درد ادامه‌دار شهروندان «جمی» با بمب‌های خوشه‌ای دشمن

به گزارش خلیج فارس به نقل از ایرنا، بیش از ۱۲۰ شب است که زنی در یکی از جنوبی‌ترین نقاط میهن، قهقهه خنده و شادی واپسین لحظات تعطیلات نوروزش را در میان صدای انفجار برخاسته از بمب‌های خوشه‌ای دشمن آمریکائی-صهیونیستی گم کرده و رد آن را در پای زخم خورده و بی جانش جستجو می‌کند.

این روزها که جنگ با داغ‌های بر دل نهاده و خشم خفته مردم ایران در امتداد امید، صلابت و اقتدارشان ادامه دارد، فاطمه یکی از ۱۹ زخمی حادثه ۱۳ بدر نوروز امسال، تازه پس از ۴ ماه به خانه باز می‌گردد و امید دوباره راه رفتن را در صفحه‌های دردناک خاطرات و رعب نشسته بر دلش جستجو می‌کند.

روز فاجعه

۱۳ فروردین ماه ۱۴۰۵ زن جوانی به همراه خانواده همسرش به رسم هر سال برای بجا آوردن آیین نیاکان خود و به قصد گردش و تفریح در خنکای نسیم بهاری شهرستان جم از خانه خارج شده و به باغ خانوادگیشان در روستای “علی‌آباد” عزیمت کردند.

فاطمه در این باره به خبرنگار ایرنا بیان کرد: چند دقیقه از حضورمان در باغ نگذشته بود که صدای جنگنده‌های دشمن بر فراز آسمان به گوش رسید و سپس متوجه برخورد موشک در نزدیکی محل اسکان شدیم، برغم اینکه تا اینجای گردش هیچ یک دچار آسیب نشده بودند برای حفظ امنیتمان تصمیم بر ترک محل و رفتن به خانه گرفتیم.

چند وسیله را برداشتم، به سمت وسیله نقلیه رفتم و پس از چندگام سکوتی کر کننده تمام سرم را فراگرفت و چشمم در سیاهی خیره کننده‌ای فرو رفت، پس از گذشت دقایقی با صدای نگران پدرم بهوش آمده و درد شدیدی در پایم پیچید و از چشم‌های نگران اطرافیان متوجه مصدومیتو جراحت هیا وارده به بدنم شدم، با چشمانم بدنبال همسرم بودم که او را در گوشه‌ای دیگر غرق در خون یافتم.

آن طرف‌تر هر دوپای یکی از زنان فامیل بر اثر انفجار دچار آسیب شدید شده بود، پدری نوزاد خود را در آغوش کشیده و سپر او می‌شود که ترکش از پوست سرش عبور می‌کند، چندین کودک، زن، پدر، همسر و مادر در برابر چشمان عزیزانش تنها به جرم گام نهادن در طبیعت و نه سلاح هسته‌ای یا تهدیدی برای جوامع بین الملل دچار آسیب شدند.

فاطمه ادامه داد:با کمک همراهان به سختی سوار ماشین یکی از دوستان و راهی بیمارستان شدیم، دست و پایم هیچ حسی نداشت، چند دقیقه‌ای از باغ دور شدیم که متوجه مسدود کردن مسیر توسط نیروهای امنیتی برای انجام عملیات خنثی سازی شدیم.

۱۹ نفر بر اثر اصابت بمب‌های کنسروی در جم مجروح شدند

در شب حادثه معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری بوشهر از مجروح شدن ۱۹ نفر در ارتفاعات شهرستان جم، ناشی از حمله صهیونی-آمریکایی خبر داد.

احسان جهانیان این حادثه را در پی سقوط یک پرتابه حاوی قطعات انفجاری در اطراف روستاهای علی‌آباد و گلوکلات دایو در شهرستان جم، عنوان و تاکید کرد: شهروندان مصدوم تنها برای طبیعت‌گردی به منطقه رفته بودند.

وی اظهار کرد:در یکی از تهاجم‌های هوایی، پرتابه‌ای حاوی تکه‌های انفجاری در اطراف روستاهای علی‌آباد و گلوکلات دایو شهرستان جم بر زمین اصابت کرده و این قطعات با فاصله زمانی کوتاهی از یکدیگر منفجر شده‌اند.

در پی این حادثه کارشناسان و مسئولان از مردم خواستند از نزدیک شدن به اجسامی با ظاهر کنسرو که در طبیعت رها شده‌اند، دوری کنند.

مشخصات فنی بمب‌های خوشه‌ای

یکی از کارشناسان نظامی گفت: این واقعه، سندی دیگر از جنایت جنگی دشمن است که بار دیگر در تاریخ ثبت و در معرض دید آزادی‌خواهان جهان قرار گرفت.

یارمحمدی با بیان اینکه به ظاهر این بمب‌ها از نوع ریزمهمات‌های BLU-۱۰۸ مربوط به بمب خوشه‌ای CBU-۱۰۵ آمریکایی بوده‌است.

