انتقاد صریح یک روزنامه به چند نماینده تندرو؛ عددی نیستید

در میان منتقدان اما افرادی وجود دارند که مواجهه آنان اثبات می‌کند پای اغراضی سیاسی وسط است. برخی از این افراد در میانه جنگ، تعطیلی جلسات مجلس را به‌مثابه ابزاری برای غرض‌ورزی و تسویه‌حساب‌های سیاسی خود مورد سوءاستفاده قرار می‌دادند. این طیف از افراد که اقلیتی پر سروصدا و کم‌فایده در مجلسند، هم‌زمان با برگزاری انتخابات هیئت‌رئیسه، مجلس را به نقض قانون محکوم کرده و با همین استدلال انتخابات هیئت‌رئیسه را تحریم کردند و حاشیه دیگری در فضای رسانه‌ای به راه انداختند. به راه انداختن حواشی رسانه‌ای در مورد برگزاری انتخابات هیئت‌رئیسه در شرایطی که این امکان وجود داشت که انتقادات و اختلاف‌نظرها به شیوه‌ چهارچوب‌دارتر و ساختارمندتر حل شود، این شائبه را تقویت می‌کند که دغدغه آنان که این هیاهوها را به راه می‌اندازند نه نگرانی از کارهای روی زمین‌مانده مجلس که به‌خطرافتادن منافع و مطامع سیاسی‌شان است.

کارنامه درخشان نماینده پرهیاهوی مجلس

سؤالی که در این میان قابل‌طرح است، این است که آیا نمایندگانی که در حال حاضر نگران تعطیلی مجلسند در دوران پیش از جنگ و در جریانی که جلسات علنی مجلس به‌صورت منظم برگزار می‌شد، اقدامات چشمگیری انجام دادند؟

«فرهیختگان» پیش‌ازاین به بررسی وظایف نمایندگی حمید رسایی یکی از نمایندگان مجلس پرداخت که از مخالفان وضعیت فعلی مجلس است. در بخشی از این گزارش، اشاره شده بود که در مدت حضور او در مجلس دوازدهم تنها 2 طرح از سوی او پیشنهاد شده بود که هر دوی آنها رد شده بودند. او همچنین در 37 جلسه در رأی‌گیری مشارکت نداشته و در واقع یکی از اصلی‌ترین اقداماتی را که نمایندگان حاضر در جلسه علنی می‌بایست انجام دهند (مشارکت در رأی‌گیری) انجام نداده است. بر این مبنا نمی‌توان این استدلال را پذیرفت که این طیف از نمایندگان نگران کارهای روی زمین‌مانده مجلسند؛ چراکه کارنامه فعالیت آنان در مجلس از واقعیت‌ها سخن می‌گوید.

نقد کنید، بهانه‌گیری نه

بااین‌حال این گزاره قابل‌بررسی است که مجلس می‌تواند برخی جلسات را به‌صورت علنی و با رعایت پروتکل‌های امنیتی برگزار کند و یک معنا این انتقاد را وارد دانست که مجلس باید باز شود. اما نکته‌ای که در این میان حائز اهمیت است هیاهوی بی‌معنای برخی نمایندگان مجلس در ماجرای اخیر است که سابقه فعالیت آنان روشن می‌کند آنان نه نگران پیشبرد امور مجلس که بیشتر به دنبال غرض‌ورزی‌هایشانند. طرح موضوعی مثل تحریم انتخابات هیئت‌رئیسه اثبات می‌کند که پای بهانه‌جویی و ایرادگیری به هر دلیلی وسط است.

البته میزان مشارکت نمایندگان در همین انتخابات حساس و عدم مشارکت تنها 2 درصد از نمایندگان اثبات کرد که برعکس صدای بلند این چهره‌ها، وزن واقعی آنان در بهارستان چشمگیر نیست؛ چراکه از 285 نماینده حاضر 279 نفر حاضر بودند که از این تعداد 3 نفر در انتخابات مشارکت نکردند که یکی از آنها نماینده همیشه منتقد مجلس است.نکته اساسی آن است که انتقاد حتی در موقعیتی که کشور در جنگ و بحران است نباید از دستور کار خارج شود؛ چراکه به بهبود مدیریت در کشور کمک می‌کند، اما بهانه‌گیری، غرض‌ورزی و تسویه‌حساب سیاسی، جز آنکه به دشمنی گرا دهد که به دنبال درهم شکستن وحدت ملی است، نتیجه دیگری به همراه ندارد و به‌مثابه سمی مهلک عمل می‌کند.