بلوایی که «نیما تکیدو» در ایران‌مال به پا کرد!

خلیح فارس: ساعت از سه بعدازظهر گذشته بود که نیما رضایی، معروف به نیما تکیدو از میان جمعیتی که از ساعت‌ها قبل در لابی ایران‌مال منتظرش بودند، عبور کرد. چند ثانیه بعد، فریادها بلندتر شد و موجی از هواداران از هر طرف به سمت او حرکت کردند. بعضی‌ها موبایلشان را برای فیلمبرداری بالا گرفته بودند و بعضی دیگر تلاش می‌کردند خودشان را به چند قدمی او برسانند. فشار جمعیت اما آن‌قدر زیاد شد که دیگر نه راهی برای عقب رفتن وجود داشت و نه جایی برای ایستادن؛ نیما تعادلش را از دست داد، کنار حوض آب افتاد، از ناحیه پا آسیب دید و دقایقی بعد به بیمارستان منتقل شد. ایونت همانجا به پایان رسید.

به گزارش فرارو، ویدئوهای این حادثه خیلی زود به شبکه‌های اجتماعی رسید. راهروهایی مملو از جمعیت، نوجوان‌هایی که فریاد «نیما، نیما» می‌کشیدند و مامورانی که تلاش می‌کردند او را از میان ازدحام خارج کنند.

سابسکرایب در یوتیوب داشت که پس از وایرال شدن تصاویر ایران‌مال به حدود ۹۵۰ هزار نفر رسید. او در اینستاگرام نیز حالا یک‌ونیم میلیون دنبال‌کننده دارد.

ماجرا چند روز قبل آغاز شد. نیما تکیدو از برگزاری ایونتی رایگان با عنوان «رانی ورد کاپ» خبر داد. این برنامه ابتدا قرار بود ۲۸ تیر در ایران‌مال برگزار شود. استقبال از ثبت‌نام اما آن‌قدر زیاد بود که زمان برگزاری تغییر کرد. تاریخ جدید، جمعه دوم مرداد اعلام شد، از ظهر تا هشت شب با ظرفیت حدود پنج هزار نفر که ثبت‌نام آن ظرف چند دقیقه تکمیل شد.

با این حال، صبح روز جمعه جمعیتی بسیار بیشتر از ظرفیت اعلام‌شده خودشان را به ایران‌مال رساندند. بسیاری حتی بلیت هم نداشتند و فقط برای دیدن نیما آمده بودند. از ساعت‌های ابتدایی روز، لابی‌ها و راهروهای اطراف محل برگزاری پر شد و هرچه به زمان حضور نیما نزدیک‌تر می‌شد، به تعداد جمعیت هم اضافه می‌شد.

همزان با ورود نیما، نظم جمعیت کاملا از بین رفت. در ویدئوهایی که از این ایونت بیرون آمده، صدها نفر تقریبا هم‌زمان به سمت او حرکت می‌کنند. بعضی‌ها موبایلشان را برای فیلمبرداری بالا گرفته‌اند و بعضی دیگر در تلاشند خودشان را به او برسانند. در عرض همین چند ثانیه، کنترل اوضاع از دست برگزارکنندگان خارج شد.

او تصویری از پای آسیب‌دیده‌اش را که آتل بسته بود، در استوری اینستاگرام منتشر کرد. این استوری، گمانه‌زنی‌ها درباره وضعیت جسمی او را تا حد زیادی پایان داد.

با وجود آنکه گزارش‌های منتشرشده از بهبود وضعیت جسمی او حکایت دارند، تصاویر این ازدحام همچنان پرسشی را در شبکه‌های اجتماعی پررنگ می‌کنند: چگونه یک یوتیوبر توانست هزاران نفر را به یک نقطه از شهر بکشاند؟

شهرت مجازی در فضای واقعی

تا همین چند سال پیش، اگر قرار بود هزاران نفر برای دیدن یک چهره مشهور بروند، احتمالا پای مسابقه فوتبال، کنسرت یا اکران فیلم در میان بود. اتفاق ایران‌مال اما نشان داد حالا چهره‌ها در شبکه‌های اجتماعی می‌توانند بدون سابقه حضور در تلویزیون یا سینما هزاران نفر را به یک نقطه از شهر بکشانند.

نیما تکیدو تنها نمونه این ماجرا نیست. در سال‌های اخیر، بسیاری از تولیدکنندگان محتوای فارسی در یوتیوب، اینستاگرام و دیگر شبکه‌های اجتماعی، مخاطبان میلیونی پیدا کرده‌اند. مخاطبانی که ارتباطشان با این چهره‌ها، با رابطه سنتی میان سلبریتی و هوادار تفاوت دارد. آن‌ها هر روز ویدئوها را می‌بینند، استوری‌ها را دنبال می‌کنند، در لایوها حضور دارند و گاهی حس می‌کنند فردی را که تا به حال از نزدیک ندیده‌اند، کاملا می‌شناسند.

همین حس نزدیکی برای بسیاری از نسل زدی‌ها فقط به ملاقات با یک چهره مشهور خلاصه نمی‌شود. آن‌ها قرار است کسی را ببینند که مدت‌هاست زندگی‌اش را دنبال کرده‌اند. به همین دلیل هم حاضرند ساعت‌ها در صف بمانند یا حتی از شهرهای دیگر خودشان را به محل برگزاری برسانند.

رایگان بودن برنامه هم در این استقبال بی‌تاثیر نبود. در شرایط اقتصادی فعلی که اغلب برنامه‌های تفریحی هزینه‌بر هستند، احتمال اینکه دامنه مخاطبان یک ایونت رایگان با حضور چهره‌ای پرطرفدار از کسانی که ثبت‌نام کرده‌اند، فراتر رود بسیار بالاست.

از جایی به بعد، دیگر مسئله فقط زیاد بودن جمعیت نیست. متخصصان این وضعیت را «ازدحام فشاری» یا Crowd Crush  می‌نامند. لحظه‌ای که تراکم جمعیت آن‌قدر زیاد می‌شود که افراد دیگر حتی اختیار حرکت بدن خود را هم ندارند و با موج جمعیت جابه‌جا می‌شوند. در چنین شرایطی، حتی اگر هیچ‌کس قصد هل دادن دیگری را نداشته باشد، فشار جمعیت به زمین خوردن، آسیب‌دیدگی و در موارد شدیدتر، خفگی ناشی از فشار بر قفسه سینه منجر خواهد شد.

اتفاق ایران‌مال خوشبختانه به چنین سرانجامی نرسید ولی تصاویری که از آن رویداد بیرون آمد، مشخص کرد فاصله چندانی با یک وضعیت بحرانی نداشت. دقیقا در همان لحظاتی که دیگر نه برگزارکنندگان می‌توانستند مسیر حرکت جمعیت را کنترل کنند و نه خود افراد اختیار چندانی بر حرکتشان داشتند.