خلیج فارس:احمد زیدآبادی، روزنامهنگار اصلاحطلب با انتشار متنی درباره “تحمل نشدن انتقادات” موضعگیری کرد.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از هممیهن؛زیدآبادی در کانال تلگرامی خود نوشت: هنگامی که طرح و توضیح و تبیین مشکلات عمیق اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و سیاسی جامعه به معنای “تزریق ناامیدی بین مردم” تعبیر شود و ارائۀ هر راهحلی برای رفع مشکلات نیز “عملی مجرمانه” و “مستوجب عِقاب و مجازات” به حساب آید، چطور ممکن است راهی به سمت عبور از بحرانها گشوده شود؟
خلیج فارس: احمد زیدآبادی، فعال سیاسی اصلاحطلب، در روزنامه هممیهن به مصوبه «عفاف و حجاب» پرداخته است.
او در این زمینه نوشت: محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی اعلام کرده است که در روز ۲۳ آذر قانون موسوم به حجاب و عفاف را برای اجرای آن ابلاغ خواهد کرد. لایحۀ حجاب و عفاف که در ابتدا توسط غلامحسین محسنیاژهای، رئیس قوۀ قضائیه ارائه شد، دارای چند اصل محدود و مختصر بود. این لایحه در دولت مرحوم سیدابراهیم رئیسی فربهتر شد و نهایتاً کمیسیون فرهنگی مجلس یازدهم، آن را از شکل اولیهاش انداخت و عملاً لایحه را به صورت طرحی پیچیده و بسیار حجیم درآورد که ۵ فصل و ۷۴ ماده دارد. این طرح که خارج از صحن علنی مجلس صورت «قانون» به خود گرفته است، یک روندِ پلکانی و رو به تزایدِ جریمۀ نقدی منجر به دیگر مجازاتها را برای تنبیه بانوان به دلیل نوع پوشش آنان مصوب کرده است که کمتر کسی حوصلۀ مطالعه و بررسی جزئیات تو در توی آن را دارد!
هر فرد آشنا به سیاست و حقوق و جامعهشناسی با مرور فصول و مواد این مصوبه، اذعان میکند که در شرایط امروز ایران نهفقط امکان اجرا شدن آن نیست، بلکه اصرار بر اجرای آن، جز تشدید نارضایتی بسیاری از مردم، دامن زدن به شکاف اجتماعی و دوقطبیسازی جامعه و ایجاد دردسر و بروز تشنج در مراکز انتظامی و قضایی مأمور اجرای آن، حاصلی به بار نمیآورد.
بنابراین، بر اهل فن روشن است که قانون حجاب و عفاف نه به قصد اجرا بلکه به منظور برانگیختن برخی از اقشار مردم و ایجاد تشنج به تصویب رسیده است و به همین جهت، داعیۀ طراحان و حامیان آن مبنی بر داشتن دغدغۀ شرعی و اخلاق اجتماعی محلی از اعراب پیدا نمیکند. در درجۀ نخست، مصوبه نسبتی با شرع ندارد. در هیچ متن شرعی، مجازاتی برای نوع پوشش بانوان بهخصوص از نوع جریمۀ مالی در نظر گرفته نشده و وضع اینگونه مجازاتها از نقطه نظرِ برداشتهای سنتی از شریعت، نوعی بدعت به شمار میرود که در آن چارچوب مفهومی، خود مستوجب مجازات است!
