معماری

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از برترین‌ها؛ خانه انتظار، پروژه‌ای از بازسازی یک ساختمان مسکونی در تهران است که در سال ۱۴۰۲ اجرا شد. در این پروژه، فضای فرسوده و آشفته ساختمان قدیمی با طراحی دوباره، به محیطی کاربردی، آرام و هماهنگ با نیازهای ساکنان تبدیل شد.

در طراحی این خانه، رنگ آبی نقش اصلی را ایفا می‌کند؛ خطوط آبی که از استخر آغاز می‌شوند، در کف، دیوارها و بخش‌هایی از فضای داخلی ادامه پیدا کرده‌اند و به‌عنوان یک عنصر بصری، ارتباط میان فضاهای مختلف را شکل می‌دهند. این رنگ در کنار حضور آب، حس زندگی و آرامش را به محیط اضافه کرده است.

در بخش بیرونی، فضای اطراف استخر بازطراحی شده و با افزودن پله‌ها و فضاهای نشیمن، به محلی برای استراحت و استفاده روزمره تبدیل شده است. همچنین درختان قدیمی حفظ و فضای سبز جدیدی برای بهبود شرایط محیطی اضافه شده‌اند.

در فضای داخلی نیز پنجره‌های بزرگ شیشه‌ای برای ورود نور طبیعی و ارتباط بیشتر با فضای بیرون طراحی شده‌اند. آشپزخانه‌ای بزرگ با پیشخوان مناسب برای دورهمی‌ها و جزئیات معماری برای کنترل نور خورشید، از دیگر تغییرات این بازسازی است.

در ادامه گزارش تصویری «خط معمار» از خانه انتظار در تهران را مشاهده می‌کنید.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از برترین ها؛این عمارت در زمینی به مساحت ۱۰۳۶ مترمربع ساخته شده و حدود ۷۰۰ مترمربع زیربنا دارد؛ پروژه‌ای که طراحی آن توسط دفتر معماری امین فردوسی انجام شده و در آن آجر، چوب، سنگ، سیمان، ورق فولادی و کاشی‌های لعاب‌دار دست‌ساز کنار هم قرار گرفته‌اند.

داستان «عمارت چشمه» از جایی جالب می‌شود که کارفرما، برای اقامت دائم، خانه‌ای با حال‌وهوای ابنیه سنتی ایرانی می‌خواسته؛ اما قرار نبوده کسی در قرن چهاردهم زندگی کند و امکانات قرن‌های گذشته را داشته باشد! بنابراین آسانسور، تهویه مطبوع و فناوری‌های امروزی هم وارد این خانه شده‌اند تا سنت، قربانی نوستالژی نشود.

نتیجه، خانه‌ای است که از یک طرف نشانه‌های معماری ایرانی را به رخ می‌کشد و از طرف دیگر نمی‌خواهد وانمود کند هنوز در خانه‌های چندصد سال پیش زندگی می‌کنیم. آجر و چوب و کاشی دست‌ساز در کنار جزئیات مدرن قرار گرفته‌اند؛ ترکیبی که عمارت را بیشتر شبیه یک بازخوانی امروزی از خانه ایرانی کرده تا یک ویلای سنتی معمولی.

حالا که تصاویر این پروژه منتشر شده، شاید سؤال جالب‌تر این باشد: اگر قرار باشد معماری ایرانی دوباره به خانه‌های امروز برگردد، آیا نتیجه باید همین باشد؟ خانه‌ای که نه کاملاً سنتی است و نه تسلیم ظاهر مدرن؛ چیزی بین گذشته‌ای که هنوز جذاب است و زندگی امروزی که نمی‌شود از امکاناتش گذشت.

در ادامه تصاویر «عمارت چشمه» در لواسان را ببینید؛ پروژه‌ای از امین فردوسی که تلاش کرده میان معماری سنتی ایرانی و سبک زندگی امروز، یک مصالحه نسبتاً شیک برقرار کند.

به گزارش«خلیج فارس» به نقل از برترین‌ها؛ همه‌چیز از یک درخت توت قدیمی شروع شد؛ درختی که قرار نبود قربانی ساخت‌وساز شود، بلکه قرار بود قلب خانه باشد. معماران «استودیو معماری سیزده درجه» در طراحی این خانه در یزد، به جای حذف درخت، تمام فضا را با احترام به آن شکل داده‌اند؛ نتیجه، خانه‌ای است که نور، آجر، سایه و حیاط، همگی دور یک درخت نفس می‌کشند. در ادامه گزارش خط‌معمار از این خانه را می‌خوانید:

کارفرما| یزد| درخت

کارفرما که کودکی‌ اش را در خانه‌ باغ‌های اطراف یزد گذرانده بود، اکنون زمینی‌ برای سکونت در محله‌ ای نو خریده است. زمینی که در آن یک درخت توت تنومند قد برافراشته، سایه گسترانیده، و از همان لحظه‌ ی اول در دل کارفرما جا خوش کرده بود…

درخت در آغوش

درخت در این پروژه نه تنها تک عنصر زیباشناختی سایت، بلکه سایه‌ ساری بود که از نفوذ آفتاب سوزان یزد به داخل فضاهای همکف جلوگیری می‌کرد. تصمیم بر این شد که درخت حفظ و در آغوش کشیده شود.

آفتاب | محرمیت | تماشا

ایده‌ی پوسته آجری در این خانه همزمان چند کارکرد را به عهده می‌گیرد. اول اینکه نمای نامنظمِ فضاهای پشتی را پوشانده و اسنجام بصری می‌بخشد. دوم، با ایجاد سایه و تصفیه‌ی نور، فضاهای داخلی را از آفتاب سوزان و تند یزد در امان قرار می دهد. سوم، برای طبقه‌ی بالا محرمیت ایجاد کرده و باعث می‌شود در مهتابی بالا بتوان با خیال راحت بدون ترس از دیده شدن، استراحت کرد. چهارم، برای نما یک بافت ایجاد می کند که همزمان جذاب و غیرتکراری است. و درنهایت با روزنه هایش، تماشای درخت توت را ممکن می‌سازد.

می‌توان گفت پوسته در نسبت با درخت و آفتاب شکل گرفته و خود را به پیرامون  گسترانده است.

آجر | بافت | پوسته

در خانه درخت، مصالح گوناگون هر کدام با بافت مخصوصِ خود در کنار یکدیگر به آرامی نشسته‌اند. این همنشینی به گونه‌ایست که هیچ کدام از مصالح، دیگری را تحت الشعاع قرار نمی‌دهد.

درخت و حیاط، گویی صحنه‌ی نمایش است و بقیه‌ی فضاها در نسبت با این صحنه نمایش شکل گرفته اند.

پیوند درون و بیرون

پوسته‌ ی آجری مستقیم به ساختمان نچسبیده، بلکه به صورت لایه لایه خود را در نسبت با فضاهای داخلی گسترانیده است. گاه از پنجره فاصله گرفته تا فرصتی برای باغچه‌ای کوچک در لبه‌ اش فراهم شود. گاه نیز به جداره‌های جانبی نفوذ کرده تا مرز میان درون و بیرون ساختمان را کمرنگ کند.

نورگیرها و حیاط‌های داخلی خانه به گونه‌ای جانمایی شدند تا تمامی فضاها بهره‌ای از هوای تازه و روشنایی داشته باشند. در این ترکیب، پنجره‌ها صرفاً بازشو نبودند، بلکه بدل به درگاه‌هایی شدند برای ارتباط و تعامل با بیرون.

در ادامه تصاویری از این ساختمان زیبا را مشاهده می‌کنید: