دسته‌بندی نشده

سعیده رحمانی

شش سال گذشت و داغ سردار هنوز بر دل‌ها تازه است. ۱۳ دی ۱۳۹۸ نه فقط برگ‌های تقویم، که برگ‌های سبز زندگی‌مان را نیز خشک کرد. سرمای آن روز تنها از جنس یخبندان نبود؛ برف‌های آن دی ماه، اشک‌هایی بودند که از دیدگان میلیون‌ها ایرانی جاری شد و در رگ‌های تاریخ جاری ماند.

سردار شهید حاج قاسم سلیمانی، همان سرو استوار انقلاب، در آن صبح خونین بر آستانه‌ی جاودانگی قدم گذاشت.

زمستان سردی که دوری از سردار، روح و روان ما را خشک کرد، هنوز هم در خاطر‌ها زنده است. او که خود خورشید گرمابخش جبهه‌ها بود، در سردترین روز‌ها شعله‌ی‌امید را در دل‌ها برافروخت.

حالا در نبود او، این گرما از آسمان‌های خاطره می‌جوییم. درست است که داغ او سنگین است، اما باید بدانیم که سردار تنها نبود. شهدای مقاومت، همچون ابومهدی المهندس هم پای او به عرش پر کشیدند و به افلاک پیوستند. آنهاش شمع‌هایی بودند که در ظلمت شب‌های تاریک منطقه سوختند تا ما را به روشنی صبحی دوباره برسانند. هر چند این شمع‌ها خاکستر شدند، اما روشنی‌شان خاموش شدنی نیست.

حاج قاسم تنها یک فرمانده نظامی نبود؛ او اسوه‌ی ایثار شجاعت و اخلاص بود، مردی که در دل کوه‌های سخت، در دشت‌های داغ و در خیابان‌های خسته‌ی شهر‌ها برای آرمان‌هایش می‌جنگید. او نه فقط یک فرد بلکه یک مکتب بود؛ مکتبی که درس‌هایش را مردمان این سرزمین و حتی فراتر از مرز‌ها فرا گرفته‌اند.

سردار در قلب میلیون‌ها انسان جای دارد؛ قلب‌هایی که با نام او می‌تپند و با یاد او زنده‌اند. او که همواره از مظلومان دفاع می‌کرد، اکنون در تاریخ به عنوان یکی از بزرگترین قهرمانان عدالت طلبی شناخته می‌شود.

حاج قاسم، نماد مقاومت در برابر ظلم و بی‌عدالتی بود و این نماد هرگز فراموش نخواهد شد.

امروز پس از گذشت سال‌ها، نسل حاج قاسم زنده است و راه رو او هستند. نسل‌هایی که با نام و یاد او قد بر افراشته‌اند، با‌ایمان به مسیری که او نشان داد همچنان‌ایستاده‌اند. حاج قاسم سلیمانی نه فقط یک نام که یک مکتب است؛ مکتبی که درس‌های آن را مردمانی از ایران و فراتر از مرز‌ها فرا گرفته‌اند.

او پرچم دار عشقی بود که مرز نمی‌شناخت عشقی که امروز در جان میلیون‌ها انسان زنده است. اگر زمستان آن سال ما را از حضور فیزیکی سردار محروم کرد، اما بهاری را در دل‌ها جوانه زد که امروز سایه‌اش بر سر ما گسترده است. این زمستان‌ها هر چقدر هم طولانی باشند، بهار نام حاج قاسم هرگز پژمرده نمی‌شود.

نسلی که امروز در مکتب او پرورش یافته، همان شاخه‌های سبزی هستند که از ریشه‌ی آن درخت استوار می‌رویند. یاد سردار همچنان چون خورشید می‌تابد و راه می‌نمایاند. او به ما آموخت که حتی در سردترین زمستان‌ها می‌توان مشعل مقاومت را فروزان نگاه داشت.

راه او راه پایداری است؛ مسیری که نور‌امید را به افقهای دور دست می‌کشاند. او رفت اما نشان داد که چگونه باید ایساد، چگونه باید زیست و چگونه باید برای آرمان‌ها جان داد.

اکنون در سالگرد شهادتش به یاد می‌آوریم که این زمستان اگرچه سرد بود، اما پایان دهنده‌ی حیات نبود. راه حاج قاسم و یارانش همچنان ادامه دارد؛ نسلی تازه با دل‌هایی سرشار از عشق به ایران و آرمان‌های والای او این مسیر را روشن نگاه داشته‌اند.

سردار دل‌ها؛ تو جاودانه‌ای در تاریخ و زمستان دوری‌ات، هرگز بهار‌امید را از ما نخواهد گرفت.

سردار! در روز‌هایی که دشمنان این سرزمین با آتش و خون، منطقه را به ویرانه بدل می‌کردند، همچون یک ققنوس بار‌ها و بار‌ها از میان خاکستر‌ها برخاست و به جهانیان نشان داد که شجاعت و‌ایستادگی چگونه می‌تواند تاریخ را تغییر دهد.

او نه تنها در میدان‌های نبرد که در دل مردم قهرمانی جاودانه بود. هرگز فراموش نخواهیم کرد لبخند مهربانش که در عین صلابت، آرامش بخش بود. آن لبخند امروز بر دیوار‌های شهر و در قاب دل‌ها حک شده است.

حاج قاسم برای ما فقط یک فرمانده نبود، پدری دلسوز، برادری مهربان و چراغی روشنگر در تاریکی‌های زمانه بود.

اگر زمستانی سخت، او را از ما گرفت، اما آتشی که او در دل‌ها برافروخت هرگز خاموش نمی‌شود. امروز هر نوجوان و حوانی که نام او را می‌شنود در دل خود شعله‌ی آرمان‌های او را می‌پروراند.

او برای ما یک اسطوره نیست، او حقیقتی جاری در زندگی ماست.

بهار پس از زمستان حاج قاسم با رویش هزاران قاسم دیگر همراه است. جوانانی که با الهام از او در برابر ظلم‌ایستاده‌اند و پرچم مقاومت را بردوش گرفته‌اند.

حاج قاسم سلیمانی همچنان در دل‌ها زنده است، نه فقط به عنوان یک خاطره، بلکه به عنوان یک نیروی محرک، یک‌امید و یک راه.

راه او، راه عشق و ایثار بود، مسیری که هرقدمش نشانه انسانیت و کرامت داشت.

سردار در مکتب خود به ما آموخت که چگونه باید از خاک و خانه ما دفاع کنیم، چگونه برای عدالت و آزادی بایستیم و چگونه باید در برابر دشمنان این سرزمین سر خم نکرده و استوار باشیم.

امروز در سالگرد شهادت او به یاد می‌آوریم که سردار همیشه برای ما زنده است. او رفت، اما راهش ادامه دارد، راهی که بهار را به دل زمستان‌ها می‌آورد و نوری از دل تاریکی می‌درخشد و نامی که تا ابد بر زبان‌ها جاری خواهد بود.

سردار سلیمانی در گوشه‌ای از وصیت نامه خود خطاب به همسرش نوشته بود؛ همسرم، من جای قبرم را در گلزار شهدای كرمان مشخص كرده‌ام. قبر من ساده باشد مثل دوستان شهیدم. بر آن كلمه سرباز قاسم سلیمانی بنویسید و نه عبارت‌های عنوان‌دار…

در یک کلام، سردار را باید سرباز وطن نامید که شهادت کمترین پاداش‌ایشان بود.

شهادت گوارای وجودش…