جعفر محمدی

یادمان باشد که آنها همیشه درون خودشان درگیر اختلاف و رقابت اند که گاه بیشتر می شود و گاه کمتر؛ لذا در عین رصد اوضاع داخلی آمریکا، نباید حتی هرج و مرج شان را نیز به خودمان بگیریم و تصور کنیم که از دیگ اختلافات آنها، آبی برای ما گرم خواهد شد. آنها، با همه اختلافاتی که دارند، در نهایت، در مقابل نیروی خارجی، منافع ملی شان را بر همه چیز ترجیح می دهند و در صورت لزوم، در برابر ما متحد هم خواهند شد.

هشدار که اگر این چهار خطای استراتژیک، قرین تصمیم گیری های مقامات ایرانی شود، همین دستاوردهای فعلی و وضعیت کنونی که ایران می تواند با اعلام پیروزی غائله را ختم کند، از دست خواهد رفت؛ ولی اگر هوشمندانه این خطاها را به صفر برسانند، آنگاه از دل آتش جنگی که گذشت، گلستانی برای ایران خواهند آفرید و تاریخ از ایشان به نیکی یاد خواهد کرد.
منبع:عصرایران

1 – اگر به ریشه های بحران پرداخته نشود و فقط به جمع کردن اعتراضات بسنده شود، مساله حل نمی شود، بلکه آتشی می شود زیر خاکستر که در زمانی دیگر، شدیدتر و فراگیرتر، شلعه خواهد کشید. این تجربه جمعی همه ماست در همه این سال ها؛ خاصه از 1388 به این سو که هر گاه اعتراضی در سطح عمومی رخ داد، “جمع شد” و “حل نشد” و بار دیگر، سخت تر و سوزاننده تر، گُر گرفت.

اگر قبلاً از ریشه یابی اعتراضات سخن می گفتیم، اکنون باید بگوییم که کیست ندارد علل نارضایتی ها چیست و طُرفه آن که راه حل ها نیز مشخص است و قرار نیست چرخ از نو اختراع شود. فقط باید اراده ای برای حل مشکل بر مبنای بازگشت به مردم شکل گیرد و این تصور ایران سوز که هر گونه اصلاحی را مترادف کوتاه آمدن و شکست خوردن می داند، کنار گذاشت.

یادمان باشد که اقتدار حکومت ها، نه با “سیطره بر مردم” که با “کرنش آنها در برابر مردم”، تقویت و تثبیت می شود. روزگاری در چین، حکومت به حدی خود را حاکم بر مردم می دانست که حتی یک کشاورز نمی توانست از آنچه خودش می کارد، برای زمستان خویش، ذخیره ای نگه دارد و اگر چنین می کرد، با قدرت بلامنازع دولت، چنان مجازات سختی می شد که آوازه اش تا ده ها روستای اطراف بپیچد تا کسی حتی لقمه ای برای روز مبادای خود برنگیرد!
در آن دوران که مائو بر چین حکومت می کرد، حتی تصور تغییر  این سیاست، به مثابه عقب نشینی از اصول انقلاب کمونیستی و خیانتی هولناک بود اما بعدها که “دنگ شیائوپینگ”، زمام امور را در دست گرفت و خبر رسید که چند دهقان، مازاد بر آنچه باید به دولت می دادند تولید کرده و آن را برای خود نگه داشته اند، نه تنها مجازات شان نکرد بلکه دهقانان تشویق شدند که باز هم بیشتر بکارند و تولید کنند و حق داشته باشند سهمی هم برای خود بردارند.

به رسمیت شناختن حق کشاورزان برای بهره مندی از دسترنج خود، هر چند از قدرت ارعابگرانه حزب حاکم می کاست ولی صدها میلیون کشاورز چینی را از افرادی که به خاطر ترس، از حکومت اطاعت می کردند، به نیرویی بی پایان تبدیل کرد که حالا از سر اختیار و علاقه، همراه آن شده اند. چنین نرمش هایی در بسیاری دیگر از عرصه ها رخ داد و بدین سان مردمی که درامد سرانه شان در  1978 ، تنها 150 دلار در سال بود در سال گذشته، به عدد 14000 دلار رسیدند و حکومت چین نیز، دومین قدرت جهانی شده است و پیش بینی می شود طی یک تا دو دهه آینده، به رتبه اول جهان نائل آید.

