خبرهای چرخان

محمدصادق جنان صفت

صبح روز شنبه ۹ اسفند۱۴۰۴ را حالا می‌توان نقطه عطف در تاریخ جمهوری اسلامی دانست. در این روز اسرائیل و ایالات‌متحده آمریکا به مثابه سرسخت‌ترین و تاریخی‌ترین دشمن جمهوری اسلامی در یک هماهنگی بدون چون و چرا و در حالی که تا ساعت‌های نزدیک به حمله فریبکاری می‌کردند به تهران و ده‌ها شهر کشور حمله کردند.

در این حمله‌ها آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی و نیز شماری از فرماندهان ارشد نظامی و انتظامی و اطلاعاتی به شهادت رسیدند. در حالی که دو کشور متخاصم گمان می‌کردند این اقدام آنها شیرازه کار را در داخل از هم می‌پاشاند اما نظام تصمیم‌گیری برای چنین روزهایی از پیش اندیشیده بود و با استفاده از موشک‌های مدرن و براساس قول پیشین علاوه بر خاک اسرائیل، پایگاه‌های نظامی و امنیتی کشورهایی که خاکشان را در اختیار آمریکایی‌ها قرار داده‌اند موشکباران کرده و مقابله به مثل نیرومندی نشان دادند.

جنگ وارد سومین روز شده و جمهوری اسلامی ایران تاکید دارد بزرگ‌ترین حمله موشکی تاریخ تازه را برای منهدم کردن نیروهای دشمن در اسرائیل و در کشورهای دیگر در دستورکار قرار داده است. از سوی دیگر رییس‌جمهور آمریکا در برابر این اقدام جمهوری اسلامی باز هم تهدید کرده است پاسخ متقابل خواهد داد.

روز یکشنبه اما اتفاق مهم دیگری در داخل رخ داد. علی لاریجانی، دبیر شورای امنیت ملی که حالا نقش محوری در اداره سیاسی کشور پیدا کرده است درگفت‌وگویی تصریح کرد که شورای موقت رهبری شروع به کار می‌کند. پس از آن از سوی مجمع تشخیص مصلحت نظام اعلام شد که آیت‌الله اعرافی یکی از اعضای مجلس خبرگان از سوی مجمع انتخاب شده است تا به همراه رییس‌جمهور و نیز ریاست قوه قضاییه شورای موقت رهبری تشکیل دهند. از طرف دیگر مطابق قانون‌اساسی شورای خبرگان نیز در روزهای آینده باید رهبر جدید را تعیین و او را برای رهبری کشور معرفی کنند.

در پس و پشت این تصمیم‌های قانونی اما هنگامه‌ای از تدبیر و اندیشه و تعامل و تقابل درون نیروهای هسته اصلی قدرت و نیز دیگر نیروهای سیاسی در جریان است که باید برآیند آن را دید. از سوی دیگر اما جنگ با ابعاد گسترده میان جمهوری اسلامی و ارتش آمریکا و اسرائیل درون خاک ایران و نیز اسرائیل و پایگاه‌های کشور ادامه دارد.

آنچه در این غوغا و هنگامه اما جایش خالی است توضیح وضعیت موجود و بدون هیجان از سوی مدیران اداره‌کننده امروز کشور برای مردم ایران است. ایرانیان انتظار ندارند همه چیز همانند روزهای پیش از جنگ باشد اما انتظار گسست با حاکمیت را ندارند.

شهروندان می‌خواهند اطمینان پیدا کنند اداره کشور به‌گونه‌ای است که در هر حالت امنیت و معیشت آنها بیش از پیش با تنگنا روبه‌رو نخواهد شد. ایرانیان از اداره‌کنندگان کشور انتظار ندارند تسلیم بی‌قید و شرط را بپذیرند اما توقع هم ندارند کشور در باتلاقی فرو رود که بیرون کشیدن آن ناممکن باشد.

خلیج فارس: در پی حمله اسرائیل و ایالات‌متحده به‌تهران، سحرگاه یکشنبه شهادت رهبر انقلاب اعلام شد.

به گزارش خلیج فارس؛ در تاریخ معاصر ایران، شخصیت‌های چندبعدی که بتوانند هم در عرصه نظر و فقاهت و هم در میدان عمل و سیاست، حضوری مؤثر و ماندگار داشته باشند، انگشت‌شمارند. حضرت آیت‌الله سید‌علی خامنه‌ای(ره)، رهبر فقید انقلاب اسلامی، بی‌تردید یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های این تلفیق نادر میان اندیشه دینی و کنش سیاسی است. این گزارش می‌کوشد تصویری واقع‌نگر از سیر تحول فکری، کارنامه مبارزاتی و عملکرد ایشان در عالی‌ترین سطوح مدیریتی کشور ارائه دهد.

