خواندن این مطلب برای پیروان قرن بیست و یکمی خوارج توصیه نمی شود!

علامه طباطبایی نیز می گوید حضرت محمد (ص) در دوران حکومت خود بارها این اصل را به کار بست و هر جا که امکان صلح بود، آن را بر جنگ ترجیح داد.

نکته مهم و ظریف دیگر این است که روایت تصریح دارد به این که به پیمانی که بسته اید وفا کنید. این یعنی شما در صلح نامه، تعهداتی را پذیرفته و به تعبیر امروز، امتیازاتی داده اید که باید نسبت به آنها وفادار باشید و پیمان نشکنید. چنانچه در ادامه روایت می فرمایند: “پس در آنچه بر عهده گرفته اى، خيانت مكن و پيمانت را نشكن و دشمنت را فریب نده.”*

ملاحظه می کنید که تمام ماجرا، درباره  صلحی است که ناشی از قدرت ماست، فواید سه گانه دارد و در عین حال باید مراقب نیات و تحرکات بعدی دشمن هم باشیم و هیچ جا، سخن از تسلیم نیست.

با این اوصاف، می توان در برابر آمریکا تسلیم نشد بلکه با او صلح کرد و چنین صلحی را دستور صریح قرآن و حضرت علی علیه السلام خواند، مشروط بر آن که:
اولاً مقدمه صلح، قدرت ما باشد (وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ)
ثانیاً دشمن خواهان مصالحه شود (وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ)
ثالثاً در عین مصالحه، حواس مان به نیرنگ های احتمالی بعدی دشمن باشد و حُسن اندیشی را در قبال او کنار بگذاریم (وَلَکِنِ الْحَذَرَ کُلَّ الْحَذَرِ مِنْ عَدُوِّکَ بَعْدَ صُلْحِهِ)
و رابعاً در بده بستان هایی که در قرارداد صلح داریم، پیمان نشکنیم. ( وَارْعَ ذِمَّتَکَ بِالاَْمَانَةِ)

با این اوصاف، مدعیان دینداری باید فارغ از گرایش های سیاسی و جناحی، خود را این آیات و روایت تطبیق دهند.
اگر هم  کسی از این شرایط حرف زد و متهم شد به تسلیم طلبی یا اگر مقامات کشور، با این شرایط صلح را پذیرفتند و متهم شدند به خیانت، بدانید که متهم کنندگان، حتماً ، افرادی ناآگاه به قرآن و شریعت اسلام هستند و احتمالاً مأموران سرویس امنیتی اسرائیل اند که وظیفه دارند ایران را همواره در حالت التهاب نگه دارند تا نتواند توسعه بیابد و آیه 60 انفال (و اعدوا لهم من استطعتم من قوه) را همواره عملیاتی کند.

ایران ضعیفِ نظامی، ایران ناتوانِ اقتصادی، ایران منزویِ سیاسی و ایران فروپاشیدۀ اجتماعی، هدف نهایی این طائفه نادان/خائن است. گول ظاهرشان را نخورید که اینان بازمانده همان خوارجی اند که شبی صوت زیبا و جانسوز قرائت قرآن یکی شان، دل یاران امام را  لرزاند و حضرت فرمودند: «صدای دلنشین او فریب تان ندهد، این قاری قرآن، از اهالی جهنم است.»