بی گمان اگر “سیاست نرمش در برابر مردم” به بهانه های حزبی و ایدئولوژیک رخ نمی داد، چین، امروز نه در رقابت علمی و اقتصادی و تسلیحاتی با آمریکا که در مسابقه فقر و مرگ و بیکاری با مفلوک ترین کشورهای آفریقایی بود.

حکومت امروز ایران ما نیز، باید با کنار زدن لایه های چسبیده به بدنه آن که عمدتاً برای ارتزاق بدان متصل اند و نه از سر اعتقاد، نرمش در برابر مردم را به عنوان رسالتی بنیادین، برای نجات ایران و حتی حفظ خود، پیشه کند و چونان کارگزاری مطیع و کارآمد، خواسته های مردم را بی چون و چرا اطاعت کند، حتی اگر به زعم خود، این خواسته ها را خلاف مصلحت تشخیص دهد.

این تنها راه نجات است و جز این، همان گونه که افتد و دانی، تنها نادیده گرفتن مساله است و پنهان کردن آتش در زیر خاکستر.

2 – یک ماه بعد از آن روزهای سیاه و شب های سرخ، زمان آن رسیده است که مقصران آن فجایع، بی هیچ مسامحه ای، شناسایی، معرفی، محاکمه و مجازات شوند.
این که عده ای خلاف اصول اعتراض مدنی، دست به  خشونت زدند و آدم کشتند یا مامور و اجیر بیگانگان بودند که اعتراض مردم را به خاک و خون بکشند، بارها گفته شده است و چنین افرادی، طبیعتاً و مانند هر نظام سیاسی و حقوقی دیگری، باید مجازات شوند. در کنار اینان، نباید از قصور و تقصیرهایی گذشت که نیروهای حکومتی مرتکب شده اند. چند روز پیش، فیلمی منتشر شد که در آن یک خودروی نظامی، چند معترض را زیر می گیرد. خبرگزاری فارس در واکنش، اعلام کرد که به دلیل ترکیدن لاستیک، کنترل خودرو از دست راننده خارج شده بود و این اتفاق رخ داد و البته خبر داد که نهادهای مربوطه در حال بررسی بیشتر هستند.

عکس از خبرگزاری فارس

بدون ورود در این مصداق و موارد دیگر، باید ضمن استقبال از بررسی این پرونده، خواستار رسیدگی جدی به موارد مشابهی شد که فیلم هایش در فضای مجازی منتشر و افکار عمومی، به شدت جریحه دار شده اند. سکوت نهادهای رسمی در برابر تصاویری که از عملکرد سوء نیروهای حکومتی فراگیر شده است، نه تنها دردی را دوا نمی کند که نمک بر زخم است.

3 – در هر کشوری، پلیس به انواع سلاح های ضد شورش مجهز می شود و این امری طبیعی است. سلاح ضد شورش، سلاحی است که قربانی آن، حداکثر متحمل دردی موقت می شود تا ناگزیر صحنه را ترک کند.
چندی پیش، مدیر بیمارستان فارابی تهران در گفت و گو با خبرگزاری ایسنا اعلام کرد که در آن ایام، بیش از 1000 نفر که چشم شان با ساچمه آسیب دیده بود و نیاز به عمل جراحی فوری داشتند، فقط به این بیمارستان مراجعه کرده اند. حال بماند آمار نامعلوم و قاعدتاً بیشتر افرادی که ساچمه های شلیک شده، به سایر نقاط و بافت های بدن شان  آسیب زده بود.