از مشهد تا نجف و قم

سید‌علی خامنه‌ای‌(ره) در فروردین‌ماه ۱۳۱۸ در مشهد و در خانواده‌ای روحانی متولد شد. پدرش، سید‌جواد خامنه‌ای، از روحانیون معتدل و غیرسیاسی مشهد بود که زندگی را با قناعت و پارسایی می‌گذراند. آنچه در شخصیت‌پذیری دوران کودکی او اهمیت دارد، تجربه زندگی در بطن طبقات محروم جامعه است.

محله فقیرنشین، خانه کوچک و گاه نبود شام در سفره خانواده، نه صرفا یک خاطره تلخ، بلکه زمینه‌ساز شکل‌گیری دغدغه‌ای عمیق نسبت به عدالت اجتماعی در اندیشه او شد. مسیر تحصیلی ایشان نیز از همین الگو پیروی کرد. ورود زودهنگام به حوزه علمیه مشهد در کنار تحصیلات جدید (تا سال دوم دبیرستان)، نشان‌دهنده نگاه فرابخشی او به دانش بود. اما نقطه عطف دوران طلبگی ایشان را باید در سه مقطع جست‌وجو کرد:

مشهد: آشنایی با آیت‌الله میلانی و شاگردی در درس خارج او، پایه‌های فقاهت را در او مستحکم کرد.

نجف: سفر کوتاه به نجف و بهره‌گیری از محفل درس آیات عظام خویی و حکیم، اگرچه به دلیل مخالفت پدر با اقامت دائم در آنجا ناتمام ماند، اما وسعت نظر ایشان را نسبت به جریان‌های فکری حوزه‌های شیعه افزایش داد.

قم: مهاجرت به قم در سال ۱۳۳۷ و تلمذ نزد سه شخصیت کلیدی، مسیر فکری ایشان را برای همیشه رقم زد؛ فقاهت و رجال را از آیت‌الله بروجردی، فلسفه و تفسیر را از علامه طباطبایی و مهم‌تر از همه‌ «فقه سیاسی» و ضرورت تشکیل حکومت اسلامی را از امام خمینی(ره) آموخت.

چهره فرهنگ‌دوستان؛ ادیبی در لباس روحانیت

یکی از وجوه کمتر بررسی‌شده شخصیت آیت‌الله خامنه‌ای‌(قدس‌‌سره) علاقه وافر او به ادبیات، شعر و تاریخ بود. در سال‌های اقامت در مشهد، او نه‌تنها در محافل رسمی حوزوی، بلکه در انجمن‌های ادبی شهر نیز حضور می‌یافت و به نقد شعر می‌پرداخت. انتخاب تخلص «امین» برای سروده‌های شخصی، نشان‌دهنده روحیه لطیف و هنرپذیر اوست.

این نگاه فرهنگی‌ در آثار مکتوب ایشان نیز تجلی یافته است. ترجمه آثار نویسندگان تأثیرگذار جهان عرب مانند سید قطب (آینده در قلمرو اسلام و فی ظلال القرآن) و شیخ راضی آل‌یاسین (صلح امام حسن(ع))، نه صرفا یک کنش زبانی، بلکه نوعی مواجهه فعالانه با جریان‌های فکری جهان اسلام بود. از سوی دیگر، تألیف کتاب «طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن» در دوران خفقان پیش از انقلاب، نشان‌دهنده تلاشی روشمند برای استخراج جهان‌بینی سیاسی از متن قرآن و ارائه آن به نسل جوان بود. این کتاب را می‌توان یکی از نخستین مانیفست‌های ایدئولوژیک انقلاب اسلامی دانست.

سنت و مدرنیته؛ یک مبارز نظریه‌پرداز

فعالیت سیاسی آیت‌الله خامنه‌ای‌(قدس‌سره) از اوایل دهه ۱۳۴۰، او را در زمره چهره‌های مبارز علیه رژیم پهلوی قرار داد که پرونده‌های زیادی علیه او تشکیل شده بود. با‌این‌حال، آنچه او را از بسیاری از هم‌عصرانش متمایز می‌کرد، رویکرد تشکیلاتی و نظریه‌پردازانه ایشان به مبارزه بود. ایشان نه صرفا یک سخنران یا واعظ، بلکه یک سازمان‌دهنده بود. عضویت در گروه 11‌نفره علمای مبارز قم، نقش مؤثر در تأسیس جامعه مدرسین حوزه علمیه و طراحی جلسات تدوین «جهان‌بینی و ایدئولوژی اسلامی» با حضور چهره‌هایی مانند مطهری، طالقانی و بازرگان، همگی نشان از رویکردی استراتژیک به مبارزه داشت.

شش بار دستگیری و تحمل زندان، از زندان‌های معمولی تا کمیته مشترک ضدخرابکاری‌ و سپس تبعید به ایرانشهر و جیرفت، بخشی از هزینه‌ای بود که ایشان برای این باور پرداخت. اما مهم‌تر از خود مبارزه، تبیین مبانی نظری آن بود؛ جلسات تفسیر قرآن ایشان در مشهد و تهران، عملا به کلاس‌های آموزش ایدئولوژی انقلاب تبدیل شده بود.

