شهری در ایران که کارش بلعیدن عمر آدم‌هاست

خلیج فارس: به‌تازگی توییتی درباره شرایط دشوار زندگی بخشی از کارمندان شاغل در مرکز تهران، در فرامتن دستمزد و مشکلات مالی، مورد توجه کاربران قرار گرفته است. کاربری نوشته: «زندگی بعضی از کارمندهایی که محل کارشون مرکز شهره، خیلی عجیبه! ساعت کاریشون از ساعت ۸ شروع می‌شه، اما برای پیدا کردن جای پارک و ورود رایگان به محدوده طرح ترافیک، قبل از ساعت ۶:۳۰ می‌رن و تا ساعت ۸ تو ماشین می‌خوابند! از هر زاویه‌ای که نگاه کنی، زندگی تو تهران در شأن انسان نیست.»

این روایت البته برای بسیاری از کاربران غریب نبود و در ادامه، افراد دیگری هم تجربه‌های مشابهی از رفت‌وآمدهای صبحگاهی، ماندن در ترافیک، ساعت‌های طولانی سپری‌شده در مسیر و حتی خوابیدن در خودرو پیش از شروع کار تعریف کردند. مسئله فقط یک کارمند یا یک خیابان نیست؛ تهران سال‌هاست بارِ مرکزیت اقتصادی، اداری و شغلی کشور را بر دوش می‌کشد و با وجود همه طرح‌ها و وعده‌ها، این تمرکز هنوز به شکل جدی تخلیه نشده است. نتیجه هم شهری است که هر صبح، بخش بزرگی از مردم برای رسیدن به محل کار، ساعت‌ها از زندگی خود را در مسیر از دست می‌دهند. شاید در این میان، بیش از هر چیز معنای ساده «زندگی» برای یک کارمند تهرانی، به‌خصوص در ساعات ابتدایی روز، فراموش شده باشد؛ اینکه انسان قرار است فقط به محل کار برسد، یا فرصتی هم برای زندگی کردن داشته باشد؟

حتی می‌توان بخش مهمی از این وضعیت را به نحوه مدیریت تهران در سال‌های اخیر نسبت داد؛ شهری که تراکم‌فروشی، مجوزهای ساخت‌وساز و توسعه فیزیکی بدون تناسب با ظرفیت‌های حمل‌ونقل و زیرساختی، آن را هر روز فشرده‌تر و سخت‌تر کرده است. شهرداری‌های مختلف تهران در دوره‌های متعدد، بیش از آنکه مسئله را از زاویه کیفیت زندگی شهروندان ببینند، به تهران به چشم منبع درآمد نگاه کرده‌اند؛ شهری که باید از زمین، تراکم، عوارض و ساخت‌وساز در آن پول استخراج شود. نتیجه، شهری است که ساختمان بیشتر دارد اما الزاماً زندگی بهتری ندارد؛ خیابان‌های شلوغ‌تر، زمان رفت‌وآمد طولانی‌تر، کمبود پارکینگ و فشار بیشتر بر حمل‌ونقل عمومی. در چنین مدلی، انسان و زمانش خیلی زود به حاشیه می‌روند؛ کارمند یا شهروند تهرانی صبح زود از خانه خارج می‌شود، ساعت‌ها در مسیر می‌ماند و حتی گاهی پیش از شروع کار، داخل خودرو دنبال چند دقیقه خواب می‌گردد. انگار شهر برای افزایش تراکم و درآمد طراحی شده، نه برای اینکه آدم‌ها در آن زندگی قابل‌قبولی داشته باشند.

در ادامه مروری بر روایت‌ها و نظرات کاربران داریم:

مجتبی نوشت: من اینقدر از ترافیک فراری بودم که ساعت ۳ صبح راه می‌افتادم از کرج، می‌رسیدم (تو طرح نبود اونجا) و تو ماشین تا ساعت ۹ می‌خوابیدم!  یه روز زمستونی سرد رو صندلی عقب پتو به خود پیچیده خوابیده بودم، ساعت گوشی زنگ خورد بیدار شدم، دیدم تاریکه، تو همون چند ساعت برف نشسته رو پنجره ماشین.

مشاور: زندگی تو این شرایط ایران در شان هیچ ایرانی نیست.

شکیبا: ایضا سمت جردن، ونک و گاندی. اول صبح یک عالمه کارمند خواب تو ماشین میبینی چون ۷ صبح به بعد دیگه جای پارک پیدا کردن محاله.

روایت خان‌محمد: پریشب مدیر سابقم زنگ زد که یه موقعیت کاری خوب تو یه شرکت مشاور تو تهران هست. می‌خوای بری؟ من اینجوری بودم که نه ممنون. زندگی تو تهران رو یه بار تجربه کردم. کافیه. بعد با خودم فک کردم، با این پول پیشی که الان دارم، نهایتا بتونم یه ماه اجاره خونه بدم.

علی هم نوشت: سمت جردن و بالای ولیعصر هم همینه. کارمندی که با بدبختی جای پارک پیدا میکنه، کلی اذیت میشه، ماشینشم امنیت کامل نداره و همین الان داره بین ۳۰ تا ۵۰ میلیون تومن حقوق می‌گیره.

امیر: تهران کوچک شده نیویورکه. نه از جهت کیفیت بلکه از جهت شلوغی و داشتن تفکر آدما.

آفتابگردون: من ۶ از خونه می‌رفتم که ۸ شرکت باشم. مسیر برگشتم طولانی‌تر هم بود چون شلوغ‌تر میشد. واقعا دوران افسرده کننده‌ای بود .

علیرضا: تو ماشین خودت بخوابی خیلی خیلی ارزشمند تر از اینه که با یه سری به اسم انسان ساعت ۷ صبح سوار مترو باشی یکی کفشتو له کنه یکی دستش تو شکمت باشه یکی هولت بده.من کلا کسی فاصله اجتماعیش کمتر از نیم متر باهام باشه احساس راحتی نمیکنم.

روایت متفاوت آرارات: والا من تو واشنگتن دی سی هم همین کارو میکردم. نه برای جای پارک و طرح ترافیک. برای مواجه نشدن با ترافیک. تو ماشین هم نمیخوابیدم. شش میرسیدم دم شرکت میرفتم باشگاه. میدویدم و ورزش میکردم و دوش میگرفتم و سر هشت حاضر و آماده دم در شرکت بودم خیلی هم انسانیتم میزون بود .

تموچین: حاجی تهران برای زیر ۳۰۰ میلیون در ماه، خسران و افول کامله.

و بهرام: منی که دقیقا از همچین وضعیتی به وضعیت الانم که ۲۰ دقیقه کنار رودخونه دوچرخه سواری میکنم تا به محل کارم برسم رسیدم.

منبع: برترین‌ها