با امید خوش بینانه به این که ای کاش اساساً تقابلی بین ملت و حکومت نباشد، عجالتاً باید گفت بازنگری در تجهیزات مقابله با اعتراضات خیابانی امری حیاتی است تا کسی به دلیل اعتراض، دچار عوارض سهمگینی مانند از دست دادن جان یا نابینایی نشود. حتما باید فرق باشد بین سلاحی که به سوی دشمن متجاوز خارجی شلیک می شود با سلاحی که برای پراکندن جمع چند هموطن معترض به کار می رود، تفاوت های بنیادین وجود داشته باشد. این یک اصل شناخته شده در مدیریت اعتراضات در تمام دنیاست. البته پروتکل های دفاع از اماکن نظامی و انبارهای تسلیحات در همه کشورها، متفاوت و خارج از بحث حاضر است.

4 – با پذیرش داده های رسمی دولت مبنی بر این که 2427 نفر از مجموع جانباختگان حوادث دی ماه، توسط تروریست ها به شهادت رسیده اند، این سوال بابد به طور جدی توسط نهادهای امینی پاسخ داده شود که کدام قصور و تقصیرها باعث شده تروریست ها به این سادگی بتوانند در حضور ماموران حکومتی، این همه انسان را بکشند و تعداد بیشتری را مجروح کنند؟ مگر نه این است که عملیاتی به این وسعت و در صدها شهر و نقطه کشور، نیازمند ماه ها برنامه ریزی و انتقال سلاح و نیرو و آموزش و هماهنگی و … است؟ چطور نهادهای امنیتی که کارشان شناسایی و خنثی سازی تهدیدات است، متوجه این موضوع نشدند و ناگهان دیدند که هزاران کشته و مجروح روی دست کشور باقی مانده است؟!

5 – تجربه دی ماه، بر تجربیات انباشته شده قبلی افزود که محدودسازی رسانه های داخلی، نه تنها مردم را از دانستن محروم نمی کند، بلکه آنها را به سمت فیک نیوزها و رسانه های بیگانه هل می دهد. بس که این را گفته ایم و نشنیده اند، خودمان هم خسته شده ایم و از این رو، این نکته را به همین اندک، خلاصه می کنم.

6 – ترامپ و سیاستمداران آمریکا در طول روزها و شب هایی که ایران درگیر التهاب بود، مدام این پیام را دادند که به خیابان بریزید که “کمک در راه است”! عده ای عمدتاً جوان به ستوه آمده از ناکارامدی های داخلی نیز دل به خارج بستند، به ترامپ اعتماد کردند و به هوای این که تا چند ساعت یا حداکثر چند روز دیگر، ارتش آمریکا به کمک آنها خواهد شتافت، تقابل را تشدید کردند.
اما کمک های وعده داده شده(!) نرسید و ترامپ ضمن اعلام تشکر از جمهوری اسلامی که اعدام ها را متوقف کرده است، از آمادگی برای گفت و گو خبر داد و نهایتاً ویتکاف و دامادش را به عمان فرستاد تا با وزیر خارجه جمهوری اسلامی مذاکره کنند.

این که بعداً چه می شود و مذاکرات به کجا می انجامند، بحث دیگری است؛ ولی تجربه ای هر چند پرهزینه شد که نباید به بیگانگان و کسانی کل زندگی شان در فضای اقتصادی و سیاسی و جغرافیایی آمریکا و اروپا می گذرد دل بست.

ترامپ نیز همانند هر سیاستمدار متعارفی در جهان، فقط و فقط به فکر منافع ملی کشور خودش است و دلیلی ندارد با پول مالیات دهندگان آمریکایی، برای مردم ایران مشکل گشایی کند. اگر هم روزی به ایران حمله نظامی کند، نه برای دفاع از مردم ایران و معترضان که برای تامین منافع ملی آمریکاست؛ اگر هم مذاکره و صلح کند، باز هم نه برای خوش آمد جمهوری اسلامی که در جهت حفظ مصالح کشور خودش خواهد بود.
نه فقط آمریکا، که دیگرانی مانند روسیه و چین نیز که برخی دلبسته آنها هستند هم تنها به فکر خویش اند و ما را همانند بقیه دنیا، ابزاری برای سود بیشتر خود می بینند و لاغیر. بیایید این نکته ساده را فراموش نکنیم.