از مسئولیت‌های اجرائی تا فرماندهی جنگ

پس از پیروزی انقلاب، کارنامه حضرت آیت‌الله خامنه‌ای‌(ره) وارد مرحله جدیدی شد. ایشان در فاصله سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۸، مسئولیت‌های متعدد و خطیری را بر عهده گرفت که هریک می‌توانست برای یک عمر فعالیت یک سیاست‌مدار کافی باشد:

· عضویت در شورای انقلاب

· تأسیس حزب جمهوری اسلامی

· سرپرستی سپاه پاسداران

· امامت جمعه تهران

· نمایندگی مجلس

‌8سال ریاست جمهوری اسلامی

آغاز ریاست‌جمهوری آیت‌الله سید‌علی خامنه‌ای (ره) در شرایطی رقم خورد که نهاد ریاست‌جمهوری هنوز از انسجام تشکیلاتی و سازوکارهای مشورتیِ کارآمد برخوردار نبود. دفتر رئیس‌جمهور فاقد ساختار تثبیت‌شده و کارگروه‌های تخصصی لازم برای پشتیبانی از وظایف قانونی بود؛ خلأیی که در میانه جنگ و پیچیدگی‌های اداره کشور، بیش‌از‌پیش خود را نشان می‌داد.

ازاین‌رو، بخشی مهم از انرژی دولت صرف ساختارسازی نهادی شد؛ فرایندی که به‌تدریج با شکل‌گیری حلقه‌های مشورتی و تثبیت سازوکارهای تصمیم‌سازی، صورت‌بندی جدیدی یافت. در ادامه و به‌ منظور رفع ابهام در حدود اختیارات رئیس‌جمهور -به‌ویژه در نسبت با نخست‌وزیر- «قانون اختیارات رئیس‌جمهور» در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۶۵ در مجلس شورای اسلامی به تصویب رسید تا مرزهای مسئولیت و پاسخ‌گویی روشن‌تر شود.‌ اما شاید کمتر برهه‌ای از زندگی ایشان به اندازه دوران دفاع مقدس، تصویری شفاف از روحیه او ارائه دهد. رهبر فقید انقلاب‌(ره) از نخستین ساعات تجاوز عراق، در جبهه‌ها حضور یافت.

اما این حضور نه از سر احساسات، بلکه با منطق یک فرمانده میدانی همراه بود. نقش ایشان در عملیات شکست حصر سوسنگرد، یک نمونه کلاسیک از تصمیم‌گیری در لحظات بحرانی است. ایشان در آن مقطع، با همکاری شهید چمران و با وجود کمبود امکانات، توانست یک پیروزی استراتژیک را رقم بزند. ترور نافرجام ایشان در ششم تیر ۱۳۶۰ توسط منافقین و مجروحیت شدید، نه‌تنها ایشان را از میدان به در نکرد، بلکه بر جدیت ایشان در ادامه جنگ افزود.

سال‌های رهبری؛ استمرار یک راه یا آغاز یک دوره جدید؟

انتخاب آیت‌الله سید‌علی خامنه‌ای‌(ره)به رهبری در ۱۴ خرداد ۱۳۶۸، در شرایطی صورت گرفت که کشور هنوز در شوک فقدان امام خمینی(ره) به سر می‌برد. مجلس خبرگان با استناد به صلاحیت‌های علمی و عملی ایشان و با اشاره به نظرات مستند امام‌(ره) درباره شایستگی ایشان برای این مقام، این انتخاب را انجام داد.

بیش از 3 دهه رهبری

دوران رهبری ایشان با مفاهیمی همچون «اقتصاد مقاومتی»، «جهش تولید» و «گام دوم انقلاب» گره خورده است. ایشان همواره بر لزوم توجه به نخبگان، جوانان و دانش‌بنیان‌کردن اقتصاد تأکید داشته‌اند. شاید باید برجسته‌ترین وجه رهبری ایشان را حمایت راهبردی از جبهه مقاومت در برابر رژیم صهیونیستی و جریان تکفیری در منطقه دانست.

وی این حمایت را نه یک ماجراجویی، بلکه یک «اصل راهبردی» برای تأمین امنیت بلندمدت ایران تعریف کرده بودند. در عرصه فرهنگ نیز دیدارهای مستمر با دانشجویان، نخبگان، هنرمندان و ورزشکاران، نشان‌دهنده نگاه ویژه ایشان به اقشار تأثیرگذار جامعه است. نامه‌های او به جوانان غربی نیز تلاشی برای برقراری دیالوگی مستقیم با نسل جدید جهان بود.