در درجۀ بعد، مصوبه با برداشتی سختگیرانه و متصلب از شریعت از نوع آنچه برخی فرقههای بنیادگرای نوظهور ادعا میکنند، تدوین شده است. تاریخ اسلام نشان میدهد که احکام شریعت با مرور زمان، از سوی بسیاری از فقیهان بلندپایه تفسیری موسعتر و ملایمتری پیدا کردهاند. نمونۀ روشن آن، حقوق زنان است که تا همین صد سال پیش، باید تمام سر و روی خود را در چادر و چاقچور و روبنده میپوشاندند، هرگونه ایفای نقش اجتماعی و سیاسی از جمله رأی دادن و شغل اداری برایشان حرام بود، بدون اجازۀ شوهر حق خروج از خانه و مسافرت را نداشتند، از حضور در ملأعام و سخن گفتن در میان جمع نامحرم، محروم بودند. مرد هرگاه اراده میکرد زنش را طلاق میداد و یا بدون اطلاع و اجازۀ او بر سرش تا سه نفر هوو میآورد! حال بعد از گذشت فقط صد سال، کدامیک از این احکام که منطبق با شریعت و تا روز قیامت لایتغیر پنداشته میشد، اجرا میشود و یا اصولاً قابل اجراست؟
نمونۀ بعد، حقوق اهل کتاب است. در نص آمده است که اهل کتاب موظفند با «سرشکستگی» جزیه بپردازند. کدام فقیه امروزه مدافع جزیه دادن اهل کتاب آن هم با آن کیفیت است؟ حالا این پرسش پیش میآید که چرا با وجود انطباق هر چه بیشتر احکام شرعی با دو عنصر زمان و مکان در طول تاریخ، عدهای همچنان بر بازگشت به صورتهای اولیۀ عموم احکام و سختگیری در مورد اجرای توأم با جبرِ آنها اصرار دارند و حتی فراتر از آن، برای توجیه سختگیری خود به بدعتگذاری در تشدید مجازات هم متوسل میشوند؟ به نظر میرسد مسئله از دو حال خارج نیست.
آنها یا مدافع نوعی سلفیگری افراطی هستند که هیچ مصلحت اجتماعی و سیاسی را به رسمیت نمیشناسد و نهایتاً با ادعای اینکه مثلاً در «نصوص» سخنی از حرمت بردهداری نرفته است، سر از توجیه بردهداری در این عصر درمیآورد! و یا اینکه شریعت را دستمایۀ مناسبی برای تحریک برخی از اقشار مذهبی و استفاده از آنها در جهت تحکیم قدرت سیاسی خود یافتهاند و به این منظور از دامن زدن به تشنج و شکافهای اجتماعی و دوقطبیسازی و بحرانآفرینی برای رقیب سیاسی خود و کل جامعه ابایی ندارند.
در این میان واضح است که ابلاغ این قانون برای اجرا، دولت مسعود پزشکیان را دچار بحران میکند و فلسفۀ وجودی آن را از بین میبرد. آقای پزشکیان در طول تبلیغات انتخاباتی خود، به طور روشن مخالفت خود را با توسل به اجبار در زمینۀ پوشش بانوان اعلام کرد و بخشی از مردم به امید تحقق این وعده پای صندوقهای رأی حاضر شدند و به او رأی دادند.
حالا ابلاغ قانونی که از یک سو رئیسجمهور و اعضای کابینهاش با اجرای آن مخالفند و از سوی دیگر، به صورتی پلکانی بسیاری از مردم را دچار دردسر میکند و در مقابل حکومت قرار میدهد، آیا به چیزی جز قطع امید کامل از دولت پزشکیان و سلب اعتماد از او در بین هوادارانش منجر میشود؟ دولتی که در بین مردم از حد لازمی از اعتماد برخوردار نباشد با کدام ابزار میتواند وظایف خود را انجام دهد؟ دولتی که قادر به انجام وظایف خود نباشد، اصولاً برای چه باید بر سر کار بماند؟
متأسفانه در پشت این ماجرا، نوعی تلاش برای سقط کردن زودهنگام دولت پزشکیان به چشم میخورد. هدف این است که به رأیدهندۀ ایرانی برای چندمین بار تفهیم شود که رئیسجمهوری با گرایشات آقای پزشکیان هیچ نوع دایرۀ اختیارات اثرگذاری ندارد و تنها مجری چشم و گوش بسته و بیاختیار احکامی است که افرادی با حداقل رأی ممکن در میان جامعه، تحت عنوان «قانون» در برابر او میگذارند!