7 – در فضای ملتهب کنونی که هنوز چهلم جانباختگان فجایع دی ماه نرسیده است، آنچه بیش از هر چیز دیگری، آینده ایران و امنیت مردم ایران را تهدید می کند، چندگانگی وحشتناکی است که به وضوح در جامعه ایران دیده می شود. خود حق پنداری مطلق، که قبلاً وصف نابهنجاری گروهی معدود بود، اینک تعمیم کلی یافته است و بسیاری از ما دچارش شده ایم و تصور می کنیم که در این آوردگاه، تنها ما هستیم که همه واقعیت را می بینیم و همه حقیقت نزد ماست و بقیه، وطن فروش و خائن و مزدور بیگانه و تجزیه طلب و ماله کش و خون شور و وسط باز و… هستند که باید خفه شان کرد و یا حتی کشت شان!

هیچ چیزی، آینده کشور را به اندازه وجود اختلاف و کینه بین مردمانش تیره و تار نمی کند. این دقیقاً همان چیزی است که بزرگانی مانند نلسون ماندلا بدان واقف بودند و نگذاشتند زخم ها به کینه ها تبدیل شوند. مجازات مجرمان، همیشه به جای خود محفوظ است اما نابودی شأن و شخصیت افراد یا تهدید آنها به مرگ، صرفا به این دلیل که له یا علیه کسی حرفی زده اند یا پستی منتشر کرده اند، نشان از فقدان سلامت روانی دارد.
یکی از آن سوی مرزها خط و نشان می کشد که به محض این که برگشتیم هر که را که به مراد ما گفته باشد بالای چشمت ابروست، از تیر چراغ برق آویزان می کنیم و یکی هم در قم پست می گذارد که وقتی در سوریه داعش را می کشتیم، برایشان فاتحه می خواندیم ولی خوبی کشتن داخلی هایی که علیه حکومت ایستاده اند این است که فاتحه ندارند یا آن دیگری کلاس درس می گذارد که قربه الی الله بکشید و مبادا که به خاطر هوای نفس تان بکشید! این ها، فقط اظهار نظرهای شخصی افراد مریض الاحوال داخلی و خارجی نیستند، نشانه هایی اند که اگر جدی گرفته نشوند، جنگ داخلی و حمام خون در وطن، گریز ناپذیر است.

هرکسی به وسع خود، از پدر و مادر یک خانواده و معلم یک کلاس تا نویسندگان و سخنوران و هنرمندان و دانشجویان و… کمک کنند به افزایش دانایی جامعه صرفا در این حد که بلد باشیم انتقاد از یکدیگر و مخالفت با همدیگر را به خشم و خشونت تبدیل نکنیم.

به خودمان رحم نمی کنیم به فرزندان ایران رحم کنیم که می خواهند در کینه زاری که برایشان به جا می گذاریم زندگی کنند.

سخن بسیار است اما توان اندک و مجال تنگ و خاطر ملول و قلم قاصر؛ از این رو، دردنامه را به همین 7 نکته ختم می کنم و تو خود، حتماً حدیث مفصل می خوانی از این مجملِ معذَّبِ معتذَر.
منبع: عصرایران

جعفر محمدی

در بازارهای مالی مانند بورس، اصطلاحی وجود دارد به نام “حد ضرر” که معنایش به زبان ساده این است که صاحب سرمایه، برای سهم خود عددی را تعیین می کند که اگر قیمت به آن سمت نزول کرد، از بازار خارج شود تا بیش از این ضرر نکند. تعیین این رقم، بسیاری را از زیان های هنگفت و ورشکستگی نجات داده است.