آیت‌الله سید‌علی خامنه‌ای‌(ره)، چه به‌عنوان یک روحانی مبارز در دوران پهلوی، چه به‌عنوان رئیس‌جمهور در سال‌های جنگ و چه به‌عنوان رهبر انقلاب اسلامی، همواره چهره‌ای مؤثر و تعیین‌کننده در تاریخ معاصر ایران بوده است. کارنامه او آمیزه‌ای است از فقاهت سنتی، نگاه فرهنگی، روحیه انقلابی و واقع‌بینی سیاسی. نمی‌توان نقش‌ ایشان را در شکل‌دهی به گفتمان انقلاب اسلامی و مدیریت کشور در یکی از پرتلاطم‌ترین ادوار تاریخ خاورمیانه نادیده گرفت. آنچه از او در تاریخ خواهد ماند، نه صرفا سال‌های رهبری، بلکه تلفیق نادر یک نظریه‌پرداز دینی با یک کنشگر میدانی در بستر انقلاب اسلامی است.

صبح شنبه، نهم اسفند ۱۴۰۴، دفتر 70 سال مجاهدت خستگی‌ناپذیر با حمله اسرائیل و آمریکا با شهادت بسته شد؛ آن فقیه بیدار که در شش دهه مبارزه، از زندان‌های رژیم پهلوی تا ترور منافقین و هشت سال دفاع مقدس، هرگز از پای ننشسته بود، این بار در سنگر مقاومت در برابر هجوم ترکیبی رژیم صهیونیستی و آمریکا به فیض عظیم شهادت نائل آمد. روح بلندی که عمری در راه عزت اسلام و مسلمین تپیده بود، سرانجام با مولای خود امیرالمؤمنین(ع) پیوند خورد.
منبع:شرق

خلیج فارس – حنانه زیرک: پروژه 18 ساله راه آهن بوشهر-شیراز به میدان وعده های توخالی مسئولان مبدل شده و در ایستگاه بی پولی متوقف مانده است.

به گزارش خلیج فارس؛ راه آهن بوشهر- شیراز تنها به یک مسیر حمل و نقلی محدود نمی شود، بلکه کارشناسان معتقدند بهره برداری از این خط ریلی ضمن کاهش وابستگی به حمل و نقل جاده ای، ایمنی، سرعت و صرفه اقتصادی انتقال کالا از بندر بوشهر و صنایع پتروشیمی فعال استان را به طور محسوسی افزایش می دهد.

اما راه آهن بوشهر سالهاست در فهرست پروژه‌های مهم استان جا گرفته‌، بدون هیچ پیشرفت چشمگیری. طی قریب دو دهه از شروع عملیات اجرایی آن، مسئولان مختلف آمدند، وعده دادند، برخی تلاش‌هایی کردند، اما درنهایت تقریبا هیچ اقدام چشمگیری برای پیشبرد آن صورت نگرفته است.

دلیلش را برخی با «بی‌ مهری مرکزنشینان» یا «کم‌ کاری مدیران استانی و نمایندگان برای چانه‌زنی» و مواردی نظیر «کمبود اعتبار» عنوان می کنند؛ اما این توجیهات برای مردمی که استان شان رتبه سوم کشور در تولید ناخالص و از پایه های اصلی تامین بودجه کشور است، پذیرفتنی نیست.

البته در این سال‌ ها مسئولان و  نمایندگان انگشت اتهام را به سمت یکدیگر گرفته‌ اند. برخی نمایندگان می‌گویند مسئولان استان باید پیگیر مسئله باشند و  بعضی مسئولان تأکید دارند که  نمایندگان باید چانه  زنی بیشتری در جذب حق و حقوق استان از بودجه انجام دهند. در هر صورت، این حرف و حدیث‌ها هیچ عایدی‌ای برای استان نداشته است.

بودجه یک میلیونی راه آهن بوشهر در سال آینده!

شگفتی اینجاست که با وجود همه تاکیدات مسئولان کشوری از رییس جمهور تا وزیر راه و شهرسازی درخصوص اهمیت اتصال بوشهر به راه آهن سراسری، اما پای بودجه که به میان می آید، این پروژه مهم از اولویت ها جا می ماند!

شاهد مثال هم اینکه در لایحه بودجه 1405، اعتبار پیش بینی شده برای راه آهن بوشهر-شیراز تقریبا صفر است؛ مگر اینکه نمایندگان فارس در مجلس با چانه زنی کاری برای این ردیف در زمان تصویب بودجه و تبدیل آن به قانون انجام دهند. (از نمایندگان کم شمار و ضعیف بوشهر انتظاری نداریم!)

البته فقط بودجه دولتی کفاف اجرای این پروژه 570 کیلومتری را  نخواهد داد و سرانجام رسیدن آن نیازمند روش‌های دیگر است؛ اما پیش بینی تنها یک میلیون تومان در مقابل ردیف راه آهن بوشهر- شیراز شوخی تلخی صرفا برای جلوگیری از حذف این ردیف در بودجه است.

این درحالی است که طبق آخرین برآورد مدیرکل راه و شهرسازی استان، راه آهن بوشهر-شیراز به 100 همت (100 هزار میلیارد تومان) نیاز دارد تا تکمیل شود؛ رقمی که پا به پای تورم افسارگسیخته در کشور پیش می رود.

