هولدینگ خلیج فارس

وحید پورجماد

اسناد رسمی پیرامون صورت‌های مالی باشگاه استقلال تهران در بازه مالی منتهی به پایان تیرماهز 1404 (که اخیرا منتشر شده) نشان می‌دهد این باشگاه پایتخت نشین رقمی بیش از ۱۵۰۰ میلیارد تومان را تحت عنوان «درآمد حاصل از اسپانسری شرکت‌های پتروشیمی» به ثبت رسانده است؛ رقمی کم‌سابقه و در نوع خود عجیب که تاکنون هیچ توضیح شفاف و روشنی درباره مبنای پرداخت، نحوه قرارداد، مدت‌زمان همکاری و بازگشت منافع آن به جامعه محلی ارائه نشده است.

این در حالی است که بخش اعظم شرکت‌های پتروشیمی زیرمجموعه هولدینگ خلیج فارس (اسپانسر باشگاه استقلال) در استان بوشهر مستقر هستند؛ استانی که سال‌هاست بار سنگین صنایع انرژی‌ محور را بر دوش می‌کشد و میزبان شایسته ای برای صنایع نفت و گاز بوده، اما در حوزه مسئولیت اجتماعی و توسعه ورزش، سهمی ناچیز و گاه نمادین دریافت کرده است. سهمی که در خوش‌بینانه‌ترین حالت، به حمایت از یک مدرسه فوتبال محلی در کنگان محدود شده؛ چیزی در حد «یک آب‌نبات» در برابر میلیاردها تومان قرارداد اسپانسری.

استقلال میلیاردی، بوشهر محروم

پرسش اساسی اینجاست:

بر چه مبنایی، منابع مالی عظیم پتروشیمی‌ها که متعلق به سرمایه ملی و مستقر در استان بوشهر هستند، بدون هیچ شفافیتی به باشگاهی در پایتخت اختصاص می‌یابد، اما باشگاه‌های ریشه‌دار و سازنده فوتبال بوشهر در بدترین شرایط مالی و مدیریتی رها می‌شوند؟

استان بوشهر، برخلاف این بی‌مهری‌ها، یکی از قطب‌های اصلی استعدادپروری فوتبال ایران است. امروز حضور چهار بازیکن بوشهری در تیم فوتبال ملی ایران گواهی روشن بر ظرفیت عظیم انسانی این استان است؛ بازیکنانی که محصول باشگاه‌های باسابقه‌ای چون شاهین بوشهر و ایران‌جوان بوشهر هستند. باشگاه‌هایی که روزگاری کارخانه تولید بازیکن بودند، اما امروز به دلیل کمبود منابع مالی، بدهی‌های انباشته و نبود حمایت صنعتی، در شرایطی بحرانی به سر می‌برند.

هلدینگ خلیج فارس و زیرمجموعه‌های پتروشیمی آن همواره در شعارهای رسمی خود از «مسئولیت اجتماعی» سخن گفته‌اند؛ اما تمرکز میلیاردها تومان حمایت مالی بر یک یا دو باشگاه خاص در تهران، در حالی که استان میزبان این صنایع از حداقل زیرساخت‌های ورزشی محروم است، چیزی جز تبعیض آشکار و رانت ورزشی نیست.

اگر حتی بخش کوچکی از این ۱۵۰۰ میلیارد تومان صرف:

• احیای باشگاه‌های قدیمی بوشهر
• توسعه آکادمی‌های فوتبال پایه
• تجهیز ورزشگاه‌ها و زیرساخت‌های ورزشی استان

می‌شد، امروز شاهد مهاجرت استعدادها، فروپاشی باشگاه‌های ریشه‌دار و سرخوردگی جوانان بوشهری نبودیم.

مطالبه افکار عمومی، رسانه‌ها و جامعه ورزشی بوشهر کاملاً روشن است:

• شفاف‌سازی کامل قراردادهای اسپانسری پتروشیمی‌ها با باشگاه استقلال یا هر مجموعه ورزشی دیگر خارج از حوزه پیرامونی صنایع
• توضیح مبنای قانونی و کارشناسی تخصیص این منابع
• تدوین سازوکار عادلانه برای حمایت از ورزش استان‌های میزبان صنایع
• و پایان دادن به تمرکزگرایی و تبعیض ساختاری در ورزش کشور می باشد.

بی‌توجهی به این مطالبات، نه‌تنها بی‌عدالتی در ورزش را تشدید می‌کند، بلکه اعتماد جوانان مناطق محروم به ساختارهای تصمیم‌گیری را بیش از پیش تضعیف خواهد کرد.

