باشکوه اما فروتن مثل تیم ملی فوتبال ساحلی

می‌گویند کرگدن‌ها‌ وقتی در بیشه‌زار راه می‌روند، به بوته‌ها و درختچه‌ها که می‌رسند، به جای کج کردن راه، مستقیم از روی ‌آن‌ها رد می‌شوند. نشانه‌ای از قدرت، صلابت و تسلیم‌ناپذیری. با این همه آن‌ها به این هم شهره‌اند که خیلی اهل هیاهو نیستند. نه شاخ و شانه می‌کشند، نه جلوه‌گری می‌کنند.

وقتی به تیم ملی فوتبال ساحلی ایران فکر می‌کنم به همان اندازه که چالاکی، سرزندگی، مهارت و دست‌نیافتنی بودن بازیکنان برایم ستودنی است و سزوار لقب «یوزپلنگ»، اما آرامش، وقار و بی‌هماوردی و پرهیزشان از جنجال و خودنمایی، کرگدن‌ها را به خاطرم می‌آورد. شاعرانه‌اش می‌شود: به تنهایی سفر کن، وسیع باش، سر به زیر و فروتن؛ به‌سان کرگدن!

آن‌ها سال‌هاست می‌درخشند و مدال می‌آورند. در جام جهانی، در جام بین‌قاره‌ای، در آسیا، … و حالا در دشوارترین روزهای این سرزمین، وقتی با قلبی زخمی و سوگوار و تحمل رنج سفری دور و دراز عازم چین شدند، از نخستین بازی تا فینال با قدرت به زمین رفتند و با جشنواره‌ای از گل‌های زیبا به رختکن برگشتند. در فینال هم عمان را شکست دادند، مدال طلا را به گردن آویختند و بر بام مسابقات ایستادند.

تیمی که کاپیتان آن «مهدی شیرمحمدی» نشان داد چرا شایسته آن بوده که پرچم‌دار و پیش‌قراول کاروان ایران باشد. تیمی که بخش زیادی از وقارش را مرهون سرمربی‌اش «علی نادری» است که در حساس‌ترین مسابقات جهانی تا مسابقاتی که با تفاضل گل بالا پیروز شده، همواره محترم، صبور و سخت‌کوش باقی مانده، پشت هیچ بهانه‌ای پنهان نشده و خودش را جلوی دوربین هیچ عکاسی پرت نکرده که در قاب تحسین‌ها قرار بگیرد.

مدال‌ها و موفقیت‌های ورزشی در روزهای معمولی هم شیرین است چه رسد به روزهایی که سپری می‌کنیم. بازیکنان تیم ملی فوتبال ساحلی، پرچم ایران را در روزگاری برافراشتند که سرزمین مادری‌شان آماج گلوله و البته نیش و کنایه برخی شد که «فارسی» حرف می‌زنند اما هم‌وطن نیستند. همان‌ها که می‌گویند چرا با این پیراهن و پرچم بازی می‌کنید؟ چرا مسابقه می‌دهید؟ چرا شکست نمی‌خورید؟ چرا اصلاً نفس می‌کشید؟!

آن‌ها در روزهایی که زمین شنی محل تمرین‌شان هم بوی باروت می‌داد، بی‌هیاهو عرق ریختند، آماده شدند و حالا دست پر به وطن برمی‌گردند. ماموریت انجام شد! در سکوت، کاپ قهرمانی را  در یکی از قفسه‌های شیشه‌ای سالن-موزه روابط عمومی فدراسیون فوتبال قرار می‌دهند، بعد چمدان‌های‌شان را دست می‌گیرند و می‌روند شهرهای‌شان. بی‌هیچ فخرفروشی یا منت گذاشتنی. آن‌ها سربازان فروتنی هستند که بیشتر عمرشان را «پا برهنه» روی ماسه‌های نرم و شور وطن سپری می‌کنند. شاید برای همین است که عشق به «ایران» این‌طور در رگ‌هایشان جاری است.