راه آهن چابهار جای بوشهر را گرفت

استاندار سابق بوشهر یکی از برگ های برنده عملکرد خود را تامبن اعتبار راه آهن بوشهر-شیراز از محل تهاتر نفت و صندوق توسعه ملی اعلام می کرد، موضوعی که به گفته وی از طریق هم افزایی با استاندار فارس و البته ارتباط نزدیکی که محمدی زاده با مرحوم رستم قاسمی وزیر وقت راه داشت، محقق گردید.

در این خصوص، ارقامی نظیر «اختصاص 1.2 میلیارد یورو طی چهارسال» به پیمانکاران این پروژه ریلی هم در خبرها آمد، اما بررسی های «خلیج فارس» حکایت از آن دارد که پس از حضور پذرپاش در وزارت راه، راه آهن «چابهار-زاهدان» در اولویت تامین اعتبار از محل تهاتر نفت قرار گرفت و پروژه بوشهر از این اعتبارات جا ماند؛ روندی که در این دولت هم ادامه یافته است.

دو ماه پیش هم رضایی کوچی رییس کمیسیون عمران مجلس در سفر به بوشهر همین موضوع را تایید کرد و گفت: «در حال حاضر منابع اعتباری نفت بیشتر در پروژه راه‌آهن چابهار-زاهدان متمرکز است که تا چند ماه آینده به اتمام می‌رسد و آن گاه منابع به پروژه راه‌آهن بوشهر تخصیص می‌یابد.»

شوربختانه راه آهن بوشهر-شیراز از اولویت ها جا مانده و با سهم صفری که در لایحه بودجه سال آینده دارد، انتظار شنیدن سوت قطار رویا خواهد بود.

خلیج فارس: برای دومین بار طی سالجاری، نرخ بلیت اتوبوس های درون شهری افزایش یافت.به گزارش خلیج فارس؛ پیش از این در اواسط تیرماه 25 درصد نرخ بلیت این ناوگان رشد یافته بود و مجددا از ابتدای اسفند 25 درصد دیگر به این نرخ اضافه شد.

برهمین اساس، نرخ سفر اتوبوسی بوشهر به تهران به حدود 1.5 میلیون تومان رسیده است. همچنین مسیر بوشهر به شیراز حوالی 700 هزار تومان شده است.

این اولین باری نیست که قیمت مصوب کالاها و خدمات در ماه‌های اخیر افزایش می‌یابد، اما افزایش قیمت بلیت اتوبوس بین‌شهری قب از سفرهای نوروزی آن هم برای دومین بار طی یک سال مقداری عجیب به نظر می رسد.

این افزایش قیمت از آنجا حائز اهمیت می‌شود که عمده استفاده‌کنندگان اتوبوس برای سفر اقشار ضعیف جامعه هستند و طبعا قدرت خریدی چندانی ندارند که بخواهند هزینه زیادی برای بلیت اتوبوس بدهند.

از طرفی، مسئولان صنفی می گویند: این افزایش نرخ به دلیل افزایش هزینه‌ها بود که به صورت قانونی و رسمی اعمال شده است.

احمدرضا عامری، مدیرعامل اتحادیه شرکت‌‌های تعاونی مسافربری، توضیح داد: به دلیل تورم موجود در کشور و افزایش هزینه‌های جاری ناوگان حمل‌و‌نقل از جمله لاستیک، لوازم یدکی و … معادل ۲۵ درصد به قیمت بلیت‌ها اضافه شده است.

وی درباره تأثیر افزایش ۲۵ درصدی بر تقاضای سفر اظهار کرد: چاره‌ای جز این اقدام وجود ندارد. هزینه‌ها به شدت بالا رفته است. اگر این افزایش اعمال نشود، ارائه سرویس با مشکل مواجه می‌شود. این افزایش صرفاً برای ایجاد انگیزه در مالک و راننده جهت جابه‌جایی مسافر است. در صورت عدم اعمال، خود بخش آسیب می‌بیند، سرویس‌ها کاهش می‌یابد و مردم متضرر می‌شوند؛ به‌ویژه در اسفندماه که بخشی از سفرها ضروری است مانند سفر سربازان، کارگران و افرادی که دور از محل سکونت، کار می‌کنند و بازگشت به خانواده یا خریدهای مورد نیاز کسب‌وکارهای شهرهای کوچک.

خلیج فارس- فریده جعفری زاده: اگرچه گرانی روزافزون کالاها و خدمات مشکلی کشوری است، اما این مهم در بوشهر وضعیت نگران کننده تری دارد؛ طوری که 92 درصد درآمد بوشهری ها صرف هزینه های زندگی می شود و مجالی برای پس انداز باقی نمی ماند.