اصل تعیین “حد ضرر” را می توان به همه امور زندگی تعمیم داد؛ از زندگی شخصی و ارتباط با دوستان گرفته تا حکومتداری.

در این نوشتار کوتاه، می خواهم با چند پرسش، نظر و حواس متولیان حکمرانی در کشور را به تعبیر راهبردی “حد ضرر” معطوف کنم:

1 – بر اساس برآوردهای کارشناسان، زیان ناشی از تحریم ها، سالانه 100 میلیارد دلار است؛ رقمی که می تواند اقتصاد ایران را از این رو به آن رو کند و معیشت همه ایرانی ها را متحول سازد.
سوال این است که حد ضرر تحریم ها کجاست؟ سالانه باید به چه عددی از ضرر برسیم که بگوییم حالا به نقطه “حد ضرر” رسیدیم و باید مجموعه ای از تدابیر را برای عادی سازی روابط با دنیا که مقدمه رفع تحریم هاست، تمهید کنیم؟

2 – سال گذشته، پژوهشی رسمی و ملی با عنوان «موج چهارم پیمایش ملی ارزش‌ها و نگرش‌های ایرانیان» انجام و نتایج آن در رسانه های داخلی منتشر شد که خلاصه خروجی اش این بود: 92 درصد مردم ایران از وضع موجود ناراضی هستند و فقط 8 درصد وضع موجود را قابل قبول می دانند.
این، یک آمار رسمی و مستند است و سوال این که چند درصد از مردم یک کشور باید از وضع موجود ناراضی باشند تا این نتیجه حاصل شود که باید روش های حکمرانی را تغییر داد؟ حد ضرر نارضایتی عمومی چه عددی است؟

3 – آمار مهاجرت ایرانی ها به خارج از کشور همچنان صعودی است؛ بسیاری از شرکت های ایرانی، نیروهای خود را به دلیل مهاجرت شان از دست می دهند و نمی توانند جایگزین کنند. رئیس کمیسیون بهداشت مجلس اعلام کرده که تنها در 2 سال گذشته، 10 هزار پزشک از ایران مهاجرت کرده اند و کار به جایی رسیده که در برخی استان های کشور حتی یک جراح قلب هم نمانده است. مهاجرت ایرانیان، تنها محدود به متخصصان آکادمیک نیست و کارشناسان فنی و کاربلدهای تجربی از تعمیرکار و باغبان گرفته تا راننده جرثقیل و آشپز از کشور می روند و ایران، رسماً دارد از سرمایه انسانی تهی می شود.

حد ضرر این پدیده کجاست؟ مثلاً باید سالی چند پزشک از ایران بروند تا سیاستگذاران به این جمع بندی برسند که دیگر بس است و باید طور دیگر حکمرانی کرد تا ایرانی در ایران بماند؟

4 – طبق اعلام مرکز آمار ایران، سال گذشته 930 هزار دانش آموز ایرانی ترک تحصیل کرده اند که نسبت به سال قبل تر، 2 در صد افزایش داشته است. سطح علمی دانش آموزان ایرانی نیز در طول سال های اخیر، نسبت به دانش آموزان کشورهای دیگر دچار افت بوده است به طوری که در آخرین آزمون آزمون بین‌المللی تیمز، دانش آموزان ایرانی در بین 58 کشور، رتبه 54 را به دست آورده اند، جایی نزددیک قعر جدول!

حد ضرر در آموزش و پرورش کجاست؟ سرمایه های آینده این کشور باید تا چه مرحله ای بسوزند که مشخص شود روش های کنونی باید تغییر کند؟!

5- سال 1376 ، سریالی در ایران پخش شد به نام “مردان آنجلس” که داستان اصحاب کهف را روایت می کرد که بعد از صدها سال خوابیدن در غار، بیدار می شوند و یکی را به بازار می فرستند و بقیه ماجراها.در سالی که این سریال پخش می شد، قیمت هر دلار حدود 480 تومان بود و حالا که نه صدها سال که تنها 27 سال می گذرد دلار به 82000 تومان رسیده است، یعنی 171 برابر! که احتمالاً حتی اصحاب کهف نیز چنین چیزی را تجربه نکردند.