______________________________

• پی نوشت:
  *متن کامل این بخش  از روایت را اینجا می آوریم:
  وَلاَ تَدْفَعَنَّ صُلْحاً دَعَاکَ إِلَيْهِ عَدُوُّکَ وَلِلَّهِ فِيهِ رِضًى، فَإِنَّ فِي الصُّلْحِ دَعَةً لِجُنُودِکَ وَرَاحَةً مِنْ هُمُومِکَ وَأَمْناً لِبِلاَدِکَ، وَلَکِنِ الْحَذَرَ کُلَّ الْحَذَرِ مِنْ عَدُوِّکَ بَعْدَ صُلْحِهِ، فَإِنَّ الْعَدُوَّ رُبَّمَا قَارَبَ لِيَتَغَفَّلَ، فَخُذْ بِالْحَزْمِ وَاتَّهِمْ فِي ذَلِکَ حُسْنَ الظَّنِّ. وَإِنْ عَقَدْتَ بَيْنَکَ وَبَيْنَ عَدُوِّکَ عُقْدَةً، أَوْ أَلْبَسْتَهُ مِنْکَ ذِمَّةً، فَحُطْ عَهْدَکَ بِالْوَفَاءِ، وَارْعَ ذِمَّتَکَ بِالاَْمَانَةِ، وَاجْعَلْ نَفْسَکَ جُنَّةً دُونَ مَا أَعْطَيْتَ، فَإِنَّهُ لَيْسَ مِنْ فَرَائِضِ اللهِ شَيْءٌ النَّاسُ أَشَدُّ عَلَيْهِ اجْتِمَاعاً، مَعَ تَفَرُّقِ أَهْوَائِهِمْ وَتَشَتُّتِ آرَائِهِمْ، مِنْ تَعْظِيمِ الْوَفَاءِ بِالْعُهُودِ. وَقَدْ لَزِمَ ذَلِکَ الْمُشْرِکُونَ فِيمَا بَيْنَهُمْ دُونَ الْمُسْلِمِينَ لِمَا اسْتَوْبَلُوا مِنْ عَوَاقِبِ الْغَدْرِ؛ فَلاَ تَغْدِرَنَّ بِذِمَّتِکَ، وَلاَ تَخِيسَنَّ بِعَهْدِکَ، وَلاَ تَخْتِلَنَّ عَدُوَّکَ، فَإِنَّهُ لاَ يَجْتَرِئُ عَلَى اللهِ إِلاَّ جَاهِلٌ شَقِيٌّ. وَقَدْ جَعَلَ اللهُ عَهْدَهُ وَذِمَّتَهُ أَمْناً أَفْضَاهُ بَيْنَ الْعِبَادِ بِرَحْمَتِهِ، وَحَرِيماً يَسْکُنُونَ إِلَى مَنَعَتِهِ، وَيَسْتَفِيضُونَ إِلَى جِوَارِهِ، فَلاَ إِدْغَالَ وَلاَ مُدَالَسَةَ وَلاَ خِدَاعَ فِيهِ. وَلاَ تَعْقِدْ عَقْداً تُجَوِّزُ فِيهِ الْعِلَلَ، وَلاَ تُعَوِّلَنَّ عَلَى لَحْنِ قَوْل بَعْدَ التَّأْکِيدِ وَالتَّوْثِقَةِ، وَلاَ يَدْعُوَنَّکَ ضِيقُ أَمْر لَزِمَکَ فِيهِ عَهْدُ اللهِ، إِلَى طَلَبِ انْفِسَاخِهِ بِغَيْرِ الْحَقِّ؛ فَإِنَّ صَبْرَکَ عَلَى ضِيقِ أَمْر تَرْجُو انْفِرَاجَهُ وَفَضْلَ عَاقِبَتِهِ، خَيْرٌ مِنْ غَدْر تَخَافُ تَبِعَتَهُ، وَأَنْ تُحِيطَ بِکَ مِنَ اللهِ فِيهِ طِلْبَةٌ، لاَ تَسْتَقْبِلُ فِيهَا دُنْيَاکَ وَلاَ آخِرَتَکَ.ترجمه: اگر دشمنت تو را به صلح فراخواند، از آن روى برمتاب كه خشنودى خداى در آن نهفته است. صلح سبب بر آسودن سپاهيانت می شود و تو را از رنج و غم می رهاند و كشورت را امنيت می بخشد. ولى، پس از پيمان صلح، از دشمن برحذر باش و نيك برحذر باش. زيرا دشمن، چه بسا نزديكى كند تا تو را به غفلت فرو گيرد. پس دورانديشى را از دست منه و حسن ظن را به يك سو نه و اگر ميان خود و دشمنت پيمان دوستى بستى و امانش دادى به عهد خويش وفا كن و امانى را كه داده اى، نيك، رعايت نماى.
  در برابر پيمانى كه بسته اى و امانى كه داده اى خود را سپر ساز، زيرا هيچ يك از واجبات خداوندى كه مردم با وجود اختلاف در آرا و عقايد، در آن همداستان و همرأى هستند، بزرگتر از وفاى به عهد و پيمان نيست. حتى مشركان هم وفاى به عهد را در ميان خود لازم مى شمردند، زيرا عواقب ناگوار غدر و پيمان شكنى را دريافته بودند. پس در آنچه بر عهده گرفته اى، خيانت مكن و پيمانت را مشكن و خصمت را به پيمان مفريب. زيرا تنها نادانان شقى در برابر خداى تعالى، دليرى كنند. خداوند پيمان و زينهار خود را به سبب رحمت و محبتى كه بر بندگان خود دارد، امان قرار داده و آن را چون حريمى ساخته كه در سايه سار استوار آن زندگى كنند و به جوار آن پناه آورند. پس نه خيانت را جايى براى خودنمايى است و نه فريب را و نه حيله گرى را.
  پيمانى مبند كه در آن تأويل را راه تواند بود و پس از بستن و استوار كردن پيمان براى بر هم زدنش به عبارتهاى دو پهلو كه در آنها ايهامى باشد، تكيه منماى. و مبادا كه سختى اجراى پيمانى كه بر گردن گرفته اى و بايد عهد خدا را در آن رعايت كنى، تو را به شكستن و فسخ آن وادارد، بى آنكه در آن حقى داشته باشى. زيرا پايدارى تو در برابر كار دشوارى كه اميد به گشايش آن بسته اى و عاقبت خوشش را چشم مى دارى، از غدرى كه از سرانجامش بيمناك هستى بسى بهتر است. و نيز به از آن است كه خداوندت بازخواست كند و راه طلب بخشايش در دنيا و آخرت بر تو بسته شود.*نامه 53 نهج البلاغه (عهدنامه مالک اشتر)؛ بخش بیست و چهارم: وفای به عهد و پیمان

منبع:عصرایران