به گزارش خلیج فارس؛ بر اساس تازه‌ترین داده‌های مرکز آمار درباره دخل و خرج خانوار شهری در سال گذشته، میانگین درآمد ماهانه خانوار بوشهر 26 میلیون و 200 هزار تومان برآورد شده که از این رقم، 24 میلیون و 100 هزار تومان صرف هزینه های زندگی می شود.

به عبارتی، نسبت درآمد به هزینه بوشهری ها 92 درصد است؛ آماری که حاکی از فشار قابل توجه هزینه‌ها بر سبد معیشت بوشهری هاست و تنها 8 درصد از درآمد برای پس‌انداز یا هزینه‌های غیرضروری باقی می‌ماند.

نکته قابل توجه اینکه، پس از هرمزگانی ها که نسبت درآمد به هزینه ماهیانه شان 96 درصد است، خانوار بوشهری را می توان صدرنشین گرانی و قعرنشین پس انداز در سطح کشور دانست.

سهم بالای هزینه ها از درآمد، چالش‌های اقتصادی برای خانوارهای بوشهر را تشدید می‌کند.

به عنوان مثال، طبق همین گزارش مرکز آمار، خانوار تهرانی با درآمد ماهانه ۴۱.۱ میلیون تومانی، ۸۰ درصد از درآمد خود را صرف هزینه‌ها می‌کند.موضوعی که نشان می دهد امکان مدیریت هزینه‌ها و تلاش برای پس‌انداز در پایتخت از بوشهر بیشتر است!

شایان ذکر است خانوار بوشهری از نظر متوسط درآمد ماهیانه رتبه 13 و از نظر هزینه رتبه چهارم را به خود اختصاص داده اند؛ وضعیتی که گران بودن زندگی و کم آوردن دخل در برابر خرج را نمایان می کند.

خلیج فارس- عبدالحسین قاسمی: بسیاری از شهروندان می گویند: پشت پرده کمبود روغت در بازار بوشهر برای چرب تر شدن قیمت هاست!

به گزارش خلیج فارس؛ بررسی میدانی فروشگاههای زنجیره‌ای و خرده‌ فروشی‌ های بوشهر نشان می‌دهد قفسه‌ های روغن خوراکی، یا خالی است یا تنها با برندهایی پر شده که قیمت بسیار گرانی دارند؛ وضعیتی که عملا دست مصرف‌کننده را برای انتخاب بسته و در اغلب موارد ناچار می شود قید خرید را بزند.

به گفته فروشگاه داران، طی هفته های اخیر شرکت های پخش، عرضه را متوقف یا به حداقل رسانده اند؛ موضوعی که ناشی از حذف ارز ترجیحی و آماده کردن بازار برای چرب شدن قیمت روغن ارزیابی می شود.

بازار در انتظار قیمت دو برابری؟

در همین زمینه، رییس انجمن پخش استان بوشهر به «خلیج فارس» می گوید: از ابتدای دی ماه روند تحویل روغن توسط کارخانه ها به شرکت های پخش متوقف شده و این مشکل که در سطح کشور رخ داد که ناشی از حذف ارز ترجیحی (28 هزار و 500 تومانی) است.

اکبر بیداری ادامه داد: بررسی ها نشان می دهد مواد اولیه که در حیطه مسئولیت وزارت جهادکشاورزی است به تولیدکنندگان تحویل نشده. در این شرایط تامین کننده و کارخانه تولید روغن منتظرند موجودی روغن بازار خاتمه یابد و با قیمت جدید محصولات را عرضه کنند.

مجموع شواهد میدانی و اظهارات فعالان بازار نشان می‌دهد بازار روغن در در انتظار صدور مجوز عرضه محصول با قیمت‌های جدید است که برآوردها حکایت از دو برابر قیمت های قبلی می باشد.

این بلاتکلیفی، نه‌تنها مصرف‌کننده را با کمبود مواجه کرده، بلکه تامین کننده مواد اولیه و تولید کننده روغن را هم تحت فشار قرار داده است.

این وضعیت از آن جهت برای حکومت خطر بیشتری دارد که پای اصل قدیمی “کسی که چیزی برای از دست دادن ندارد، خطرناک تر است” به میان می آید. یک بازاری که یک دهنه مغازه اش در بازار تهران، اندازه کل “درآمد تمام عمر یک خاندان فقیر” ارزش مادی دارد و نگران آن است که در شلوغی ها، اموالش غارت شود یا معاملاتش به تعویق افتد، مصالحه می کند و عقب می رود ولی کسی که نان شب هم ندارد، چون چیزی برای از دست دادن هم ندارد و در عین حال، سهمش از زندگی، تنها رنج و محرومیت و حسرت است، به این سادگی ها پا پس نمی کشد. این که رئیس کل بانک مرکزی عوض شد و دولت درباره ارز ترجیحی فلان تصمیم را گرفت و رئیس جمهور هم گفت که باید اعتراضات را به رسمیت بشناسیم و… هم اصلاً برایش موضوعیت ندارد. او دچار “ناامیدی نهادینه شدۀ ناشی از محرومیت مستمر” است که در قالب “خشم”، خودش را نشان می دهد.

