روایت الیکا عبدالرزاقی از روزهای تلخ بازیگری

الیکا عبدالرزاقی: در آن پروژه تقریبا همه عوامل از نویسنده گرفته تا بازیگر به شهرت عجیبی رسیده بودیم. البته شاید نویسنده ها مثل شما و برادران قاسم خانی از قبل این شهرت را داشتید اما خب من تازه در قهوه تلخ داشتم شهرت را تجربه می کردم.

در هنگام فیلمبرداری یک سری آدم هایی که در پروژه حضور داشتند شروع کردند به زاویه گرفتن با من. یعنی پیش خودشان میگفتند: الان چرا عبدالرزاقی معروف شده است؟

ولی من پیش خودم می گفتم: خب بقیه هم معروف شده اند یا حالا معروف بوده اند و من هم خب بالاخره تازه معروف شده ام.

ژوله: منظورت از این که با تو زاویه گرفتند چیست؟

عبدالرزاقی: به تدریج کمتر با من حرف می زدند. وقتی من وارد اتاق می شدم، همه ساکت می شدند. البته همه عوامل این طوری نبودند ولی یک عده ای با من این طوری رفتار کردند.

بعد من تصمیم گرفتم که نه مصاحبه کنم و نه اجازه بدهم که عکسم را مجلات روی جلد خودشان چاپ کنند. یعنی برنامه زندگی من این طوری شده بود که خانه که می رفتم فقط می خوابیدم و بعد که می آمدم سر صحنه،سکانس خودم را بازی می کردم و بعد می رفتم اتاق لباس و آن جا گریه می کردم و بعد هم می رفتم زیر میز یکی از همکاران می خوابیدم.

فقط یکی از همکاران یعنی خانم سحر جعفری جوزانی وقتی متوجه ناراحتی من شدند به من گفتند: ناراحت نباش حتما یک چیزی شدی و موفق بوده ای که این قدر پشت سرت حرف می زنند.