وی افزود: هر بمب خوشه‌ای یکهزار پوندی CBU-۱۰۵ دارای ۱۰ ریزمهمات ضدزره BLU-۱۰۸ است که هر ریزمهمات آن شامل رادار ارتفاع‌سنج، یک موتور راکتی و چهار اسکیت قوطی‌شکل خرج‌گود است و در مجموع هر بمب خوشه‌ای CBU-۱۰۵ دارای ۴۰ اسکیت است.

به گفته وی این اسکیت‌ها دارای سنسور پسیو حرارتی برای شناسایی تجهیزات زرهی و سایر تجهیزات مانند کامیون‌ها هستند؛ به‌گونه‌ای که اگر هدفی توسط آنها شناسایی نشود، این اسکیت‌ها در زمان از پیش تعیین‌شده منفجر می‌شوند.

شوق و اشتیاق جوانی در حریق جنگ نابرابر

فاطمه نوروزی دختر ۲۹ ساله از اهالی شهر انارستان شهرستان جم وقتی روز سیزده بدر برای گردش و تفریح از خانه خارج می‌شد هرگز گمان نمی‌کرد جنگ، سایه شوم و زشتش را در زمان و مکان اشتباهی بر زندگی او بیفکند و تفریح او و خانواده‌اش ساده‌ترین حق طبیعی یک انسان آنهم برای رهایی از وانفسای آتش باران و استرس‌های حاکم بر ایران زمین، چهار ماه به طول بیانجامد.

دختر خوش ذوق قصه ۱۳ بدر شهر جم، یکی از هزاران قربانی جنایات ضد بشر آمریکا برغم ادعاهای صلح طلبانه‌اش است، فارغ التحصیل رشته مدیریت صنعتی است، یکسال پیش با شرکت در آزمون استخدامی به عنوان یکی از صدها زن موفق در پتروشیمی پارس مشغول بکار شد، درست در همسایگی کلبه عاشقانه‌ای که دو سال از بنا نهادن آن با همسرش گذشته بود، وی چهارماه پیش برغم میل باطنی‌اش میزکارش را بدلیل جراحت‌های حاصل از جنگ نابرابر ترک کرد و هر ثانیه‌ای که از آن لحظه شوم می‌گذرد دلتنگی و رنج و غم بیشتر گلویش را می‌فشارد، دلتنگی‌های آمیخته در ناتوانی‌اش در انجام روزمرگی‌های یک زن جوان، دوری از کار، انجام کارهای مورد علاقه‌اش همچون موتور و دوچرخه سواری، دویدن و راه رفتن بی دغدغه و رنج دیدن چهره رنجور و قد خمیده والدین خود و همسرش امروز بیش از هر درد دیگری بر او مستولی گشته است.

فاطمه برغم کار در محیط سخت و مردانه عسلویه، شور و اشتیاق زنانه‌اش را در طبیعت‌گردی، نقاشی و موسیقی و کتاب و شعر و شور و شعور در رنگ به رنگ زندگی می‌بافت و بر سایه خانه مشترکشان می‌گسترانید، او امروز پس از ۱۲۸ روز کلیدش را در قفل خانه‌ای انداخت که دو سال پیش با هزار عشق و امید با شریک زندگی‌اش بنا نهاده بود، با وصله و پینه‌های نشسته برجانش به دنبال روزنه‌ای برای انعکاس دوباره نور بر جان یخ زده زیست خود می‌گردد.

وی درباره حال کنونی خود و خانواده‌اش اینگونه می‌گوید: به لحاظ روحی همه خانواده بهم ریختند، خودم و همسرم که در این جنایت مصدوم شدیم و به علاوه پدر و مادرهایمان خیلی درگیر مراقبت از ما شدند و همیشه ترس و تروما همراهشون هست.

او با اندوهی در کلامش ادامه می‌دهد: پیش از این با موتورسیکلت با همسرم گردش می‌رفتیم و کارهایمان روزمره زندگیمان را انجام می‌دادیم، اما الان بعد از گذشت چهار ماه هنوز همسرم به دلیل مصدومیت نتوانسته سوار موتور شود.

آنچه در ماه‌های گذشته کمک حال فاطمه بوده به گفته خودش حمایت خانواده، دوستان ومتولیان امر در محل کارش بوده‌است، اما آنچه مطرح است دیگر افرادی است که از این کمک‌ها محروم هستند و آنچه که امروز او تجربه می‌کند را در ابعاد وسیع‌تر و رنج آورتر در هاله‌ای از ابهام تجربه می‌کنند.

این وضعیتی است که دشمن جنایت پیشه و گرگ صفت در لباس دوستی و کمک برای ملت بیگناه و غیر نظامی ایران ساخته است.

هیچ واژه‌ای را یارای توصیف حجم سکون وهم انگیز، درد آور و رنجی که در این حادثه بر سر مصدومان آن گذشت نیست همچنین داستان جنایات دشمنی که در چشم بهم زدنی زندگی غیرنظامیان بی‌گناه را برای اهداف شوم و پوچ خود هدف قرار می‌دهد.