اگر این نکته دقیق، به درستی درک شود، می توان با او نیز تفاهم کرد؛ یعنی اگر مسوولان بفهمند آن که در خیابان فریاد می کشد یا سنگ پرتاب می کند، کسی است که همه امیدهایش را در تک تک سیاست های کشور یکی یکی باخته است، بهتر می توانند او را درک کنند و با او مفاهمه کنند؛ اما اگر روی مساله را به درستی نفهمند و همانند تجربیات تلخ پیشین، معترضین را تحقیر کنند و آنها را پادوی اسرائیل و فریب خورده آمریکا و تروریست و … بنامند، کار را بیش از همه بر خود و حکومت سخت خواهند کرد و ای بسا متحمل خسارت های جبران ناپذیر هم بشوند.

اگر مسوولان با تمام وجود بفهمند که “ناامیدی مردم مسبب وضع موجود است”، به جای مُسکّن های مقطعی یا تمرکز بر برخوردهای سلبی، کاری راباید انجام دهند که “مردم را واقعاً امیدوار کند” و الّا در بهترین شرایط از نظر حکومت، اعتراضات کنونی خاموش می شود ولی همچون آتشی زیر خاکستر باز هم شعله ور خواهد شد، همان طور که شعله های فعلی، آتش زیر خاکستر اعتراضات قبلی است که فقط مهار شدند، نه علاج.

همان طور که گفتیم، کارها و وعده های کوچک و اقدامات نمایشی مانند حرف زدن های مردمی مسوولان، نصب مجسمه شاپور ساسانی، مصاحبه با دختران بی حجاب در تلویزیون که بگویند ما همه کنار هم هستیم و ریختن چند صدهزار تومان یارانه به حساب شهروندان و … امید آفرین نیستند و این در حالی است که تنها یک امید واقعی می تواند تندباد حوادث روزگار را به آرامش اطمینان بخش تبدیل کند:

کارهایی مانند اعلام صریح تحول در سیاست خارجی، اصلاح ساختارهای انتخاباتی و مقدمه سازی برای انتخاب نمایندگان واقعی مردم برای حضور در دولت و مجلس، محاکمه برخی مسوولانی که نامشان با فسادهای اقتصادی گره خورده است، رسمیت دادن به آزادی های بیشتر اجتماعی و سیاسی و رفع محدودیت و محکومیت از برخی چهره ها و… می توانند حامل این پیام باشند که جمهوری اسلامی، خود را از دست تندروی ها و تندروها رهانیده و خواسته های اکثریت را بر انتظارات اقلیت ترجیح می دهد.

در این صورت، امید که حلقه گم شده  این سال های ایران است، بار دیگر احیا می شود و نظام این فرصت را خواهد یافت که با محقق ساختن واقعی آنچه وعده داده، صداقت خود را به مردم ثابت کند.

در چنان وضعیتی، مردم می بینند هر آنچه را می خواستند به طور نسیه و با هزینه ای نامعلوم بعداً به دست بیاورند، در چارچوب همین نظام حکومتی، نقداً کسب می کنند، بنابراین برای چه باید خود را به آب و آتش بزنند و کشور را درگیر منازعات پرهزینه داخلی و مساعد دخالت بیگانگان کنند؟
دشمنان خارجی هم که نه حامی نظام ایران اند و نه دلسوز معترضان و طبیعتاً پیگیر منافع خود در قالب ریاکارانه حمایت از اعتراضات اند، زمینه ای برای مداخله نخواهند یافت و چاره ای ندارند جز این که با حکومت ایران که اکثریت مردم پشتش هستند، وارد تعامل شوند و کوتاه بیایند.

بدیهی است که برخی معترضان عصبانی که معتقدند امیدی نیست و واقعاً خسته شده و به ستوه آمده اند، گروهی نابخرد داخلی که توهم “عقل کل” بودن دارند و نفوذی هایی که نمی خواهند شکاف بین حاکمیت و مردم پر شود، بر این پیشنهاد خواهند تاخت و نسخه هایی که به جای شفا، بلا شده اند را تجویز خواهند کرد تا نگذارند، تحولات امید آفرین واقعی در کشور رخ دهد و مردم و حکومت ایران، نفسی به راحتی بکشند؛ اما اگر هنوز عقلانیتی هست، انتظار می رود “ابر پروژه امید” به سرعت و به طوری جدی در دستور کار قرار گیرد و شجاعانه عملیاتی شود تا امید رفته، بازگردد.

