهی‌گیران جنوب روی می‌دهد.

در چنین حالی طوفان و گرداب دریا حکم اژدهایی را دارد که لنجی را با بار و نفراتش می‌بلعد. لنج‌های باری چندین تنی ناگاه در چنگال طوفان مچاله می‌شوند و گردش‌های گوناگون طوفان آنها را به چشم‌به‌هم‌زدنی تخته تخته می‌شکافد و در خود فرومی‌کشد. در این مواقع دکل‌های لنج‌ها آخرین نماد مقاومت‌اند که در آب فرومی‌روند و بی‌صدا غریق اعماق دریا می‌شوند.

با غرق شدن کشتی اما همه چیز به پایان نمی‌رسد بلکه خیلی چیزهای دیگر برای بازماندگان آغاز می‌شود. بازماندگانی سرگشته و منتظر و چشم به‌دریا و گوش به خبر که هیچ رد و نشانی از گم‌شدگان خود نمی‌یابند و سال‌ها و حتی دهه‌ها چشم بر ساحل دریا می‌دوزند برای بازگشت آنهایی که اغلب هرگز نمی‌آیند چنان‌که این سرنوشت برای ام‌البنین همسر جلال و مریم و زهرا همسران فاضل و مرتضی و کل‌خاتون مادر این هر سه و زن و فرزندان دیگر غرق شدگان لنج‌ جلال رقم خورد.

هرگز برنگشته‌هایی چون جلو و برادرانش فاضل و مرتضی و هم‌سفرانشان مردگان بی‌مزارند. مزارشان در واقع اعماق ناشناس دریاست اما رنج اصلی را زن و فرزند و مادر و خواهر و برادرها می‌کشند که حتی بعد از گذشت دهه‌ها دلشان آرام و قرار نمی‌یابد و چشمشان همچنان بیهوده دریا را می‌پاید.

وقتی کتاب جلو و داستان غم‌انگیز ناخداجلال و همراهانش را می‌خواندم، ناگاه این پرسش در ذهنم نقش بست که چرا این خیل دریارفتگان و هرگز برنگشتگان در سال‌ها و دهه‌های اخیر هیچ نماد و نشانی در این شهر ساحل‌نشین ندارند؟

چرا نباید در کنار ساحل و در جنب یکی از همین اسکله‌هایی که آنها از آنجا از ساحل جدا شدند، بنای یادبودی باشد؟ بنایی که نام یکایک این رفتگان و نیامدگان پیش از آنها بر آن حک شده باشد یا بنایی که بتوان در آن برای این مردگان بی‌مزار شمعی روشن کرد و یادی گرامی داشت.

به‌گمانم این بر عهده شورای شهر است که دست به‌کار شود و طراحی بنایی را در میان طراحان و هنرمندان به مسابقه بگذارد. باور دارم چنین بنایی ضمن آن که می‌تواند برای خانواده‌های منتظر آرامش‌بخش باشد، خواهد توانست یکی از جاذبه‌های گردش‌گری بوشهر نیز به‌شمار آید.