به نظرم استیضاح آقای پزشکیان و رأی عدم کفایت سیاسی به او توسط مجلس، هزینهاش برای کشور و حکومت کمتر از ابلاغ لایحۀ موسوم به حجاب و عفاف باشد! اگر پارهای محافل سیاسی قصد شکست و ناکامی دولت و نشستن بر جای آن را دارند، به جای چرخاندن لقمه دور سر خود، همان راه سرراست و کمهزینهتر را در پیش گیرند، به صلاح عموم نزدیکتر است!
خلیج فارس:احمد زیدآبادی، فعال سیاسی اصلاحطلب، به مخالفت کیهان با دیدار نماینده ایران در سازمان ملل و ایلان ماسک پاسخ داد.
وی در کانال تلگرامیاش نوشت: مخالفت روزنامۀ کیهان با دیدار ایلان ماسک و نمایندۀ جمهوری اسلامی در نیویورک، امری کاملاً طبیعی است، چون این اتفاق در دورۀ ریاستجمهوری مسعود پزشکیان رخ داده است!
اگر همین اتفاق در دورۀ ریاستجمهوری محمود احمدینژاد یا مرحوم سید ابراهیم رئیسی رخ میداد؛ کیهان آن را به عنوان یک “شاهکار دیپلماتیک” و یا “پیروزی بیسابقه” مطرح میکرد و در برابر انتقادهای احتمالی مینوشت: ” منتقدان و مخالفانِ پلشت، چشم دیدن موفقیت دولت را ندارند! ”
مگر همین روزنامه عادیسازی رابطه با عربستان را به عنوان موفقیتی تاریخی و به معنای “پیوستن سعودیها به محور مقاومت” معرفی نکرد؟
خلاصه، داستان همان داستانِ عبید زاکانی در بارۀ بادنجان و سلطان محمود و ندیم است که خود کیهان علاقۀ بسیاری به تکرار آن دارد!
خلیج فارس:احمد زیدآبادی طی یادداشتی در کانال تلگرامی خود نوشت: دونالد ترامپ در انتخابات اخیر توانست نظر جمع قابلتوجهی از عربها، مسلمانان، اسپانیاییتبارها، سیاهان و زنان آمریکا را در جهت حمایت از خود جلب کند، اما برای جلب نظر یهودیان موفقیتی به دست نیاورد. از همین رو، او در نطق پیروزی خود از حمایت آن جماعات تشکر کرد و از یهودیان نامی نبرد.
۷۹ درصد یهودیان آمریکا به کاملا هریس رأی دادند. با این حال، بیش از ۶۰ درصد یهودیان ساکن اسرائیل ترامپ را بر هریس ترجیح میدادند. به یهودیان ساکن اسرائیل آلیا و به یهودیان خارج از آن، دیاسپورا میگویند. یهودیان دیاسپورا و به طور خاص یهودیان آمریکا به لحاظ سیاسی لیبرال و به لحاظ مذهبی عمدتاً «اصلاحگرا» هستند حال آنکه طبق قوانین حاکم بر اسرائیل، از نقطهنظر مشروعیت مذهبی فقط خاخامهای سنتی یا ارتدوکس به رسمیت شناخته میشوند.
از نگاه خاخامهای سنتی، یهودیت اصلاحگرا خارج از دین یهود و ارتداد تلقی میشود. همین مسائل شکافی بین یهودیان آلیا و دیاسپورا پدید آورده است که هرگاه وضع آرام باشد به بحران تبدیل میشود و هر گاه «امنیت اسرائیل» در معرض خطر قرار میگیرد، بحران میخوابد!
منبع:فرارو
خلیج فارس: احمد زیدآبادی با انتشار یک متن تند و تیز از حامیان فیلترینگ انتقاد کرد.
