تصاویر/ زلزله ونزوئلا با 900 کشته

عملیات جست‌وجو و نجات همچنان ادامه دارد. امدادگران و داوطلبان در شهرهای آسیب‌دیده، به‌ویژه «لا گوایرا» و بخش‌هایی از «کاراکاس» (پایتخت) در حال بیرون کشیدن افراد گرفتار زیر آوار هستند. کمبود ماشین‌آلات سنگین باعث شده در بسیاری از مناطق عملیات با دست انجام شود.

وضعیت اضطراری در سراسر کشور اعلام شده است. دولت ونزوئلا پس از وقوع دو زمین‌لرزه قدرتمند، وضعیت اضطراری اعلام و مدارس و بسیاری از مراکز دولتی را تعطیل کرد.

زمین‌لرزه دوم، یکی از شدیدترین زلزله‌های تاریخ معاصر ونزوئلا است. به گفته سازمان زمین‌شناسی آمریکا، دو زلزله ونزوئلا به بزرگی 7.2 و 7.5 ریشتر تنها 39 ثانیه با یکدیگر فاصله داشتند. زلزله 7.5 قوی‌ترین زمین‌لرزه ثبت‌شده در ونزوئلا از سال 1900 تاکنون به شمار می‌رود.

خسارت‌های گسترده به ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها گزارش شده است. بیش از 100 ساختمان در ایالت «لا گوایرا» فروریخته و صدها ساختمان دیگر در مناطق مختلف آسیب دیده‌اند. همچنین به فرودگاه بین‌المللی «سیمون بولیوار» پایتخت، بیمارستان‌ها، شبکه برق و آب و برخی مسیرهای حمل‌ونقل خسارت وارد شده است.

کمک‌های بین‌المللی در حال ورود به ونزوئلا است. کشورهای مختلف از جمله آمریکا، اسپانیا، ایران، کوبا، مکزیک، قطر، چین و چند کشور دیگر تیم‌های امداد، تجهیزات و کمک‌های پزشکی اعزام کرده‌اند. دولت آمریکا نیز بسته کمک اضطراری 150 میلیون دلاری اعلام کرده است.

سازمان‌های امدادی نسبت به تشدید بحران انسانی هشدار داده‌اند. دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل و سازمان‌های امدادرسان اعلام کرده‌اند این زلزله وضعیت میلیون‌ها نفر را که پیش از این نیز به کمک‌های انسانی نیاز داشتند، وخیم‌تر خواهد کرد.

کارشناسان سازمان ملل هشدار داده‌اند احتمال افزایش قابل توجه تلفات وجود دارد. با ادامه عملیات آواربرداری، برآوردهای اولیه نشان می‌دهد شمار واقعی قربانیان ممکن است بسیار بیشتر از آمار رسمی فعلی باشد.

شهری که شب را در خیابان گذراند

خبرنگار رویترز از کارآکاس نوشت: کمتر از یک دقیقه طول کشید تا زندگی هزاران نفر در شمال ونزوئلا زیر و رو شود. نخستین لرزش، مردم را از خانه‌ها و محل کار بیرون کشید، اما هنوز بسیاری فرصت نکرده بودند به فضای باز برسند که زمین دوباره با شدتی بیشتر به لرزه درآمد.

در «کاراکاس» و شهر ساحلی «لا گوایرا»، ساختمان‌ها یکی پس از دیگری فرو ریختند. ستون‌های گرد و غبار، آسمان شهر را پوشاند و صدای آژیر آمبولانس‌ها با فریاد کسانی که عزیزانشان را صدا می‌زدند در هم آمیخت. بسیاری از مردم تا صبح جرأت بازگشت به خانه‌های خود را نداشتند و شب را در پارک‌ها، خیابان‌ها و میدان‌های شهر سپری کردند؛ در حالی که پس‌لرزه‌ها همچنان ادامه داشت.

جست‌وجو با دست‌های خالی

در محله‌های ویران‌شده «لا گوایرا»، امدادگران تنها کسانی نبودند که میان آوارها به دنبال بازماندگان می‌گشتند. صدها شهروند عادی، همسایه‌ها، دوستان و اعضای خانواده، بدون تجهیزات تخصصی، با دست، بیل و تکه‌های آهن، آوار را کنار می‌زدند.

هر چند دقیقه سکوت برقرار می‌شد؛ همه گوش می‌دادند تا شاید صدایی از زیر بتن‌ها شنیده شود. گاهی صدای ضربه‌ای ضعیف، امید تازه‌ای ایجاد می‌کرد و عملیات نجات از سر گرفته می‌شد. اما کمبود جرثقیل، بیل مکانیکی و تجهیزات سنگین باعث شده است بسیاری از عملیات‌ها ساعت‌ها طول بکشد و احتمال زنده ماندن گرفتارشدگان کاهش یابد.