سوال اینجاست که حد ضرر افت مستمر ارزش پول ملی چه عددی است و مشخصاً هر دلار در ایران باید به چه قیمتی برسد که بگویند بس است؛ باید چاره ای اساسی اندیشید؟!

7 – …

آنچه نوشته شد، مشتی هستند نمونه خروار از “حدضرر” هایی که تعیین نشده اند و می توان بدان ها پدیده های متعدد و مهمی که قابل اندازه گیری و عدد دهی هستند را افزود، مانند فرونشست زمین، بی آبی، کاهش سرمایه گذاری خارجی، کاهش درآمد سرانه، کاهش سرمایه اجتماعی، تعطیلی و نیمه تعطیلی واحدهای صنعتی، آلودگی های غذایی، طلاق، خودکشی، بیابان زایی، تلفات رانندگی، جرم و جنایت، افت گردشگری، فرسودگی ناوگان حمل و نقل و … و درباره تک تک شان پرسید که حدد ضررش کجاست؟ سوالاتی که اگر مانند یک مدیر ماهر سرمایه گذاری پرسیده و بدان ها ترتیب اثر داده نشود، سهامدار سرمایه یعنی ملت ایران، به طور فزاینده دچار زیان می شود و بیم ورشگستکی می رود.
منبع: عصرایران

جعفر محمدی

بعضی از دوستان مان که گلایه های جدی و به حقی دارند، می گویند رأی نمی دهیم و 3 دلیل اصلی می آورند:

1 – با عدم مشارکت، پیام مان را به حاکمیت می رسانیم.

2 – چه تضمینی وجود دارد که بعد از رأی دادن و پیروزی پزشکیان، همان هایی که هر 9 روز یک بحران برای دولت خاتمی درست کردند و در دولت روحانی هم مدام کارشکنی کردند، باز هم همین بلا را سر دولت پزشکیان نیاورند؟

3 – مگر رئیس جمهور چه کاره است؟ او یک تدارکاتچی بیش نیست.

به نظر من هر 3 حرف، در جای خود، صحیح و متین هستند. اصراری هم ندارم که کسی از دیدگاه خود برگردد و البته چنین حقی هم ندارم. فقط می خواهم همان گونه که دیدگاه این عزیزان را نوشتم، بخشی از دلایلم برای رای دادن را به اشتراک بگذارم و نهایتاً قضاوت را نه به تعصب، که به خرد و عقل مان واگذار کنیم و هر کدام مان با احترام به تصمیم دیگری، کاری را که فکر می کنیم برای ایران مان درست تر است انجام دهیم.

1.
من با این گزاره موافقم که رأی ندادن نیز همانند رأی دادن، دارای بار معنایی است و گاهی می توان با عدم مشارکت در یک انتخابات، به یک حاکمیت پیام داد.

نمونه بارز و نزدیک آن، همین انتخابات اخیر مجلس است که مشارکت به پایین ترین حد خود رسید و حتی در مرحله دوم در تهران تنها 8 درصد در انتخابات شرکت کردند. به باور من، این که اکثریت، بی آن که بخشی از یک برنامه حزبی باشند و بی آن که هماهنگی های مرسوم سیاسی کرده باشند، با یک خرد جمعی، چنین کنشی را نشان دادند، پیامی بزرگ به حاکمیت منتقل کردند.

اما این پیام چگونه شکل گرفت و منتقل شد؟ پاسخ این است: “با عدم شرکت اکثریت قابل توجهی از مردم در انتخابات”.
در واقع پیام وقتی شکل گرفت که 60 درصد مردم کل کشور در انتخابات حاضر نشدند و در دور دوم تهران نیز 92 درصد حاضر به رأی دادن نشدند.