طاهره عبدالهی

مدیر آموزش و پرورش شهرستان جم در نشست اخیر با خبرنگاران، از رشد دو برابری ورودی پایه اول ابتدایی خبر داد و تأکید کرد که ظرفیت فضاهای آموزشی موجود هیچ تناسبی با این رشد ندارد. او هم‌زمان به کمبود نیروی انسانی، نبود برخی انواع مدارس، و ناتمام ماندن پروژه‌های عمرانی آموزشی در شهرستان اشاره کرد. چنین اظهاراتی تنها شرح یک وضعیت محلی نیست، بلکه نشانه‌ای از تنش میان رشد جمعیتی، ظرفیت نهادی آموزش و پرورش، و نقش صنایع بزرگ در منطقه است.

اگر به آمار رسمی همین نشست اتکا کنیم، جم با حدود ۲۱ هزار دانش‌آموز و ۱۴۶ مدرسه در اختیار، نزدیک به ۷۳۰ کلاس دارد. در استانداردهای جهانی، تراکم مطلوب کلاس‌ها ۲۰ تا ۲۵ دانش‌آموز است و در استاندارد ملی ایران ۲۵ نفر مطلوب و ۳۰ نفر سقف مجاز تلقی می‌شود.

بر این مبنا، جم امروز برای پوشش جمعیت دانش‌آموزی خود بین ۵۰ تا ۱۱۰ کلاس جدید نیاز دارد؛ عددی که مستقل از موج ورودی دوبرابری پایه اول در سال‌های پیش رو نیست و نشان می‌دهد مشکل موجود نه یک بحران مقطعی بلکه روندی ساختاری است.

هم‌زمان، تفاهم‌نامه‌ای میان وزارت آموزش و پرورش و هلدینگ خلیج فارس به امضا رسیده که بر اساس آن ۶۰۰ کلاس درس در کشور ساخته خواهد شد. پرسش اصلی اینجاست که در تقسیم این منابع، موقعیت شهرستان‌هایی چون جم، کنگان و عسلویه چگونه دیده می‌شود؟

اگر صرفاً بر مبنای نسبت جمعیتی کشور تخصیص انجام شود، سهم جم به کمتر از یک کلاس می‌رسد؛ اما این محاسبه ساده، از یک واقعیت بنیادین غافل می‌ماند: صنایع هلدینگ خلیج فارس عمدتاً در همین منطقه مستقرند و بار اجتماعی و جمعیتی آن بر دوش شهرهای جنوبی استان بوشهر است.

تراکم بالای مدارس، کمبود تنوع آموزشی و محدودیت‌های مالی آموزش و پرورش شهرستان نشان می‌دهد که مسئله صرفاً اضافه کردن چند کلاس جدید نیست. آموزش فنی‌وحرفه‌ای، کاردانش و مدارس نمونه دولتی، همگی در شهرستان با کاستی جدی مواجه‌اند. حتی درآمد جاری اداره آموزش و پرورش جم در سطحی است که امکان پاسخ‌گویی به نیازهای جاری را ندارد. بنابراین اگر نگاه سیاستی به ماجرا داشته باشیم، ساخت کلاس بدون تجهیز کارگاه‌ها، توسعه مدارس مهارتی و ایجاد منابع پایدار مالی، صرفاً یک مُسکن موقت خواهد بود.

از این زاویه، تفاهم‌نامه هلدینگ خلیج فارس می‌تواند آزمونی برای مفهوم “عدالت آموزشی” باشد. عدالت آموزشی در این معنا یعنی تخصیص منابع بر اساس نیاز واقعی و فشارهای اجتماعی منطقه، نه صرفاً نسبت جمعیتی.

به بیان دیگر، مسئله اصلی این است که این ۶۰۰ کلاس وعده‌داده‌شده قرار است سهم کدام استان‌ها و شهرستان‌ها باشد. آیا هلدینگ خلیج فارس ساخت کلاس‌ها را از همان مناطقی آغاز می‌کند که میزبان صنایع و جمعیت ناشی از آن هستند، یا منابع به شکل پراکنده در استان‌های دیگر توزیع خواهد شد؟

پاسخ به این پرسش، روشن می‌سازد که عدالت آموزشی در عمل چگونه فهم و اجرا می‌شود؛ آیا به معنای توجه به فشارهای واقعی و نیاز مناطق میزبان است یا صرفاً یک سیاست توزیع یکنواخت در سطح کشور.