احمد زیدآبادی، فعال سیاسی اصلاح طلب، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: ای آمران و عاملان و حامیان و حافظان فیلترینگ! ما هم فراموش کنیم خدا فراموش نخواهد کرد که شما بواسطۀ گذاردن تیغ فیلترینگ بر گلوی اینترنت و تبدیل آن از آهویی تیزپا به حلزون، ایرانیان را برای دانلود و یا آپلود یک فیلم، خسته کردید! فرسوده کردید! پیر کردید! أَیَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ یُتْرَکَ سُدًی(آیا انسان میپندارد که به امان خود رها خواهد شد؟) آیۀ ۳۶ سورۀ قیامت.
خلیج فارس: احمد زیدآبادی در کانال تلگرامی خود نوشت: مدیر مسئول روزنامۀ کیهان با ادبیاتی اهانتآمیز و زهرآگین، مجمع مدرسین حوزه را به علت درخواستش برای “بازگشت اسرائیل به مرزهای پیش از جنگ 1967 و تشکیل کشور مستقل فلسطینی” به “مقابله با اسلام و حمایت از صهیونیستها” متهم کرده است.
اگر درخواست از اسرائیل برای بازگشت به مرزهای قبل از جنگ ژوئن و تشکیل کشور فلسطینی، “مقابله با اسلام و حمایت از صهیونیستها” باشد، در آن صورت که این اتهام جانب بسیاری از رهبران حماس از جمله مرحوم اسماعیل هنیه را هم میگیرد!
اسماعیل هنیه رئیس فقید دفتر سیاسی حماس یازده آبان سال پیش به صراحت اعلام کرد: ” آماده مذاکره سیاسی برای راه حل دو کشوری با پایتختی قدس هستیم.”
آیا از نظر حسین شریعتمداری، اسماعیل هنیه هم به “مقابله با اسلام وحمایت از صهیونیستها” برخاسته بود؟
خلیج فارس:احمد زیدآبادی با انتشار یادداشتی به پیشنهاد نخست وزیر پیشین اسرائیل مبنی بر حمله به مراکز هستهای ایران واکنش نشان داد.
به گزارش«خلیج فارس» به نقل از فرارو؛احمد زیدآبادی در کانال تلگرامیاش نوشت: فتالی بنت از رهبران تندروی اسرائیل که در دوران کوتاه نخستوزیریاش دستور تمرین جدی برای حمله به تأسیسات هستهای ایران را صادر کرده بود، اکنون بر انجام این حمله اصرار دارد و بر این باور است که دیگر چنین فرصتی برای «نابودی تأسیسات هستهای ایران» پیش نخواهد آمد.
بنت از دو سال پیش از سیاست کناره گرفته اما به دلیل افزایش محبوبیتش در افکار عمومی اسرائیلیها مترصد بازگشت به عرصۀ سیاست است. در حال حاضر او تنها سیاستمدار اسرائیلی است که طبق نظرسنجیها، محبوبیتی بیشتر از نتانیاهو برای تصدی پست نخستوزیری دارد.
چیزی که خیلی عجیب به نظر میرسد سکوت آژانس بینالمللی انرژی اتمی در برابر تهدید اسرائیل به حمله به تأسیسات هستهای ایران است. صرفنظر از اینکه اسرائیل توانایی و یا تصمیم چنین حملهای را داشته باشد یا نداشته باشد، تهدید به حمله علیه مراکز هستهای در هر گوشه از جهان به دلیل احتمال نشت تشعشعات اتمی همیشه همراه با حساسیت بسیار بوده است. نشت تشعشعات اتمی یک فاجعۀ تمامعیار انسانی و زیستمحیطی با آثار ماندگار است و نمونهای از آن را بشر معاصر در انتشار تشعشعات اتمی نیروگاه چرنوبیل در دوران حیات اتحاد جماهیر شوروی تجربه کرده است.
