اینترنت هم برگشت، ولی پهلوی برنگشت!

هرچه ملت در تایملاین شبکه های اجتماعی پایین می‌رفتند، بیشتر با شاهکارهای فکری جریان سلطنت‌طلب روبه‌رو و شوکه می‌شدند.

شوک از این جهت که ناگهان دو تصویر متفاوت از «وطن» مقابل هم قرار گرفت: یکی مردمی که زیر صدای بمب میان اضطراب و ناامنی و فشار اقتصادی، همچنان زندگی را حفظ می‌کردند؛ و دیگری جماعتی که از هزاران کیلومتر دورتر، جنگ را شبیه یک بازی کامپیوتری دنبال می‌کردند و برای بمباران ایران کف می‌زدند.

مردمی که ماه‌ها از اینترنت جهانی دور بودند، حالا می‌دیدند عده‌ای در خارج از کشور، جنگ را نه به‌مثابه فاجعه‌ای انسانی، بلکه همچون مسابقه‌ای هیجان‌انگیز میان ایران و آمریکا تماشا کرده‌اند؛ با همان هیجان سطحی و بی‌رحمانه‌ای که آدم‌ها هنگام انجام  یک بازی ویدیویی تجربه می‌کنند.

رضا پهلوی بعد از حملات آمریکا، با لحنی سرشار از رضایت از ترامپ تشکر کرد؛ جوری که آدم فکر می‌کرد آمریکا برای ایران پل و بیمارستان و مترو ساخته، فقط بعداً مشخص شد موضوع همان موشک‌ها بوده است.

عجیب‌تر اینکه وقتی تصاویر قربانیان میناب منتشر شد، بخشی از سلطنت‌طلبان ابتدا تلاش کردند همه‌چیز را گردن جمهوری اسلامی بیندازند، و وقتی نشانه‌ها به سمت نقش آمریکا رفت، شروع کردند به تمسخر و توهین به قربانیان.

اینجا دیگر سیاست تمام می‌شود؛ چون حتی دشمنی سیاسی هم یک حداقل اخلاق می‌خواهد.

اگر کسی برای بمباران خاک کشورش کف بزند، دیگر نمی‌شود اسمش را «اپوزیسیون» گذاشت؛ بلکه با نوعی گسست کامل عاطفی و اخلاقی از مفهوم «وطن» روبه‌رو هستیم.

یکی از توییت‌های مشهور آن روزها نوشته بود: «امیدوارم خلبان‌های آمریکایی سالم از ایران خارج بشن.»

اما سؤال ساده این است: همان خلبانی که برای نجاتش دعا می‌کنید، چند ساعت قبل موشک روی سر مردم همین کشور نریخته بود؟ وطن‌دوستی اگر قرار است فقط تا جایی ادامه داشته باشد که به پروژهٔ سیاسی شما آسیب نزند، دیگر وطن‌دوستی نیست؛ نوعی دلالی سیاسی است.

آدم یاد فیلم‌های هالیوودی می‌افتاد که آخرش باید برای سرباز آمریکایی گریه کنی، حتی اگر نصف خاورمیانه را منفجر کرده باشد.

در یک درخواست متحیرالعقول، سعید قاسمی نژاد  مشاور ارشد رضا پهلوی از مردم درخواست کرده بود در عملیات دستگیری خلبانان امریکایی اخلال ایجاد کنن تا بتونن نجات پیدا کنن و فرار کنن!

یعنی رسماً از مردم ایران خواسته می‌شد به نیروی مهاجم کمک کنند. تاریخ، این صحنه‌ها را فراموش نمی‌کند: کسانی که حتی در خیال هم حاضر بودند مردم کشورشان را به سپر امنیت ارتش بیگانه تبدیل کنند.

ظاهراً در این نسخه از وطن‌دوستی، مردم ایران نقش سیاهی‌لشکر را دارند و قهرمان اصلی همیشه از هالیوود وارد صحنه می‌شود.

مراد ویسی و علی حسین قاضی زاده مجریان ایران اینترنشنال زیر توییت لورن بوبرت عضو مجلس نمایندگان آمریکا برای تصویب ۲۰۰ میلیارد دلار بودجه برای حمله به ایران خواسته بودن گزینه بله رو بزنند تا موافق تصویب این بودجه برای بمباران بیشتر مردم ایران شوند‌.

همان مراد ویسی که قبل از ماجراهای دی ماه با موج سواری بر اعتراضات ایرانیان باعث تهیج جوانان شد و آن فجایع  به بار آمد و باعث کشته و به شهادت رسیدن هزاران نفر از ایران شد حالا با نام بردن از اسم آن ها در  یوتیوب بازدید میگیرد و درآمد دلاری کسب میکند.

یا قاضی زاده وقتی دید آمریکا و اسرائیل به هر دری میزنند جمهوری اسلامی سقوط نمیکند، توئیتی زده بود و غیر مستقیم  از ترامپ خواسته بود بمب اتم روی سر ما بریزد والبته بعد توئیت را پاک کرد!

