عابد تمدنی
فوتبال، تنها به بازیکنان، مربیان و جامها خلاصه نمیشود؛ گاهی روح یک تیم را کسانی میسازند که بیهیچ ادعا و چشمداشتی، سالها از روی سکوها عاشقانه فریاد میزنند و در تمام فراز و نشیبها کنار تیم محبوبشان میمانند. آنها شاید هرگز در ترکیب اصلی نباشند، اما همیشه در قلب هواداران جای دارند.
زندهیاد محمدعلی درویشی (دلو) از همین انسانهای ماندگار بود، چهرهای که نامش با سکوهای ایرانجوان بوشهر، فریادهای «یا علی» و عشق بیپایان به فوتبال گره خورده است. او رفت، اما خاطرات، صدایش و وفاداری مثالزدنیاش برای همیشه در حافظه فوتبال بوشهر باقی خواهد ماند.
بعضی رفتنها، تنها خاموش شدن یک نفس نیست؛ خاموش شدن بخشی از خاطرات یک شهر است.
خبر درگذشت محمدعلی درویشی (دلو)، قلب بسیاری از فوتبالدوستان بوشهر را به درد آورد. مردی که هیچگاه پیراهن تیمی را بر تن نکرد، اما سالها با عشق و تعصب، از روی سکوها برای ایرانجوان جنگید. او نه کاپیتان بود، نه مربی و نه مدیر؛ اما برای بسیاری، یکی از مهمترین چهرههای ایرانجوان بود.
دلو به ما آموخت که عشق به فوتبال، تنها در مستطیل سبز معنا نمیشود. گاهی بزرگترین قهرمانان، روی سکوها میایستند؛ همانهایی که در روزهای شکست، بیشتر از همه غصه میخورند و در روزهای پیروزی، از ته دل اشک شوق میریزند. او از همان نسل وفاداری بود؛ نسلی که تیم محبوبش را با نتیجه و جایگاه جدول انتخاب نکرد، بلکه با قلبش دوست داشت.