آیا از نظر آژانس بینالمللی انرژی اتمی حمله به تأسیسات هستهای ایران خطر نشت تشعشعات را به همراه ندارد؟ اگر ندارد چگونه؟ و اگر دارد چطور در برابر احتمال وقوع چنین فاجعۀ مهیب و دهشتآوری علیه مردم و سرزمین ایران سکوت کرده است؟
خلیج فارس: احمد زیدآبادی فعال سیاسی اصلاح طلب در کانال تلگرامی خود نوشت: نخستین بار و آخرین بار سید حسن نصرالله را در سال ۱۳۷۱ در سفرش به تهران دیدم. به تازگی به عنوان دبیرکل حزبالله لبنان، انتخاب شده بود.
در سفرش به تهران یک کنفرانس خبری در محل هتل بزرگ آزادی گذاشت که من از طرف روزنامۀ اطلاعات در آن شرکت کردم. با انرژی و شور و نشاط فراوان سخن میگفت. پرسش من از او سخت چالشی بود. رو در هم نکشید و با حوصله پاسخ داد.
بعد از آن هم سخنرانیها و اخبار مربوط به او را دنبال میکردم. در هر بحران و جنگی در شبکۀ المنار لبنان حاضر میشد و با حرارت تمام مخاطبانش بخصوص نیروها و حامیان خود را در جنوب لبنان به هیجان میآورد.
تصور آنکه آن سخنرانیها دیگر انجام نخواهد شد، سخت است. روزگار تلخی است خدا خودش آن را شیرین کند.
خلیج فارس:”نقد عملکرد دولت بر عهدۀ رسانهها و شبکههای مستقل و غیردولتی است که هزینۀ آنها از جیب صاحبانشان تأمین میشود. بنابراین فرمول خیلی ساده و سرراست است.”
به گزارش«خلیج فارس»؛احمد زیدآبادی در روزنامه هممیهن نوشت: آیا میتوان تصور کرد که در گوشهای از دنیا درحالیکه رئیسجمهور کشور مشغول برگزاری مصاحبۀ مطبوعاتی است، دستگاه رسانۀ رسمی کشور که بودجهاش از سوی دولت تأمین میشود، سرگرم نظرسنجی با جهتگیری منفی آشکار علیه شخص رئیسجمهور و کابینۀ او باشد؟ بدون تردید چنین پدیدهای در دنیا بیسابقه است اما چرا در کشور ما به رفتاری عادی تبدیل شده است؟
رسانۀ رسمی در حد چندین شبکۀ تصویری یا نباید وجود داشته باشد و یا اگر وجود دارد باید در جهت ترویج و معرفی سیاستهای دولت عمل کند. رسانۀ رسمی نمیتواند منتقد و مخالف سیاستهای دولت باشد. نقد عملکرد دولت بر عهدۀ رسانهها و شبکههای مستقل و غیردولتی است که هزینۀ آنها از جیب صاحبانشان تأمین میشود. بنابراین فرمول خیلی ساده و سرراست است.
حمایت از تصمیمات دولت از جایگاه رسمی و حکومتی، نقد تصمیمات دولت و مخالفت با آن از بیرون از دولت و در سطح جامعۀ مدنی و یا محدودهای که اصل تفکیک قوا آن را به رسمیت شناخته است. جز این باشد، نهفقط وضعیت دولت در دولت و آشوب عینی و ذهنی ناشی از آن پیش میآید، بلکه دولت مستقر هم زمینگیر و نهایتاً با شکست روبهرو میشود.
در این میان آنچه این معضل را مضاعف میکند، حق انحصاری دستگاه رسانه و تبلیغات رسمی برای ایجاد شبکههای تصویری است. این حق انحصاری سبب شده است که تعداد شبکههای تصویری صداوسیما بهطور فزایندهای افزایش یابد اما فعالان حوزۀ جامعۀ مدنی و یا بخش خصوصی حق و امکان راهاندازی یک شبکه حتی در جهت دفاع از دولت مستقر را هم نداشته باشند!