جمله‌ای که آن روزها زیاد تکرار می‌شد این بود: «بذارید ایران نابود بشه و به عصر حجر برگرده، بعد بهترش رو می‌سازیم.»

چشم قربان.

چون اصولاً بازسازی وطن هم مثل بازی سیم‌سیتی است. اول کشور را صاف می‌کنی، بعد با موس چند تا برج می‌گذاری کنار هم، بعد هم آهنگ شاد پخش می‌شود و همه خوشحال‌اند.

فقط یک مشکل کوچک وجود دارد: وسط آن «خراب شدن»، مردم واقعی زندگی می‌کنند، نه NPC(در بازی‌های ویدئویی، این عبارت معمولاً به‌معنای شخصیتی است که توسط رایانه و با استفاده از الگوریتمها و رفتارهای از پیش‌تعیین‌شده کنترل می‌شود)

رضا پهلوی وقتی ما آنلاین نبودیم خبرنگاری از او پرسید: «آیا فرستادن مردم به دل جنگ  خیابانی مسئولیت ندارد؟»

و ایشان فرمودند: «جنگ تلفات دارد.»

چقدر هم راحت.

البته گفتن «جنگ تلفات دارد» وقتی خودت هزاران کیلومتر آن‌طرف‌تر کنار استخر ایستاده‌ای، خیلی ساده‌تر است. اصولاً همهٔ جنگ‌ها از پشت پنجرهٔ هتل‌های پنج‌ستاره، فلسفی‌تر به نظر می‌رسند.

ترامپ در یک سخرانی گفته بود: «می‌توانستیم ناو دنا را بگیریم، ولی غرق کردنش لذت بیشتری داشت.»

و بعد دختر پهلوی نورا  زیرش نوشته بودند: «ممنون!»

یعنی آدم نمی‌دانست این‌ها اپوزیسیون‌اند یا فن‌پیج رسمی پنتاگون؟

حالا که در آتش بس هستیم کاربر سلطنت طلبی نوشته

«راستى راستى همه دوباره كنسرت گذاشتناشونو شروع كردن… پالت، بمران ، حامی و غيره..

چقدر آخه ديكه شماها حقير و ذليليد؟ من هى تو دورههاى مختلف فكر میكنم ديگه اي اتفاق بايد باعث شه آدما يه تغييرى بكنن ولى انگار هیچ اتفاقى اينا رو تكون نميده»

در جواب باید گفت اگر خارج نشينان ناراحت نمى شن، ما وسط جنگ و بمباران هم زندگى كرديم داخل ايران، كافه و رستوران رفتيم، دورهمى گرفتيم، فيلم ديديم، كار كرديم، عاشقى كرديم، گفتيم، خنديديم و اشك ريختيم.

واقعاً انگار بخشی از اپوزیسیون از اینکه مردم ایران هنوز نمرده‌اند ناراحت هستند، باید به آن ها گفت ببخشيد كه هنوز زنده ايم، قول ميديم در اسرع وقت بميريم!

بخشی از این جریان، آن‌قدر در روایت های تخیلی و فانتزی خودش غرق شده که از ادامه یافتن زندگی مردم ایران عصبانی می‌شود؛ چون مردمی که هنوز می‌خندند، هنوز کار می‌کنند و هنوز زندگی می‌کنند، پروژهٔ فروپاشی را خراب می‌کنند.

در نهایت، این چند ماه فقط چهرهٔ واقعی بخشی از سلطنت‌طلبان را آشکار نکرد؛ بلکه حباب بزرگی را هم ترکاند.

پروژه‌ای که سال‌ها با کمک رسانه‌ها تلاش می‌کرد از رضا پهلوی چهره‌ای «ملی» و «نجات‌بخش» بسازد، در نخستین بحران واقعی فرو ریخت.

مردی که به فرض خودش و طرفدارانش قرار بود رهبر آینده باشد، در مهم‌ترین لحظهٔ تاریخی، کنار مردم ایران نایستاد؛ کنار بمب های دشمن ایران ایستاد.

معلوم شد شاهزاده‌ای که رسانه‌ها می‌ساختند، از طرف ترامپ یک لوزر و نایس‌گایِ بی‌خاصیت دیده میشه، اکونومیست بهش میگه احمق مفید، فایننشال تایمز پاسپورت آمریکاییش رو لو میده و در آلمان هم با سس ازش پذیرایی میشه( سُسیالیست‌‌ها بالاخره انتقام‌شون رو گرفتن).

ائتلافش با سلبریتی‌ها مثل کریمی و نجفی در چند روز فروپاشید و تهش هم رسانه‌های غربی فاش کردند که طرح واقعیِ آمریکا و اسرائیل برای آینده، سرمایه‌گذاری روی احمدی‌نژاد بوده نه پهلوی!

بعد از چهل روز جنگ، ایران همچنان پر قدرت  ایستاده اما پهلوی با آنکه در قدرت نیست برای بار دوم سقوط کرد.

درسته که امسال انقلاب نشد، ولی حداقل همه فهمیدن چرا پنجاه سال پیش انقلاب شد و در آخر اینکه حتی اینترنت هم برگشت،ولی پهلوی برنگشت!
منبع:عصرایران