محمد ابراهیم‌زاده مطلق؛ روایت یک عمر اثرگذاری

الیاس احمدحسینی

محمد ابراهیم‌زاده مطلق از آن دست چهره‌هایی بود که حضورش، حتی بی‌هیاهو، به فضا معنا می‌بخشید. همین روزها پیش از رفتنش، هنوز در پلاتوی دریانورد دیده می‌شد؛ آرام، دقیق و با همان لبخند همیشگی، تماشاگر نمایش «پشت به موج» به کارگردانی علیرضا فهیم‌پور. نوجوانان و جوانان بازیگر گرد او جمع می‌شدند، عکس می‌گرفتند و از نگاه و کلامش انرژی می‌گرفتند.

در اجراخوانی «دشمن مردم» اثر هنریک ایبسن، به کارگردانی اردلان تاجدینی، مشاور کارگردان بود و حضوری مؤثر و الهام‌بخش داشت. در «کلبه فرهنگ و هنر» کنار رفیق دیرینه‌اش عبدالله دشتی‌فرد می‌نشست و با رضایت به جریان فرهنگ شهرش می‌نگریست؛ مردی که هم فرهنگ را می‌شناخت و هم ورزش را زندگی کرده بود.

ابراهیم‌زاده مطلق نویسنده، کارگردان و بازیگر تئاتر بود، اما تنها به صحنه نمایش محدود نماند. او فوتبالیستی فعال، بازیکن و مربی بدنساز تیم‌هایی چون پرسپولیس، آزادی و پاس گناوه بود و حتی تا سطح ملی پیش رفت؛ جایی که در سال ۲۰۱۸ مربی تیم ملی گلبال نابینایان و کم‌بینایان شد. در ورزش، همان‌قدر دقیق و صاحب‌سبک بود که در تئاتر.

سروش افتخاری، سرپرست تیم آزادی گناوه، از او به‌عنوان مربی‌ای یاد می‌کند که در عین شوخ‌طبعی و مهربانی، قاطع و حرفه‌ای بود و اثر کارش در هر تمرین و مسابقه به‌وضوح دیده می‌شد.

او معلم ورزش و هنر بود و به یک باور عمیق ایمان داشت: «گناوه گنجینه استعدادهای هنری و ورزشی است.» بارها می‌گفت وقت تنگ است و نباید استعدادها هدر بروند. همین نگاه، او را به چهره‌ای جریان‌ساز بدل کرد.

جهانشیر یاراحمدی، رئیس انجمن نمایش بوشهر، او را از چهره‌های اثرگذار تئاتر جنوب می‌داند؛ هنرمندی که پس از بازگشت به گناوه در سال‌های جنگ، با تئاتر دانش‌آموزی نسل‌های بسیاری را به صحنه آورد. حضورش در جشنواره‌های استانی با «نی و غریبی روزگار» و درخشش «ستاره‌های خاموش برج زحل» در جشنواره فجر، جایگاهش را تثبیت کرد.

غلامحسین دریانورد نویسنده و پژوهشگر نیز معتقد است ابراهیم‌زاده مطلق در تئاتر گناوه صاحب سبک بود و شاگردانی پرورش داد که شکوفایی دهه‌های ۶۰ و ۷۰ را رقم زدند.

او متولد دهم دی ۱۳۳۶ آبادان بود و یازدهم دی ۱۴۰۴ در گناوه چشم از جهان فروبست؛ اما بی‌تردید از چهره‌های ماندگار فرهنگ، هنر و ورزش گناوه، استان و حتی کشور است.

یادش مانا و راهش روشن باد.