پس پیام عدم مشارکت، وقتی ایجاد و سپس منتقل می شود که اکثریتی مانند همان 60 درصد یا 92 درصد رأی ندهند و انتخابات با حضور اقلیت برگزار شود.

تمام شواهد و قرائن نشان می دهد در انتخابات پیش روی ریاست جمهوری که 8 تیر ماه برگزار  می شود، بیش از نیمی از مردم  شرکت می کنند و انتخابات با شرکت اکثریت برگزار خواهد شد.

حال اگر این اکثریت، خیلی قوی نباشد، گزینه ای مانند سعید جلیلی یا قالیباف رئیس جمهور خواهد شد و پیام اقلیت، نه ایجاد می شود و نه طبیعتاً می رسد.

اما اگر اکثریت، قوی باشد، احتمال برنده شدن پزشکیان بالا می رود و همین انتخاب، حاوی همان پیامی می شود که باید به حاکمیت منتقل شود.

پس دادن پیام از طریق عدم مشارکت، زمانی رخ می دهد که عدم مشارکت، مطلق باشد در حالی که در انتخابات 8 تیر، مشارکت بالای 50 درصد خواهد بود و شرکت نکننده ها، نه تنها پیامی نمی دهند بلکه مجبور خواهند بود 4 یا 8 سال،پیام های جلیلی یا قالیباف را دریافت کنند!

2. 
این که “چه تضمینی وجود دارد که بعد از رأی دادن و پیروزی پزشکیان، همان هایی که هر 9 روز یک بحران برای دولت خاتمی درست کردند و در دولت روحانی هم مدام کارشکنی کردند، باز هم همین بلا را سر دولت پزشکیان نیاورند؟” دغدغه همه ما هست.

یک چیز مسلم است: تضمینی وجود ندارد که علیه دولت پزشکیان کار نکنند ولی تضمین وجود دارد که اگر خودشان بر سر کار باشند، رویکردشان خلاف اکثریت مردم باشد.

و یک سوال منطقی دارم: آیا باید به کسانی که آن بلاها را سر خاتمی و روحانی و ظریف و در واقع سر ملت آوردند، جایزه دهیم؟ آن هم جایزه ای به اندازه دولت؟!

کسانی که دنبال تحریم بیشتر ایران هستند یا عملکردشان به این نتیجه منتهی شده است، باید توسط مردم ایران حذف شوند نه این که قدرت شان تقویت شود!

الان فرصت و دریچه ای باز شده است که این رویکرد را حذف کنیم و افرادی که ولو به طور نسبی به مردم نزدیک ترند و به نظرات علمی بها می دهند را جایگزین شان کنیم.

آیا درست است که به جای استفاده از این فرصت، کاری کنیم که تیم جلیلی یا قالیباف برای 4 یا 8 سال بر مقدرات ما و بچه هایمان حاکم شوند؟!

در سریال شب های برره، سکانس معروفی وجود دارد که عده ای از اهالی برره که به موضوعی اعتراض داشتند، شیشه های خانه های خودشان را شکستند!

تندروها هم همین آرزو را دارند که ما در اعتراض به آنها، شیشه های خانه های خودمان را بشکنیم و آنها با خیال راحت دولت را در اختیار داشته باشند.

واضح و آشکار است که رأی ندادن، رأی دادن به جلیلی و قالیباف است. این دو با مشارکت «حامیان سنتی خود که رأی می دهند» و «مخالفان خود که رای نمی دهند» شانس پیروزی بالایی دارند.

درباره واژه تدارکاتچی هم که برای رئیس جمهور باب شده، به فرض این که رئیس جمهور تدارکاتچی باشد؛ آیا یک تدارکاتچی سالم و درستکار که به موقع و درست کارش را انجام بدهد خوب است یا یک تدارکاتچی ضعیف و کار خراب کن و ای بسا فاسد که خروجی اش نرسیدن تدارکات به ملت است؟!