اگر مدبرانه، آتیه نگرانه، بدون سو گیری، وطن دوستانه و با نگاهی به وضعیت کنونی داخل ایران و مناسبات آن سوی مرزها بیندیشیم، اجابت سریع مطالبات اکثریت توسط حکومت، بهترین راه ممکن است و مگر یک حکومت و یک جامعه تا کی می توانند فقر فزاینده و “اعتراضات همیشه قابل انتظار” را تاب بیاورند؟

خطاب به تصمیم سازان می گوییم: نترسید، شجاع و میهن دوست باشید و حتی برای حفظ نظام جمهوری اسلامی و مناصب خودتان هم که شده، از “بی تصمیمی مزمن” خارج شوید و آن تصمیمات بزرگ و امیدآفرین بگیرید تا مردم امیدوار و دشمنان ایران که در توهم تصمیمات بزرگ برای ایران هستند، ناامید شوند. اگر چنین کنید، نخواهند گفت ترسیدید و عقب نشینی کردید، تاریخ خواهد گفت که در بزنگاه این مملکت، درست ترین تصمیم را گرفتید و تحسین خواهید شد.

پس به سرعت، مردم را همراه کنید قبل از آن بیگانگان با هزار نقشه شوم، بخواهند قدرت مردم را به سمت اهداف خود هدایت کنند. مشکل ایران، باید در ایران و توسط خود ایرانی ها حل شود و این شدنی است اگر “ابر پروژه امید” را کلید بزنید، فوراً و قبل از آن که “دیرتر” شود!
منبع: عصرایران

خلیج فارس: لایحه بودجه ۱۴۰۵ در شرایطی توسط رییس جمهوری به مجلس تقدیم شد که باید آن را باز در درآمدزایی و بسته در مخارج توصیف کرد.

به گزارش خلیج فارس؛ امسال نیز مانند سال های قبل، سهم بوشهر از  بودجه چنگی به دل نمی زند و انتقادات پیرامون برخورداری استان پردرآمدی مانند بوشهر از کیک بودجه به قوت خود برقرار است.

در بخش نخست بررسی وضعیت استان بوشهر در لایحه بودجه 1405، سهم کلی استان از درآمد و هزینه های بودجه مورد توجه قرار گرفته تا در روزهای آتی وضعیت پروژه های دارای ردیف استان در لایحه بودجه مورد بررسی قرار می گیرد.

افزایش 170 درصدی درآمد مالیاتی استان

استان بوشهر در سال آینده جزو استان های نخست کشور از نظر رشد تعهد مالیاتی محسوب می شود، طوری که درآمدزایی مالیاتی استان 187 درصد رشد خواهد داشت.

در جدول کلان منابع عمومی استان ها، سهم درآمدزایی مالیاتی بوشهر 89 همت (هزار میلیارد تومان) برآورد شده، درحالی که این ردیف در سالجاری 31 همت بوده است.

با توجه به اینکه در 8 ماهه سالجاری، همه درآمد مالیاتی استان برای خزانه جذب شده و از آذر تا پایان سال مالیات های جذب شده در استان به عنوان درآمد مازاد محسوب می شود، قابل انتظار است که دولت نیز دریافت مالیات بیشتر در این استان را قابل وصول ببنید، آن هم با رشد قابل توجه 187 درصدی!

همچنین 5 همت درآمدزایی دیگر علاوه بر مالیات برای سال آینده در استان بوشهر پیش بینی شده که عمدتا شامل منابع دیگر نظیر واگذاری ها، جرایم دریافتی و… است.

تنها رشد 3 درصد بودجه عمرانی!

نکته قابل تامل اینکه با وجود تورم رسمی بالای 40 درصدی و از سویی رشد 187 درصدی درآمد مالیاتی استان در سال آینده، اعتبار تملک دارایی یا همان بودجه عمرانی استان تنها 4 درصد رشد داشته، اتفاقی که جز اجحاف واژه دیگری برای توصیفش نمی توان بکار برد.

در لایجه بودجه 1405، اعتبارات تملک دارایی یا اصطلاحا عمرانی استان 11.5 همت پیش بینی شده که نسبت به سالجاری تنها 500 میلیارد تومان رشد دارد.

نکته قابل توجه اینکه، جدا از بی اثر بودن این میزان اندک رشد اعتبارات عمرانی، باید گفت میزان تخصیص رقمی که امسال تصویب شده تاکنون تنها 10 درصد بوده و با شرایط اقتصادی حاکم بر کشور، بعید است تا پایان سال مالی، میزان جذب آن در خوشبینانه ترین شرایط به 30 درصد هم نمی رسد.

شایان ذکر است میزان رشد اعتبارات عمرانی استان بوشهر در بودجه سال آینده مطابق میانگین رشد سایر استان ها دیده شده که بازهم باید یادآور شد با وجود سهم بالای درآمدزایی این استان، ضریب برگشت بودجه به بوشهر شرم آور است و نمی توان امیدی به باز شدن گره پروژه های شاخص داشت.

بدون شک، بهبود وضعیت بودجه ای بوشهر نیازمند دو بال «پیگیری اثربخش مدیریت استان» و «رایزنی نمایندگان در مجلس» است؛ موضوع مهمی که شوربختانه سال هاست حلقه مفقوده توسعه بوشهر است.