آقایان! نعل وارونه نزنید

مهدی جعفری زاده

رئیس سازمان امور مالیاتی کشور گفته: «اگرچه اعتراضات اخیر به دلیل نوسانات اقتصادی بود، اما مردم به مالیات اعتراضی نداشته اند.»

آیا واقعا برداشت ایشان و مردم نسبت به وضعیت پرداخت مالیات یکسان است؟ آیا مردم از پرداخت مالیات به شیوه ای که بیش از نیمی از اقتصاد کشور و خزانه مملکت آن استوار است و از جیب مردم گرفته می شود، راضی اند؟ آیا نسبت خدماتی که به جامعه داده می شود با مالیات اخذ شده متناسب است؟ بارها مسئولان ما گفته اند مالیات دهندگان آمریکا اجازه به دولت شان نمی دهند که چنین و چنان کنند آیا مالیات دهندگان ایران هم این قدر قدرت دارند و برطبق خواست آنها روزگار می چرخد؟

جناب رئیس سازمان امور مالیاتی کشور گمان کرده اند که مردم اگر از عملکرد وزارتخانه و سازمانی ناراضی بودند، حتما باید جلو ساختمان آن و یا در شعارهایشان اعتراض خود را بیان کنند. اگر این طور بود مردم باید هر روز برای عملکرد هر وزارتخانه و سازمانی شعار جداگانه ای سرمی دادند و جلوی آن تجمع می کردند، در حالی که شیوه اعتراض در هیچ نقطه ای از جهان این گونه نیست.

اگر مردم مثلاً به مسائل و مشکلات اقتصادی اعتراض دارند، اعتراض به مجموعه دستگاههای اقتصادی است که شامل چندین وزارتخانه و سازمان و حتی عملکرد مجلس در این راستا و دیگر نهادها و اشخاص تصمیم ساز و تصمیم گیر می شود. چه نیازی است که حتماً باید نسبت به موضوع مالیات، اعتراض جداگانه و ویژه داشته باشند؟ مگر مسئولان ما باید حتما مردم به عملکرد آنها اعتراض کنند تا به فکر راه چاره بیفتند؟ آیا مردم برای بروز دادن و اثبات نارضایتی خود مثلا باید نسبت به دارو و درمان، سوخت و انرژی، مسکن و وضعیت راه ها و تصادفات، آموزش و هزینه های آن، مالیات، بیمه و… حتما به اسم و رسم آنها را صدا کنند و فریاد سردهند؟

یکی از مشکلات برخی از مسئولان همین برداشت اشتباه از خواسته های مردم است و از همین جاست که معلوم می شود «فهم مشترکی» بین برخی از مسئولان و مردم وجود ندارد.

نهایتا اینکه منشا اعتراضات اخیر اقتصادی بوده و بدون استثنا شامل همه دستگاهها بوده، از این رو هیچ دستگاهی نباید همه تقصیرها و ضعف ها را متوجه سایرین کند و عملکرد خود را برای مردم قابل قبول بداند.