مصطفی ارجمند

ساحل خلیج فارس را باید بزرگترین میزبان صنعت پتروشیمی ایران دانست. بخش بزرگی از شرکت های پتروشیمی ایران در منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس در جنوب استان بوشهر قرار گرفته اند و همچنان ظرفیت های فراوانی برای استقرار واحدهای تولیدی در این منطقه‌ی ویژه و اثرگذار کشور وجود دارد.

استقرار این صنایع در جنوب استان بوشهر و گردش مالی هزاران میلیاردی این صنایع، انتظارات به حقی را ایجاد کرده تا همپای رشد صنعت، محیط پیرامون نیز از ظرفیت مادی و معنوی این صنایع بهره ببرد؛ انتظاری که با وجود تاکید مقامات ملی و استانی، آنگونه که باید برآورده نشده است.

یکی از جلوه های توجه به محیط پیرامون، برگزاری مراسم، مجالس، جلسات و رویدادهای مختلف در محل تولید شرکت های پتروشیمی است تا این باور عمومی که استان بوشهر، صرفا میزبان بی ارج و قرب است و همه راه ها به تهران ختم می شود را اندکی بزداید.

طی سالیان اخیر گام هایی هر چند کوچک در مسیر همدلی و هم افزایی صنعت و محیط پیرامون برداشته شد و سال ۱۴۰۲ آغاز نگاهی نوین در صنعت پتروشیمی به محیط پیرامون بود.

شرکت بزرگ پتروشیمی پارس از مجموعه های تحت مدیریت شرکت صنایع پتروشیمی خلیج فارس، در خرق عادتی قابل تحسین، برگزاری مجمع عادی سالیانه‌ی این شرکت را در حاشیه خلیج فارس برنامه ریزی کرد و در ادامه شرکت های دیگری چون نوری و مبین و حتی دیگر شرکت ها از سایر هلدینگ ها نیز به این مسیر پیوستند تا بازتعریف کارویژه ی هاب انرژی ایران، به صورت جدی تر در دستور کار قرار گیرد.

پس از دو سال برگزاری موفق مجمع عادی سالیانه‌ی بخشی از پتروشیمی های هلدینگ خلیج فارس در ساحل خلیج فارس، حالا خبر رسیده، محل برگزاری برخی از این مجامع مجددا به تهران منتقل شده تا اعضای هیات مدیره و سهام داران کلان در هتل های تهران، سهم شان از ساحل خلیج فارس را تقسیم کنند! (تصویر پایین)

برخی از پتروشیمی های تابعه‌ی هلدینگ خلیج فارس طی روزهای گذشته، بدون هیچ توضیحی، محل مجمع را در تهران تعریف کردند! البته که تعیین محل برگزاری مجمع حق مدیران شرکت است اما میزبانان تولید، حق دارند بپرسند چه اتفاقی رخ داده که روند امیدبخش پیشین، در حال رنگ باختن است!

چه به لحاظ قانونی و چه از لحاظ ظرفیت های برگزاری، هیچ مانعی بر سر راه تداوم برگزاری مجامع در ساحل خلیج فارس نیست و همین نیز قهر هلدینگ خلیج فارس از کرانه‌ی خلیج فارس را غیرقابل درک می کند.

یقینا از محمد شریعتمداری مدیرعامل هلدینگ خلیج فارس انتظار می رود مشی دولت مسعود پزشکیان در ضرورت توجه صنعت به محیط پیرامون و تمرکز زدایی از پایتخت را مورد توجه قرار دهد و اجازه ندهد کورسوی امید سالیان اخیر به خاموشی گراید.

باور اهالی خلیج فارس این است که اقدام جدید هلدینگ خلیج فارس و شرکت های تابعه، فتح بابی برای روگردانی از میزبانان است و تا دیر نشده باید این بدعت امیدسوز، متوقف شود.

خلیج فارس: در خطبه های این هفته نمازجمعه استان بوشهر، برخی ائمه جمعه نسبت به حاتم بخشی هلدینگ پتروشیمی خلیج فارس برای مالکیت باشگاه استقلال تهران انتقاد کردند.به گزارش خلیج فارس؛ اصلی ترین انتقاد افکار عمومی این است که با وجود وضعیت نامناسب ورزش استان بوشهر که بخش عمده فعالیت های پتروشیمی هلدینگ خلیج فارس در آن قرار دارد، چرا این مجموعه با دستور دولت به سراغ حمایت مالی پایتخت نشین رفته است؟

صفایی بوشهری؛ نماینده ولی فقیه در استان بوشهر: در حال حاضر ورزش استان بوشهر در شرایط سختی به سر می‌برد. اگر این صنایع از دیگران حمایت می‌کنند باید از ورزش استان بوشهر نیز چنین حمایتی صورت بگیرد.

