عباس احمدی؛ قامتش کوتاه،صلابتش بلند،آسمانش بی رقیب

عبدالرسول حیدری

فوتبال بوشهر، تاریخی پربار و پرافتخار دارد؛ تاریخی که بر شانه‌های مردانی استوار شده است که بی‌هیاهو، اما با عشق، تعصب و جوانمردی، برای سربلندی فوتبال این دیار تلاش کردند. آنان در روزگاری توپ می‌زدند که فوتبال نه قراردادهای میلیاردی داشت و نه شهرت رسانه‌ای؛ سرمایه آنان تنها عشق به بازی، وفاداری به پیراهن تیم و احترام به مردم بود.

در میان این نسل طلایی، نام عباس احمدی با احترام و افتخار بر زبان پیشکسوتان فوتبال بوشهر جاری است؛ مدافعی که اگرچه از نظر قامت بلند نبود، اما در میدان مسابقه چنان صلابت و اقتداری داشت که کمتر مهاجمی می‌توانست از سد او عبور کند. ویژگی برجسته او، قدرت کم‌نظیر در نبردهای هوایی بود؛ تا جایی که هم‌دوره‌ای‌هایش با تحسین می‌گفتند: «توپ هوایی از عباس احمدی عبور نمی‌کرد.»

این توانایی تنها حاصل قدرت بدنی نبود، بلکه نتیجه سال‌ها تمرین، هوش فوتبالی، جای‌گیری دقیق، زمان‌بندی مثال‌زدنی و اراده‌ای پولادین بود. او پیش از آنکه توپ به نقطه فرود برسد، مسیر آن را تشخیص می‌داد و با پرشی استوار، خطر را از دروازه تیمش دور می‌کرد. همین ویژگی سبب شده بود که حتی مهاجمان بلندقد نیز در رویارویی با او احساس برتری نکنند.

عباس احمدی در محله فوتبال خیز شکری بدنیا امد و مثل سایر بازیکنان بوشهر ی در زمین های خاکی با فوتبال اشنا شد و در تیم شاهین بوشهر به اوج شهرت و محبوبیت رسید.عباس سال‌های ارزشمند فوتبال خود را در تیم‌های شاهین، منتخب بوشهر و آموزشگاه فوتبال سپری کرد. او از نسلی بود که فوتبال را مدرسه اخلاق می‌دانست؛ نسلی که احترام به حریف، داور، تماشاگر و پیراهن تیم، بخشی جدایی‌ناپذیر از شخصیت ورزشی آنان بود. از همین رو، محبوبیت او تنها به دلیل بازی‌های درخشانش نبود، بلکه منش انسانی، فروتنی و رفتار پهلوانانه‌اش نیز او را در دل مردم جای داد.

در میان مسابقات فراوانی که انجام داد، دیدار تاریخی تاج بوشهر برابر پاس در اهواز، جایگاهی ویژه در خاطره فوتبال‌دوستان جنوب دارد. عباس احمدی در آن مسابقه به‌عنوان یار کمکی برای تاج بوشهر به میدان رفت و با نمایشی کم‌نقص، بارها حملات حریف را خنثی کرد. بازی درخشان او چنان مورد تحسین تماشاگران قرار گرفت که پس از پایان مسابقه، هواداران اهوازی او را بر دوش گرفتند و در میان تشویق‌های پرشور، دور افتخار گرداندند؛ افتخاری که تنها نصیب بازیکنانی می‌شود که احترام دوست و رقیب را هم‌زمان به دست آورده باشند.

فوتبال، گذشته از جام‌ها و قهرمانی‌ها، با انسان‌های بزرگ معنا پیدا می‌کند؛ انسان‌هایی که منش، اخلاق و تعهدشان به اندازه توانایی فنی‌شان ارزشمند است. عباس احمدی از همین تبار است؛ ورزشکاری که هرگز برای دیده شدن بازی نکرد، بلکه برای سربلندی تیم، شادی مردم و حفظ حرمت پیراهن به میدان رفت.

امروز، با گذشت سال‌ها از آن روزهای پرشکوه، استاد عباس احمدی همچنان در میان خانواده بزرگ فوتبال بوشهر حضوری محترم و الهام‌بخش دارد. هم‌بازیان، مربیان و دوستداران فوتبال، از او به‌عنوان مدافعی استوار، انسانی متین، شجاع، مسئولیت‌پذیر و وفادار به اصول اخلاقی ورزش یاد می‌کنند.

نسل امروز شاید زمین‌های خاکی و شور آن روزگار را ندیده باشد، اما شناختن چهره‌هایی چون عباس احمدی، شناختن ریشه‌های فوتبال بوشهر است. اگر امروز این شهر همچنان به داشتن فوتبالیست‌های سخت‌کوش و بااستعداد شناخته می‌شود، بخشی از این اعتبار، میراث مردانی چون اوست؛ مردانی که با کمترین امکانات، بزرگ‌ترین درس‌های عشق، غیرت و جوانمردی را در مستطیل سبز آموختند و آموختند.

بی‌تردید، عباس احمدی تنها یک مدافع برجسته نبود؛ او یکی از چهره‌های ماندگار و سرمایه‌های ارزشمند فوتبال بوشهر است. برای این پیشکسوت گران‌قدر، آرزوی سلامتی، تندرستی و روزگاری سرشار از آرامش داریم و امیدواریم نسل‌های آینده نیز از تجربه، منش و خاطرات ارزشمند او بهره‌مند شوند.

تقدیم با احترام به استاد عباس احمدی مرد خوشنام،مهربان و با اخلاق و همه پیشکسوتان فوتبال بوشهر؛ مردانی که با عشق، غیرت و جوانمردی، تاریخ این دیار را ساختند و همچنان سرمایه‌های زنده فوتبال بوشهر هستند.