نسخه زیدآبادی برای مهار ترامپ؛ از عراقچی تا ملانیا!

بنابراین، ترامپ با این نوع تهدید‌ها عملاً در جهت تقویت نظام و تضعیف اپوزیسیون وابسته، حرکت می‌کند! از این جهت، لازم نیست مذاکره‌کنندگان ایرانی مثل عباس عراقچی پس از هر تهدیدی از جانب ترامپ بلافاصله تهدید به توقف مذاکرات کنند!

اگر مذاکرات به قصد انتفاع آمریکاست اصلاً چرا وارد آن شده‌اند؟ و اگر با هدف پیگیری و تحقق منافع ایران است، دیگر تهدید به توقف و قطع آن، جز خودتنبیهی چه معنایی می‌دهد؟ در واقع چنین کاری، مصداق تنبیه فرزند خود به قصد انتقام از همسایه است!

در این میان، اما آیا ترامپ به تأثیر توئیت‌های تهدید‌آمیز خود بر فضای سیاسی ایران واقف است؟ بعید می‌دانم آدمی مثل او اصولاً به چیزی واقف باشد! اطرافیانش مثل جی‌دی ونس چطور؟ ونس قاعدتاً درک بهتر و روشن‌تری از رئیس خود دارد، اما در مواجهه با یک بچهٔ تربیت‌ناپذیر که تمام عشقش تحریر توئیت‌های تناقض‌آمیز و تحریک‌کننده است، چه کاری جز صبوری و احیاناً خون دل خوردن از او برمی‌آید؟

ونس می‌داند که ترامپ به توئیت کردن زنده است و نمی‌توان او را از منبع حیات و منفذ تنفسش منع کرد، چون خشم او را شعله‌ور می‌کند. راه‌حل شاید ملانیا باشد! او به ترامپ گفته است که رقصیدنش در ملأعام کاری جلف و سبک و ناسازگار با شأن رئیس‌جمهور آمریکاست.

گر چه ترامپ به گفتهٔ خودش شأنش را دقیقاً در همین سطح می‌داند، اما با این حال، قادر به نادیده گرفتن توصیهٔ ملانیا هم نیست! از این رو کاش می‌شد از ملانیا درخواست کرد که به شوهرش بگوید: “مرد! تا این وقت شب برای چه در رختخواب می‌غلتی و توئیت‌بازی می‌کنی؟ بگیر کپهٔ مرگت را بذار بلکه عالمی از شر زبانت لحظه‌ای بیاساید! “»