بدتر از این، حتی قوای حاکم بهخصوص قوۀ مجریۀ کشور هم قادر به تأسیس یک شبکۀ خبری و تحلیلیِ در اختیار خود نیستند و برای نشر دیدگاهها و توجیه سیاستهای خود ناچار باید نگاهشان به لطف و کرَم مدیران دستگاه رسمی رسانه برای پوشش اقدامات آنها باشد! فاجعه هنگامی عمق بیشتری پیدا میکند که دستگاه رسمی رسانه هم منتقد و مخالف برخی از قوا از جمله قوۀ مجریه باشد و نهفقط تلاشی در جهت توجیه تصمیمات آن در افکار عمومی نکند بلکه درست در حین برگزاری کنفرانس مطبوعاتی رئیسجمهور، در حرکتی با سوگیری منفی در حال تضعیف و تخریب سیاست آن باشد! همۀ اینها تازه بخشی از گرفتاری دولت در ایران است چراکه دولت علاوه بر آنکه از خود تریبونی عام و گسترده ندارد و در عین حال توسط دستگاه تبلیغات رسمی مورد هدف قرار میگیرد، رسانههای فارسیزبان آن سوی مرزها نیز که به مدد عملکرد سطحی و جانبدارانه و غیرحرفهای صداوسیما، منزلت و مخاطبانی در بین افکارعمومی به دست آوردهاند، بیوقفه در جهت بیاعتبارسازی آن تلاش میکنند و کمترین رحم و مروتی هم در کارشان دیده نمیشود.
با این حساب، دولت پزشکیان که جای خود، اگر زبدهترین و تواناترین سیاستمداران تاریخ جهان هم سر از گور درآورند و کابینهای را به اتفاق هم تشکیل دهند، امکان موفقیت در چنین وضعیتی را پیدا نخواهند کرد! این وضعیت درست شبیه این است که فردی بخواهد با دهان بسته یا دوخته در مسابقۀ سخنوری شرکت کند و از پس دیگران برآید!
کشور اکنون در زیر خروارها مشکل و معضل فرو رفته و به هر سمتی که نگریسته شود، گرفتاریهای موجود خود را نشان میدهند. حل یا حتی کنترل این حجم از معضلات پیل را نیز از پا درمیآورد. بنابراین، کمک به حل مشکلات، حمیتی را میطلبد که گویی نایاب شده است. هر کس با دردسرها و نابسامانیهای جامعۀ ایران آشنا باشد، قاعدتاً میداند که فصلِ انگشت گذاشتن بر معضلات سپری شده و اینک هنگام کشف مسیرهایی برای حل آنهاست.
اما مخالفان دولت چه در داخل حکومت و چه در خارج از کشور که بر رسانههای تصویری مسلطند، همچنان در مرحلۀ دست گذاشتن روی انواع مشکلات و بدتر از آن استفاده از رنج و درد مردم برای جذب مخاطب و یا اهداف سیاسی مورد علاقۀ خودند. با این وضعیت روشن است که دولت پزشکیان، بدون برخورداری از شبکهای تصویری برای توجیه سیاستها و اقدامات خود در افکار عمومی، زمینگیر میشود و شکست میخورد.
به قول مولا علی، «الله الله» دربارۀ شبکۀ تصویریِ در اختیارِ دولت که اگر مقدور نشود، از هماکنون باید در انتظار شکست دولت نشست. شکست این دولت اما شباهتی به شکست دولتهای پیشین ندارد. عواقبش هولناکتر از آن است که برخی اذهان ساده و بسیط و ناآشنا به ریشههای اجتماعی و اقتصادی سیاست میپندارند!
خلیج فارس:احمد زیدآبادی فعال سیاسی اصلاح طلب در واکنش به نشست خبری روز گذشته مسعود پزشکیان رئیس جمهوری، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:
نمره به کنفرانس خبری پزشکیان
اگر بخواهم به کنفرانس خبری دکتر پزشکیان نمرهای بدهم، از ۲۰ میتوان ۱۵ را برای او در نظر گرفت.
اگر تک این حرفها عملیاتی شود، شانسی برای عبور ایران از مخاطرات هولناک کمین کرده در مسیر آن خواهد بود.