3.
این که کسی انتظار داشته باشد رئیس جمهور بتواند تغییرات ساختاری در نظام حکومتی بدهد، نابخردانه است ولی این که بگوییم رئیس جمهور هیچ تاثیری در زندگی روزمره مان ندارد هم حرف نادرستی است.

به جای فلسفه بافی پیشنهاد می کنم دوره های ریاست جمهوری خاتمی، احمدی نژاد، روحانی و رئیسی را با هم مقایسه کنیم. همه این دوره ها، در چارچوب همین نظام حاکم شکل گرفتند ولی آیا روزگار ما در همه شان یکی بود؟ آیا دوران خاتمی با متوسط تورم 15 درصدی و رشد اقتصادی دو رقمی یا دورانی که برجام اجرا شد با تورم 9 درصدی و تثبیت نرخ ارز با دورانی که تورم 45 درصدی را تجربه می کنیم یکی است؟

یا گشت ارشادی که در دوران روحانی بیشتر حالت سمبلیک داشت با گشت ارشادی که ماجرای مهسا امینی را رقم زد یکی بود؟

اینترنت رو به رشد دولت قبل با وضعیت اسفناک اینترنت کنونی که هر روز مردم را می آزارد قابل قیاس است؟

بله! خاتمی و احمدی نژاد و روحانی و رئیسی، هیچکدام تغییرات ساختاری ایجاد نکردند ولی قابل انکار نیست که هر کدام از ما، در هر کدام از آن دوره ها، زندگی های متفاوتی از نظر اقتصادی و آزادی های اجتماعی و سیاسی داشتیم.

الان هم همین است، نه جلیلی و قالیباف، تغییرات بنیادین در کشور رقم خواهند زد و نه پزشکیان. ولی هر کسی تایید می کند که کشوری که جلیلی یا قالیباف رئیس جمهورش باشند، متفاوت تر از کشوری است که پزشکیان رئیس جمهور آن است و این تفاوت، یعنی تفاوت های جدی در زندگی های شخصی و خانوادگی و کاری هر کدام از ما.

بعد از تحریر:
روزی که لباس شخصی ها به دانشگاه تبریز حمله کردند، پزشکیان، رئیس دانشگاه علوم پزشکی تبریز بود و در حمایت از دانشجویان، مقابل مهاجمان ایستاد و کتک خورد و زخمی هم شد.
در همان دوران، رکورد احداث خانه های بهداشت در مناطق محروم را شکست و به حدی موفق بود که برای حضور در دولت از او دعوت کردند.

در سال هایی نیز که وزیر بهداشت دولت خاتمی بود هم برخلاف خیلی از مدیران که تا به جایی می رسند انواع امتیازات را برای خود و اطرافیانشان می گیرند، حتی امتیاز مطب هم نگرفت و تمام دوران پزشکی اش را در بیمارستان های دولتی طبابت کرد و ریالی از هیچ بیماری نگرفت و به حقوق بیمارستان بسنده کرد.

در تمام سال هایی هم که اصولگرایان اکثریت مجلس را در اختیار داشته اند، او از معدود نمایندگانی بود که در برابر آنها ایستاد و صدای مردم بود: از ماجراهای سال 88 تا حوادث 1401.

بنابراین او در زمانی که می توانست در سمت عافیت طلبی بایستد و دنبال نفع شخصی باشد، سمت مردم ایستاد و هزینه داد و فقط به همین دلیل است که حرف های امروزش باور پذیر است و الا من هم می گفتم برای کسب رأی چنین می گوید.

حالا که او سال ها سمت مردم بوده، از منظر مرام و معرفت می گویم که حالا هم نوبت ماست که به اندازه دادن یک رأی که کاری سهل برای ماست، ما هم سمت او باشیم و تنهایش نگذاریم و مشوق دیگران باشیم که آنها هم سمت مردم بایستند؛ همین!
منبع: عصر ایران

در این زمینه

رای ندهیم تا…
اگر پزشکیان رئیس جمهور شود همه چیز درست می شود؟