بیمارستان‌هایی که به خیابان منتقل شدند

خبرنگار رویترز افزود: شدت زمین‌لرزه تنها ساختمان‌های مسکونی را ویران نکرد. برخی بیمارستان‌ها نیز آسیب دیدند و پزشکان ناچار شدند بیماران را با تخت و ویلچر به خیابان منتقل کنند.

تصاویر منتشرشده از «کاراکاس» نشان می‌دهد بیماران در کنار خیابان، زیر چادرهای موقت یا حتی در فضای باز تحت درمان قرار گرفته‌اند. پزشکان و پرستاران بدون وقفه کار می‌کنند، در حالی که شمار مجروحان لحظه‌به‌لحظه بیشتر می‌شود و امکانات درمانی پاسخگوی حجم مصدومان نیست. بیمارستان‌های صحرایی نیز برای کاهش فشار بر مراکز درمانی برپا شده‌اند.

 انتظار در کنار آوار

خبرنگار روزنامه آمریکایی وال استریت ژورنال در ونزوئلا هم نوشت: برای بسیاری از خانواده‌ها، سخت‌ترین بخش حادثه نه لحظه وقوع زلزله، بلکه ساعت‌های پس از آن است.

ده‌ها نفر کنار ساختمان‌های فروریخته ایستاده‌اند و چشم از آوار برنمی‌دارند. برخی نام عزیزان خود را فریاد می‌زنند، برخی عکس آنان را در دست گرفته‌اند و عده‌ای دیگر فقط منتظرند تا امدادگران خبری از زیر آوار بیاورند.

همزمان، فهرست افراد مفقودشده هر ساعت طولانی‌تر می‌شود. خانواده‌ها در شبکه‌های اجتماعی و وب‌سایت‌های مردمی، نام و تصویر بستگان خود را منتشر می‌کنند، به این امید که کسی خبری از آنان داشته باشد.

شهری در خاموشی

خبرنگار روزنامه فرانسوی لوموند هم گزارش داد: پس از زمین‌لرزه، برق بسیاری از مناطق قطع شد و ارتباطات اینترنتی و تلفنی با اختلال روبه‌رو شد. با فرارسیدن شب، خیابان‌های تاریک تنها با نور خودروهای امدادی، چراغ‌قوه داوطلبان و نور تلفن‌های همراه روشن بود.

قطع برق، عملیات نجات را دشوارتر کرد. امدادگران ناچار بودند در میان ساختمان‌های نیمه‌ویران با احتیاط حرکت کنند، زیرا خطر فروریختن سازه‌های آسیب‌دیده در هر لحظه وجود داشت. در همین حال، پس‌لرزه‌های مکرر، اضطراب ساکنان را دوچندان کرده بود.

زمین‌لرزه زمانی رخ داد که ونزوئلا سال‌هاست با مشکلات اقتصادی، کمبود تجهیزات درمانی و فرسودگی زیرساخت‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند. همین موضوع سبب شده پیامدهای این فاجعه بسیار سنگین‌تر از یک بلای طبیعی معمولی باشد.

کارشناسان معتقدند بازسازی ساختمان‌های فروریخته، مدارس، بیمارستان‌ها و شبکه‌های آب و برق ممکن است سال‌ها زمان ببرد. در حالی که عملیات نجات هنوز ادامه دارد، بسیاری از خانواده‌ها نمی‌دانند چه زمانی می‌توانند دوباره به خانه‌های خود بازگردند یا اصلاً خانه‌ای برای بازگشت باقی مانده است یا نه.

نخستین ۷۲ ساعت سرنوشت‌ساز

خبرنگار روزنامه انگلیسی گاردین هم از ونزوئلا نوشت: کارشناسان امداد و نجات معتقدند سه روز نخست پس از زلزله، مهم‌ترین فرصت برای نجات افرادی است که زیر آوار گرفتار شده‌اند. به همین دلیل، دولت ونزوئلا و کشورهای کمک‌کننده تلاش کرده‌اند ماشین‌آلات سنگین، سگ‌های زنده‌یاب و تیم‌های تخصصی را هرچه سریع‌تر به مناطق آسیب‌دیده برسانند.

با این حال، بسته بودن بخشی از فرودگاه‌ها، آسیب دیدن جاده‌ها و کمبود تجهیزات، روند امدادرسانی را کند کرده است. در بسیاری از محله‌ها، مردم همچنان پیش از رسیدن نیروهای رسمی، خود عملیات جست‌وجو را آغاز کرده‌اند.