دلو درویشی؛ مردی که با رفتنش، بخشی از تاریخ خاموش شد

علیرضا چمکوری

چه دشوار است نوشتن از مردی که سال‌ها بی‌هیاهو زیست، اما نامش با خاطرات شیرین فوتبال بوشهر گره خورد؛ مردی که شاید هرگز در پی دیده شدن نبود، اما آن‌قدر بزرگ بود که هیچ‌گاه از دیده‌ها و دل‌ها پنهان نماند.

زنده‌یاد محمدعلی درویشی تنها یکی از فوتبالیست‌های قدیمی و خوشنام ایرانجوان بوشهر نبود؛ او از نسل مردانی بود که فوتبال را با عشق آغاز کردند، با غیرت ادامه دادند و با اخلاق معنا بخشیدند. نسلی که افتخارشان نه در جام‌ها و مدال‌ها، بلکه در حرمت پیراهن، رفاقت، جوانمردی و وفاداری به نام فوتبال بود.

او سال‌ها نه‌فقط در میدان مسابقه، بلکه در متن زندگی ورزشی بوشهر حضور داشت؛ حضوری آرام، بی‌ادعا و پدرانه. دلش برای فوتبال این شهر می‌تپید، از موفقیت جوانان شاد می‌شد و از روزهای سخت ورزش بوشهر رنج می‌برد. از آن آدم‌هایی بود که حتی سکوتشان درس بود، نگاهشان امید می‌بخشید و حضورشان امنیت خاطر می‌آورد.

امروز، با خاموش شدن نفس‌های این مرد شریف، تنها یک خانواده داغدار نشده است؛ جامعه ورزش بوشهر، پیشکسوتان، همبازیان، شاگردان و همه آنان که روزی از منش و محبت او بهره برده‌اند، عزادارند. گویی برگ دیگری از دفتر پرافتخار فوتبال این دیار برای همیشه بسته شد؛ دفتری که دیگر با هیچ قلمی نمی‌توان همان سطرها را دوباره نوشت.

دردناک‌تر آن‌که مردان اصیل، پس از رفتن، تازه عظمت حضورشان آشکار می‌شود. وقتی دیگر صدای گرمشان شنیده نمی‌شود، وقتی دیگر قامت استوارشان کنار زمین دیده نمی‌شود و وقتی دیگر نگاه مهربانشان پشتوانه دل‌های خسته نیست، آن‌گاه می‌فهمیم چه سرمایه بزرگی را از دست داده‌ایم.

محمدعلی درویشی از آنان بود که نامشان را نه بر سنگ، که بر دل انسان‌ها حک کردند. آنان که بی‌هیاهو زندگی می‌کنند، اما نبودشان، هیاهوی بزرگی از اندوه در دل یک شهر برپا می‌کند.

و چه زیبا که میراث چنین پدری، فرزندی چون سعید درویشی است؛ ورزشکاری که اخلاق، مرام، فروتنی و جوانمردی را از مکتب پدری آموخته و امروز ادامه‌دهنده همان راهی است که با صداقت، انسانیت و عشق به ورزش معنا یافته است. بی‌تردید، بهترین یادگار هر انسان، نام نیک و فرزند صالح اوست و مرحوم درویشی هر دو را برای خود به یادگار گذاشت.

امروز فوتبال بوشهر، یکی از صمیمی‌ترین عاشقان خود را بدرقه می‌کند. انگار سکوهای قدیمی، زمین‌های خاکی، رختکن‌های ساده و خاطرات سال‌های دور نیز در این ماتم شریک‌اند. انگار هر توپ که بر چمن می‌غلتد، هر سوتی که آغاز مسابقه‌ای را اعلام می‌کند و هر پیراهنی که به عشق ایرانجوان بر تن می‌شود، یاد مردی را زنده می‌کند که عمرش را با عشق به فوتبال، با نجابت و با شرافت سپری کرد.

می‌گویند انسان‌ها دو بار می‌میرند؛ یک‌بار وقتی چشم از جهان فرو می‌بندند و بار دیگر وقتی نامشان از یادها می‌رود. اما مردانی چون محمدعلی درویشی هرگز مرگ دوم را تجربه نخواهند کرد؛ زیرا نام آنان در حافظه فوتبال بوشهر، در قلب دوستان، در خاطرات هم‌نسلان و در منش فرزندانی که راهشان را ادامه می‌دهند، برای همیشه زنده خواهد ماند.

خداحافظ مرد نجیب فوتبال…

خداحافظ ای مردی که بی‌ادعا زیستی، اما با رفتنت، دلی از هزاران دل شکستی.

یادت تا همیشه در کوچه‌پس‌کوچه‌های خاطره، در مستطیل سبز فوتبال بوشهر و در قلب همه آنان که تو را می‌شناختند، جاودانه خواهد ماند.

روحش شاد، یادش گرامی و نامش تا همیشه بر تارک فوتبال بوشهر ماندگار باد