مصلح، امام جمعه برازجان: در شرایطی که شهرستان‌های جنوب و روستاهای توابع آن با مشکلات و محرومیت‌های فراوانی دست و پنجه نرم می‌کنند واگذاری تیم استقلال تهران به هلدینگ خلیج فارس و پتروشیمی‌های منطقه به هیچ عنوان منطقی نیست و نباید پول پتروشیمی‌ها صرف باشگاه‌داری تیمی شود که هیچ ربطی به این مناطق ندارد.
در شرایطی که برخی مدارس و مراکز آموزشی درمانی استان بوشهر در گرمای تابستان کولر ندارند و تیم‌های ورزشی ما از امکانات حداقلی محرومند بخواهند سرمایه هلدینگ خلیج فارس خرج یک تعداد سلبریتی پرخرج شود. از مسؤولان مربوطه درخواست می‌شود جلوی این ظلم و تبعیض را بگیرند.

زاهددوست، امام جمعه خورموج:واگذاری تیم استقلال به هلدینگ خلیج فارس مصداق بی انصافی و بی عدالتی آشکار است. میزبان اصلی این هلدینگ استان بوشهر است و عوارض و مشکلات محیط زیستی آن را مردم استان بوشهر تحمل می‌کنند اما چرا با وجود مشکلات و محرومیت‌های فراوانی شهرها و روستاهای ما، پول آن به جیب یک تیم تهرانی برود.
اگر نگاهی به ورزش دارید یا پولی برای خرج در ورزش دارید سوال این است مگر خود استان بوشهر تیم ورزشی ندارد یا جوانان ما استعداد فوتبالی ندارند چرا این جوان‌ها را حمایت نمی‌کنید؟
مخارج تیم استقلال تهران با حجم بالای بدهی مالی و هزینه‌های سنگین سالانه را هلدینگ خلیج فارس متقبل می‌شود در حالی که بیخ گوش آنها جوان‌های ما بیکار و جیبشان خالی و حتی از یک توپ فوتبال و حداقل امکانات ورزشی محروم هستند.
هلدینگ خلیج فارس برای انجام کوچک‌ترین مسئولیت اجتماعی و کمک به تیم‌های ورزشی منطقه پیرامون خود اقدامی نمی‌کند اما برای حمایت سنگین میلیاردی از تیم تهرانی آغوشش را باز می‌کند. این کار کجا با عدل و انصاف سازگار است. انتظار داریم مسئولان استان، نمایندگان مجلس نمایندگان منتخب نسبت به این موضوع ورود کنند و اجازه اجحاف در حق مردم ندهند.

محمودی، امام جمعه کنگان:واگذاری تیم استقلال به هلدینگ خلیج فارس بی عدالتی و جفا به مردم محروم منطقه است. ضمن احترام به همه تیم‌های ورزشی کشور و هواداران آنها، از هلدینگ خلیج فارس انتظار داریم همانگونه که آلایندگی پتروشیمی‌های این هلدینگ برای مردم جنوب استان بوشهر است، حمایت‌ها و مسئولیت‌های اجتماعی آن نیز باید برای مردم محروم این خطه باشد.

چرا باید تیم‌های ورزشی ما از حداقل‌ها محروم باشند اما صدها میلیارد به تیم‌های پایتخت نشین تعلق بگیرد. در مسائل فرهنگی و اجتماعی و زیرساختی این خطه ده‌ها مشکل وجود دارد که هر وقت از صنعت درخواست داشتیم هزار بهانه برای نشدن دارند اما برای یک تیم اینگونه هزینه می‌کنند. از نمایندگان عالی دولت و مجلس شورای اسلامی درخواست دارم این دغدغه مردم را با جدیت دنبال کنند.

سعیدی، امام جمعه موقت دیّر:من نمی گویم خرید سهام این باشگاه کاری مثبت است یا منفی اما آیا این کارها واقعاً تأثیری به رسیدگی به حوزه مأموریت یک مجموعه دارد. آیا مجموعه هلدینگ خلیج فارس مأموریت خود در رسیدگی به مردم استان بوشهر و سایر استان‌هایی که پتروشیمی‌هایی داریم، انجام داده است؟ مسئولین در این خصوص تجدید نظر و از تکرار چنین مواردی جلوگیری کنند.

در این زمینه

چرا از هلدینگ خلیج فارس سهمی به بچه‌های خلیج فارس نرسید؟
واگذاری سهام استقلال تهران به هلدینگ خلیج فارس غیرقانونی است
اینجا مرغ همسایه غاز هست
ما هیچ، ما نگاه…